Όταν αναφερόμαστε στο "κράτος" δεν εννοούμε μόνο την εξουσία αυτή καθεαυτή. Ο πολιτικός δεν καλείται να γνωρίζει τα πάντα, διαχείριση πρέπει να κάνει και να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα. Μια μελέτη πχ για να εξεταστεί αν χρειάζεται να γίνει κάποια αλλαγή σε κάποια κατεύθυνση θα διενεργηθεί από τους μόνιμους υπαλλήλους και όχι από τους όποιους πολιτικούς. Την τελική απόφαση τη λαμβάνει ο πολιτικός, όμως το σημαντικότερο μέρος της δουλειάς έχει γίνει από άλλους.
Και δες πόσο ωραία δουλεύει το δημόσιο σήμερα με όλους αυτούς τους "τεχνοκράτες" συμβούλους. Ακόμη δεν έχουμε πλήρη ηλεκτρονική διακυβέρνηση εν έτη 2016, χώρια όλα τα άλλα τραγελαφικά του δημοσίου. Αλλά το αρχικό πόιντ μου δεν ήταν αυτό έτσι κι αλλιώς. Έλεγα πως ο λαός δεν έχει καμία ιδέα για το τι ψηφίζει και γι' αυτό ψηφίζει πάντα το μεγαλύτερο δημαγωγό. Εδώ έγινε ολόκληρο δημοψήφισμα, στο οποίο κανείς δεν κατάλαβε το τι αφορούσε, κανείς δεν κατάλαβε ποιες είναι οι συνέπειες του ναι ή του όχι και η τελική ψήφος ήταν καθαρά ένα μείγμα απερισκεψίας, "να παν να γαμηθούν οι ξένοι" και εθνικής υπερηφάνειας. Εδώ υπήρχαν άτομα που το εξισώνανε με το ΟΧΙ της 28ης. Από εκεί να καταλάβεις για τι εκλογικό κοινό μιλάμε. Αυτοί οι άνθρωποι μου λες τώρα ότι έχουν σώας τα φρένας και μπορούν να πάρουν αποφάσεις για την ψήφο τους με βάση την λογική, τα εμπειρικά και οικονομικά δεδομένα κτλ. ΟΚ. Είδαμε 50 χρόνια τώρα τι αποφάσεις παίρνει αυτός ο λαός με την ψήφο του. Θέλω να δω πότε θα παραδεχτούμε ότι η δημοκρατία δεν λειτουργεί σαν πολίτευμα, τουλάχιστο όχι σε χώρες με IQ 92.
Από την πλευρά μου, θεωρώ αυτονόητο ότι όλοι πρέπει να έχουν σίτιση, στέγη, υγεία και παιδεία. Είναι η βάση για να μπορέσει ο καθένας να αναπτυχθεί, διαφορετικά διαιωνίζεται μια κατάσταση ανισότητας. Τώρα, αν πεις ότι έτσι συντηρείς τους τεμπέληδες, θα μπορούσαν να υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί που θα ελέγχουν εάν πχ τα άτομα αυτά ψάχνουν για δουλειά ή εάν πραγματικά δεν μπορούν να δουλέψουν.
Υπάρχουν ήδη τέτοιοι μηχανισμοί και εδώ και στην Νορβηγία και στην Γαλλία και στην Αμερική. Παντού αποτυγχάνουν, να φιλτράρουν αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη από τους τεμπέληδες. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα το war on poverty στην Αμερική, μετά τη σπατάλη 14 τρις δολαρίων σε κοινωνικό κράτος κατέληξαν να έχουν περισσότερους φτωχούς από όταν ξεκίνησαν και είναι απόλυτα λογικό, αφού όταν δίνεις τζάμπα χρήμα, δίνεις και κίνητρα στον κόσμο να ζει από αυτό το χρήμα και να μην δουλεύει, πράγμα που δημιουργεί ύφεση, η οποία δημιουργεί περισσότερους φτωχούς και άρα θέλουμε περισσότερο welfare.
Anyway, για την καταπολέμηση της φτώχειας υπάρχει ένας ακαταμάχητος συνδυασμός που λέγεται καπιταλισμός και ιδιωτικά φιλανθρωπικά ιδρύματα. Ο καπιταλισμός φροντίζει ώστε ακόμη και οι φτωχοί του σήμερα να έχουν το βιοτικό επίπεδο των πλουσίων του χτες ενώ τα ιδιωτικά φιλανθρωπικά ιδρύματα φροντίζουν τους πραγματικά φτωχούς, δηλαδή αυτούς που είναι φτωχοί λόγω ατυχίας, όχι λόγο τεμπελιάς ή επιλογών και τα οποία έχουν πολύ καλύτερα αποτελέσματα από το κράτος καθώς πρώτον δεν έχουν μια κάνουλα κυβερνητικού ρευστού από πίσω αλλά βασίζονται σε δωρεές που σημαίνει ότι πρέπει να δείχνουν αποτελέσματα αν θέλουν να συνεχίσουν και δεύτερον επειδή λειτουργούν σαν επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι εκεί είναι επαγγελματίες και ξέρουν πως αν δεν φέρουν αποτελέσματα θα χάσουν την δουλειά τους.
Κανείς δεν θέλει ξέρεις να υπάρχουν φτωχοί που πεθαίνουν από την πείνα, αγράμματοι και άστεγοι, ούτε ακόμη εμείς οι άκαρδοι καπιταλιστές, καθώς είναι προς το συμφέρον όλων μας να μην υπάρχουν τέτοια φαινόμενα. Απλά πρέπει κάποια στιγμή να εξετάσουμε λίγο ορθολογικά ποιοι είναι οι πραγματικοί μηχανισμοί που μειώνουν την φτώχεια και ποιοι την αυξάνουν. Τα κρατικά προγράμματα είτε είναι war on poverty, είτε war on drugs, είτε war on terrorrism εν τέλει αυτό κάνουν είναι να δημιουργούν περισσότερη φτώχεια, περισσότερα ναρκωτικά και περισσότερους τρομοκράτες (αυτός είναι και αρχικός σκοπός τους φυσικά, ώστε να δικαιολογήσουν έτσι την περαιτέρω αύξηση του κράτους
). Ο καπιταλισμός δε, αιώνες τώρα, όπου και να εφαρμόστηκε και σε οποιοδήποτε βαθμό, δημιούργησε οικονομική ανάπτυξη και έβγαλε δισεκατομμύρια ανθρώπων από την απόλυτη φτώχεια. Απλά ο μέσος φτωχός λόγω έλλειψης γνώσεων νομίζει πως είναι φτωχός επειδή ο Gates έχει δισεκατομμύρια, καθώς δεν αντιλαμβάνεται πως τα δισεκατομμύρια του Gates είναι απλά η αμοιβή του επειδή δημιούργησε μερικά τρισεκατομμύρια επιπλέον δολάρια για όλο τον κόσμο μέσω του έργου του. Και έτσι πέφτει θύμα του πρώτου λαϊκιστή που θα του υποσχεθεί ότι μόλις ανέβει στην εξουσία θα πατάξει τους κακούς καπιταλιστές που τον κλέβουν.
Και από λαϊκιστές να φαν και οι κότες.
