Όχι ακριβώς, η Δύση είχε κάποιες στοχεύσεις: Πρώτον την αποφασιστική αποδυνάμωση της Σοβιετικής Ένωσης. Δεύτερον την διασφάλιση των εδαφών της από την επέκταση του Χίτλερ. Τρίτον χρειαζόταν χρόνο για να ετοιμαστεί στρατιωτικά, το ενδεχόμενο πολέμου ήταν εμφανές. Για τη Δύση το καλύτερο θα ήταν ένας γερμανορωσικός πόλεμος. Πίστευαν πως μια πύρρειος νίκη του Χίτλερ απέναντι σε μια σχετικά αδύναμη ακόμα ΕΣΣΔ θα εξάλειφε τον "κομμουνιστικό κίνδυνο" και θα αποδυνάμωνε την επεκτατική τάση και δύναμη της Γερμανίας. Θεωρούσαν αυτό το σενάριο πιθανό με βάση και τη διπλωματική στάση της ΕΣΣΔ. Λαμβάνοντας αυτά υπόψη απέρριψαν την προσέγγιση της ΕΣΣΔ (η οποία διέβλεπε εκείνη την περίοδο κίνδυνο απομόνωσης) και συμφώνησαν με τον Χίτλερ, πετυχαίνοντας να διασφαλίσουν τα εδάφη τους, να γλιτώσουν προς στιγμή τον πόλεμο, με κάποιες εδαφικές παραχωρήσεις στα ανατολικά. Και για τις 2 πλευρές η συμφωνία αυτή θεωρούταν θρίαμβος. Όμως απλά έδωσε χρόνο και χώρο στον Χίτλερ να αναπτυχθεί.