Mόνιμα παρουσιάζουμε τον λαό ως ένα μικρό παιδί άβουλο, μια μάζα πλαστελίνης που δεν έχει αυτόβουλη δυναμική αλλαγής σχήμαος. Αρκετά με το λιβάνισμα και την αποποίηση ευθυνών. Αυτός ο λαός είναι άνθρωποι με προσωπικές επιλογές που εκ των περισσοτέρων είναι για τα σκουπίδια. Είναι άνθρωποι χωρίς να μπορούν να φτιάξουν τη ζωή τους και να προτείνουν κάτι. Δεν μπορούν να κουμαντάρουν μια οικογένεια, δεν έχουν υπευθυνότητα επιλογών και μόνιμα τους φταίει ο άλλος. Μόνιμα ωχ μωρέ αδερφέ, τι να κάνουμε, δουλίτσα να υπάρχει και συστημική μιζέρια μέσα από τραγούδια, επετείους και στάση ζωής το παρελθόν. Ένας λαός που ζει μόνιμα με σκελετούς του παρελθόντος και ιδανικά βασισμένα στη μη δουλειά. Όταν δεν μαθαίνει στην τάξη της ατομικής ιδιοκτησίας και ότι η τέντα του τρίτου διαμερίσματος πρέπει να έχει το ίδιο χρώμα με την υπόλοιπη πολυκατοικία ή ότι δεν παρκάρει πάνω σε ράμπα για αμαξίδιο για ΑΜΕΑ, ναι έγινε φτωχοποιημένος. Η φτώχεια είναι και επιλογή ζωής ειδικά αν υπάρχει και η μουσική υπόκρουση σε Καζαντζίδη ή η κομματική ταμπέλα του προλετάριου. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε για να φύγει η φτώχεια;
Τα σκουπίδια έξω από τον κάδο ή πλαστικά σε κάδο για χαρτοειδή, είναι αποτέλεσμα διασπάθισης δημοσίου χρήματος; Τα σπασμένα πλακάκια σε τουαλέτες σε ένα Πανεπιστημιακό Τμήμα είναι αιτία του άρτου και θεαμάτων της κοινωνίας; Η στάση λεωφορείου πάνω σε λάσπες και ανύπαρκτη βάση για στάση επιβατών είναι θέμα του ίδιου του Μητσοτάκη; Να πάει να σκάψει ο ίδιος;
