Οκ, όσο λοιπόν με αφορά, τη λογική αυτή τη βρίσκω αφελή στη καλύτερη των περιπτώσεων, ήδη σου έδωσα παραπάνω το παράδειγμα της εργασίας. Μου παραθέτεις μια θέση που είναι η αποθέωση του ατομισμού και η de facto ακύρωση της έννοιας της συλλογικότητας. Είναι προφανές αυτό νομίζω. "Μου ανήκουν τα ξύλα". Και απ' την άλλη, "ευθύνομαι για το έγκλημα που κάνω". Ότι δηλαδή, αν μοιράζομαι τα ξύλα (το οτιδήποτε!) με άλλους ανθρώπους πα να πει ότι μεταθέτω και την ευθύνη για τον φόνο που διέπραξα. Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω, δεν χρειάζεται κιόλας.
Διαπράττεις λογικό σφάλμα klean.
Αν ο φόνος είναι αποτέλεσμα των πράξεων μου και επομίζομαι το αντίτιμο του, τότε τα ξύλα που έκοψα είναι αποτέλεσμα των πράξεων μου και επομίζομαι το ώφελος τους.
Ή αντίστροφα γίνεται:
Αν τα ξύλα, που είναι αποτέλεσμα των πράξεων μου, δεν μου ανήκουν, αλλά ανήκουν στο σύνολο, τότε και ο φόνος, που είναι αποτέλεσμα των πράξεων μου, βαραίνει ως πράξη το σύνολο.
Με τη δική σου λογική, αν ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ τα ξύλα, που είναι αποτέλεσμα των πράξεων σου, σου ανήκουν και δικαιούσαι να τα εκμευταλλευτείς ως προσωπική ιδιοκτησία, να τα ΔΩΡΙΣΕΙΣ, τότε μοιράζεσαι και την ευθύνη του φόνου. Κάνεις λάθος. Στην πρώτη περίπτωση ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙΣ να μοιραστείς και το σύνολο ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ. Στη δεύτερη περίπτωση ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙΣ να μοιραστείς την ευθύνη... Απλά δεν νομίζω το σύνολο να αποδεχτεί την προσφορά σου αυτή...
Στο παράδειγμα σου χρησιμοποιήσες πρώτο ενικό (μοιράζομαι) που συμμαίνει αποδοχή. Κάνω κάτι, επειδή το θέλω. Αν η συνθήκη της αποδοχής δεν ισχύει (μοιράζομαι επειδή μου το επιβάλλουν), τότε ναι, ωφείλεις να διαμοιράσεις και την ποινή του φόνου στο κοινωνικό σύνολο.
Γιατί αλλιώς, συγγνώμη, όταν εγώ παράγω ξύλα και είμαι σε μια Α καλύτερη κατάσταση από σένα θα πρέπει να μοιραστώ αυτήν την κατάσταση με εσένα που δεν έχεις ξύλα... Αλλά όταν εγώ σκοτώσω και κινδυνεύω με στέρηση του αγαθού της ελευθερίας, εσύ που πλέον έχεις πλεόνασμα ελευθερίας εν σχέση με μένα, δεν υποχρεούσαι να το μοιραστείς και να εκτίσουμε από κοινού και εκ μισού την ποινή? Το ανθρωπιστικό και αλτρουιστικό πλάνο σου λειτουργεί μόνο όταν το άτομο Α προσφέρει κέρδος στο σύστημα και αυτό διαμοιράζεται στο σύνολο, αλλά όταν προσφέρει ζημιά (ζητάει δηλαδή να προσφερθεί σε αυτό κέρδος από το σύστημα) το σύνολο αρνείται να την παραλάβει (δηλαδή να προσφέρει το σύνολο στο σύστημα κέρδος, με αποδέκτη τον Α). Τι διεστραμμένη λογική είναι αυτή που όταν έχω δίνω, διαμοιράζω, αλλά όταν δεν έχω δεν μου δίνετε?
Και να το πάω ένα βήμα παραπέρα...
Αν ο Α όταν ζητά από το σύστημα να λάβει δεν παίρνει....
Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι όταν ο Α βάζει κέρδος στο σύστημα, αυτό θα διαμοιράζεται στο σύνολο... Και δεν θα παραμένει στο σύστημα? 