καλανταξ οχι παντα,
πχ οι της 9/11 με τα αεροπλανα τους
πετυχαν και ειναι τρομοκρατες. εαν αποτυγχαναν θα ηταν σκετοι sandnigger towelheads
Πέτυχαν την τρομοκρατική επίθεση,όχι το στόχο τους (να κυριαρχήσει το Ισλάμ την Αμερική,οr whatever the hell they want).Αντίστοιχα και η 17Ν πέτυχε σε πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις,όχι όμως τον στόχο της,κλπ.
Επίσης μην προσπαθείς να διαχωρίσεις την Αναρχία απο την Αριστερά (λόγω Κροστάνδης που σας πετσόκοψαν).
Οι έννοιες αριστερά-δεξιά,αναφέρονται στον τρόπο διαχείρισης
του κράτους .Νοείται να μιλάμε για δεξιά και αριστερά,εφ'όσον μιλάμε για εξουσία,ως προς τον τρόπο με τον οποίο αυτή θα ασκηθεί.Ιστορικά,οι έννοιες αυτές προέκυψαν απ'το πρώτο Γαλλικό κοινοβούλιο,όπου οι περισσότερο "προοδευτικοί" βουλευτές της εποχής κάθονταν στ'αριστερά,ενώ οι πιο "συντηρητικοί",στα δεξιά.Στη συνέχεια,στον 19ο αιώνα,όπου ο σοσιαλισμός θεωρούνταν "προοδευτική" ιδέα,η αριστερά ταυτίστηκε με τον μαρξισμό.Οι αναρχικοί,ούτε για διαχείριση του κράτους μιλάμε,ούτε μαρξιστές είμαστε.Δεν πιστεύουμε σε "νόμους της ιστορίας",στις "νομοτέλειες" του Μαρξ,στο σοσιαλιστικό κράτος,στη "δικτατορία του προλεταριάτου" και σ'ένα σωρό άλλες μαλακίες της μαρξιστικής "επιστήμης".Αναρχισμός υπήρξε πριν τον Μαρξ,ήδη απ'τον Στίρνερ και τον Προυντόν.Οι αναρχικοί ανέκαθεν διώκονταν και αντιτάσσονταν στα διάφορα σοσιαλιστικά καθεστώτα.
Δεν θέλουμε εξουσία ,ούτε δεξιά,ούτε αριστερή,πως να το κάνουμε.Αν εσύ δεν μπορείς να σκεφτείς έξω από δίπολα "δεξιά-αριστερά","μαύρο-άσπρο","σκόρδο-κρεμμύδι" κοκ,εγώ δεν φταίω.
Επειδή αναφέρεις, για συνειδητές επιλογές και μεταμορφώσεις άλλων, παραθέτω αυτό αποκάτω, όπου τα περιγράφει μιά χαρά ο Μάχνο ( ο godfather)...τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα. Ο Αναρχισμός δεν μπορεί να "σταθεί" απο μόνος του, επομένως αποτελεί εργαλείο για "άλλους" μεγάλους και εκτόνωση αντίστασης, για χαζούς.... No God-No Master
NoGodNoMaster1 Isaac Puente: προγραμματική διακήρυξη του ελευθεριακού Κομμουνισμού:
wp.me/p1nFzo-f13
Νέστωρ Μάχνο, Για την Επαναστατική Πειθαρχία Μερικοί σύντροφοι μού έχουν θέσει το ερώτημα: Πώς αντιλαμβάνεσαι την επαναστατική πειθαρχία;
Στην επαναστατική πειθαρχία δίνω τη σημασία της αυτοπειθαρχίας του μεμονωμένου ατόμου στα πλαίσια μιας αυστηρά καθορισμένης συλλογικής δραστηριότητας εξίσου κατανεμημένης σε όλους, καθώς και τη σημασία της υπεύθυνης πολιτικής γραμμής των μελών εκείνης της συλλογικότητας που οδηγεί στην απόλυτη συμφωνία μεταξύ θεωρίας και πράξης.
Χωρίς πειθαρχία στην οργάνωση - την εμπροσθοφυλακή της επανάστασης - δεν μπορεί κάποιος να σκεφτεί για την ανάληψη οποιασδήποτε σοβαρής δραστηριότητας για την υπόθεση της Επανάστασης. Χωρίς πειθαρχία, η επαναστατική εμπροσθοφυλακή δεν μπορεί να είναι επαναστατική εμπροσθοφυλακή, εφόσον - εάν βρισκόταν σε μια κατάσταση αταξίας και αποδιοργάνωσης - θα ήταν ανίκανη να αναλύσει και να παρέχει την καθοδήγηση όσον αφορά τα σημαντικά θέματα του παρόντος, κάτι που ως εμπροσθοφυλακή θα απαιτούσαν οι μάζες από αυτήν. Βασίζω αυτές μου τις θέσεις στην παρατήρηση και την εμπειρία των ακόλουθων προϋποθέσεων:
Η Ρωσική επανάσταση ανέχτηκε στο εσωτερικό της ένα πρόταγμα που ήταν ουσιαστικά αναρχικό από πολλές απόψεις. Αν οι αναρχικοί είχαν οργανωθεί σε ικανοποιητικό βαθμό και αν με τις ενέργειές τους είχαν τηρήσει αυστηρά μια καθορισμένη και σαφή πειθαρχία, δεν θα είχαν υποστεί ποτέ την συντριπτική ήττα που υπέστησαν.
Αλλά επειδή οι αναρχικοί «όλων των πεποιθήσεων και τάσεων» δεν αντιπροσώπευαν (ούτε καν στις συγκεκριμένες ομάδες τους) μια ομοιογενή συλλογικότητα με μια πειθαρχημένη γραμμή δράσης, ήταν ανίκανοι να αντισταθούν στην πολιτική και στρατηγική διερεύνηση που τους επέβαλαν οι επαναστατικές περιστάσεις. Η αποδιοργάνωσή τους τούς καθήλωσε σε μια πολιτική ανικανότητα, με αποτέλεσμα τη γέννηση δύο κατηγοριών αναρχικού.
Η μια κατηγορία αποτελέστηκε από εκείνους που επιδόθηκαν στη συστηματική κατάληψη σπιτιών αστών, όπου αναδιοργάνωσαν αυτά τα σπίτια και έζησαν με ανέσεις. Αυτοί είναι εκείνοι που τους έχω ονομάσει «αναρχοτουρίστες», οι οποίοι αφού περιπλανήθηκαν από πόλη σε πόλη, με την ελπίδα να βρουν κάποιο μέρος να ζήσουν εκεί για ένα χρονικό διάστημα, ξόδευαν τον ελεύθερο χρόνο τους χαζεύοντας τριγύρω όσο το δυνατόν περισσότερο με σκοπό να ζουν με άνεση και ευκολία.
Η άλλη κατηγορία αποτελείται από εκείνους που έκοψαν όλες τις πραγματικές σχέσεις με τον αναρχισμό (αν και μερικοί απ’ αυτούς περνιούνται τώρα στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ ως οι μόνοι αντιπρόσωποι του ρωσικού αναρχισμού) και οι οποίοι εφόρμησαν για να καθίσουν στις θέσεις που τους προσφέρθηκαν από τους μπολσεβίκους, ακόμα και όταν η εξουσία εκτελούσε αναρχικούς που παρέμειναν πιστοί στα επαναστατικά τους πιστεύω καταγγέλλοντας την προδοσία των μπολσεβίκων.
Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα αξιοθρήνητα γεγονότα, γίνεται εύκολα κατανοητό το γιατί δεν μπορώ να παραμείνω αδιάφορος στην αδιαφορία και την αμέλεια που επικρατούν αυτή την περίοδο στους αναρχικούς κύκλους. Τους αποτρέπει (η κατάσταση αυτή) από τη δημιουργία μιας συλλογικότητας, γιατί είναι αντιμέτωποι με όλους αυτούς τους ανθρώπους που αρπάζονται από τον αναρχισμό ή που η υπόθεση του αναρχισμού είναι εδώ και πολύ καιρό νεκρή μέσα τους ή που χαρακτηρίζονται ακριβώς από μια πολυλογία για τον αναρχισμό και των οποίων την ενότητα και τις ενέργειές τους ενάντια στον εχθρό (αλλά που, όταν ερχόμαστε στη δράση, τορπιλίζουν αυτήν την ενότητα), θα την έβλεπαν με ένα διαφορετικό φως και θα εξοβελίζονταν στη θέση όπου ανήκουν.
Γι’ αυτό μιλώ για μια οργάνωση αναρχικών που να στηρίζεται πάνω στην αρχή της συντροφικής πειθαρχίας. Μια τέτοια οργάνωση θα οδηγούσε στον απαραίτητο εκείνο συντονισμό όλων των ζωντανών δυνάμεων του αναρχισμού στη χώρα και θα βοηθούσε τους αναρχικούς να καταλάβουν τη θέση που τους ανήκει στον σπουδαίο αγώνα της εργασίας ενάντια στο κεφάλαιο. Μόνο κατ' αυτό τον τρόπο μπορεί η ιδέα του αναρχισμού να κερδίσει μαζική υπόσταση και να μην παραμένει αποδυναμωμένη. Οι μόνοι που θα μπορούσαν να εμποδίσουν μια τέτοια οργανωτική συγκρότηση είναι οι ανεύθυνοι και οι κουφιοκέφαλοι φλύαροι οι οποίοι μέχρι τώρα έχουν σχεδόν κυριαρχήσει στο κίνημά μας εξαιτίας των δικών μας λαθών.
Η υπευθυνότητα και η πειθαρχία δεν πρέπει να φοβίζουν τον επαναστάτη. Είναι οι ταξιδευτές σύντροφοι της πρακτικής του κοινωνικού αναρχισμού.
*Delo Truda, 7-8°, Δεκέμβριος 1925-Ιανουάριος 1926, σελ. 6
Ναι,και?Πρώτον,ο Μάχνο,και ο κάθε Μάχνο,δεν είναι ούτε ευαγγέλιο,ούτε τίποτα.Δεν έχουμε ήγέτες και "Αρχές".Γι'αυτό άλλωστε και ονομαζόμαστε και σκέτο αναρχικοί,και όχι "μπακουνιστές","κροποτκιστές",ή κάτι ανάλογο.Δεν υπάρχουν αυθεντίες στο κίνημά μας.
Ο Μάχνο στην ουσία μιλάει για το ζήτημα της οργάνωσης των αναρχικών.Σε πολλά που λέει συμφωνώ μαζί του,αλλά let's keep in mind ότι απ'την εποχή του Μάχνο έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι.Πολλά έχουν αλλάξει από τότε,και ο Μάχνο μας έχει αφήσει χρόνους εδώ και πολύ,πολύ καιρό.Σήμερα υπάρχει πολύ περισσότερη οργάνωση,στον χώρο των κοινωνικών αναρχικών.Άλλα ρεύματα,οι αντικοινωνικοί (όπως η ΣΠΦ και οι λοιποί ένοπλοι αντάρτες),που αποστρέφονται την οργάνωση,ακολουθούν τη δική τους,αυτόνομη πορεία.
Τώρα τα σχόλια σου σχετικά με το κείμενο (περί μη αυτόνομης ύπαρξης του αναρχισμού κλπ),δεν καταλαβαίνω καν πως προκύπτουν.Πρωινό παραλήρημα,I guess.
ΥΓ:Ο Μάχνο πολεμούσε εξ'ίσου όλους τους τυρράνους,τόσο τους Λευκούς Στρατηγούς,όσο και τον Κόκκινο Στρατό.Άιντε,που θα μας πεις και αριστερούς.
VIDEO 
