Το μεγαλύτερο πρόβλημα λοιπόν στην Ελλάδα, αν ανέβαζα όνομα, θα ήταν η εμπορευματοποίηση της πολιτικής και της διοίκησης. Τα πελατειακά δίκτυα, οι κοντόφθαλμες πολιτικές και η υπερχρέωση με αντάλλαγμα τη ψήφο, τα οικονομικά σκάνδαλα, η γραφειοκρατία, ακόμα και το εκλογικό σύστημα, όλα είναι δείγματα υποχώρησης δημοκρατικών διαφανών διαδικασιών, προς ένα συγκεντρωτικό κρατικιστικό σύστημα στημένο στις κερδοσκοπικές και αναπαραγωγικές ανάγκες αυτών που βρίσκονται στην εξουσία.
Και τι κάνει η εκάστοτε κυβέρνηση για να τα αντιμετωπίσει αυτά; Απολύτως τίποτα...
Το ΑΕΠ στα χρόνια της κρίσης έχει πέσει κατακόρυφα και γι'αυτό κάνει επιτακτική την ανάγκη λήψης κι άλλων μέτρων. Το κράτος αντί να βρει τρόπους να αυξήσει το ΑΕΠ, προσπαθεί μέσω φόρων και μειώσεις δαπανών να κλείσει τις τρύπες του ελλείμματος. Όμως αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος που μας φέρνει ξανά και ξανά στα ίδια δεδομένα, μιλώντας για τα ίδια πράγματα και μη βγάζοντας άκρη. Οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι η υπερφορολόγηση των πάντων, για να κλείσουν τρύπες. Είναι μέτρα που έχουν, δυστυχώς για την κυβέρνηση, πολιτικό κόστος και καλώς ή κακώς πρέπει κάποιος να τα εκτελέσει, ώστε κάποια στιγμή να μπορέσει
και η Ελλάδα να ανακάμψει. Αν συνεχιστεί αυτό το χάιδεμα στα αυτιά με τα προνόμια των βουλευτών, των εφοπλιστών, των ενστόλων, των συνδικαλιστών, της ΕΡΤ, των..., των..., των..., δεν γίνεται δουλειά έτσι. Η Ελλάδα κάνει προσπάθεια να μην αντιμετωπίσει τα προβλήματά της, σφυρίζοντας αδιάφορα και ακολουθώντας πρακτικές που ακόμη και τώρα είναι εδραιωμένες στη συνείδηση όλων.
Τα παραδείγματα των χωρών της Ευρωζώνης είναι πολλά. Μέλη είναι κράτη όπως η Γερμανία και η Γαλλία, τα οποία αποτελούν και τον πυλώνα της νομισματικής ένωσης. Άλλα κράτη είναι η Φινλανδία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Ιταλία και η Ισπανία και υπάρχουν και κράτη όπως η η Εσθονία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Σλοβενία και η Σλοβακία, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν έχουν το μέγεθος της οικονομίας της Ελλάδας, αλλά ούτε και τις παροχές της. Προφανώς είναι καλό να θέλουμε να έχουμε τα προνόμια των "πυλώνων", αλλά το θέμα είναι να βάλουμε και αντίστοιχη πλάτη.
TL;DR: Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το νόμισμα, αλλά η διαχείριση των οικονομικών και ο (ευρύτερος) δημόσιος τομέας, ο οποίος όπως είπε και ο Kλεάνθης διέπεται από πελατειακές σχέσεις. Σε καμία περίπτωση ο φορολογούμενος πολίτης δεν λαμβάνει υπηρεσίες ανάλογες με αυτά που πληρώνει σε φόρους, διότι ο δημόσιος τομέας δεν ικανοποιεί τις ανάγκες του (όπως συμβαίνει ας πούμε στις σκανδιναβικές χώρες, όπου οι φόροι και ο δημόσιος τομέας έχουν αντίστοιχα μεγέθη). Πάνω σε αυτά θα πρέπει να κινηθεί και η εκάστοτε κυβέρνηση με εξορθολογισμό των πάντων: μείωση βουλευτών στο κοινοβούλιο, μείωση διοικητικών υπαλλήλων, αξιολόγηση με αντικειμενικά και όχι φωτογραφικά κριτήρια, εξορθολογισμός μισθών και συντάξεων, εξορθολογισμός επιδομάτων και δωρεάν παροχών, περιορισμός της γραφειοκρατίας, επενδύσεις κλπ.
Unpopular opinion: Ο Σαμαράς μπορεί να έκανε πολλά κακά, αλλά τουλάχιστον έκανε μία αρχή σε τετοιου είδους μεταρρυθμίσεις. Δυστυχώς και αυτός απέφυγε, όμως, το πολιτικό κόστος των μεταρρυθμίσεων αυτών και χτύπησε σε αδύναμους. Οι 400 καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών ήταν ούτως ή άλλως άχρηστες (μιλάω για τον μεγάλο τους αριθμό, όχι για τις ίδιες), το ίδιο και ο "εξορθολογισμός" των υπαλλήλων της ΕΡΤ, όπου ήταν κυριολεκτικά η Σάρα και η Μάρα εκεί μέσα... (τώρα ακόμη χειρότερα... μέχρι και τον Σίλα Σεραφείμ έβαλαν εκεί...
)
