Οι δικές μου σκέψεις για το φιλοδώρημα:
Ok, η δουλειά του σερβιτόρου ούτε εύκολη είναι ούτε καλοπληρωμένη. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για τους πωλητές και για πολλές άλλες δουλειές τη σήμερον ημέρα. Εγώ είμαι πωλήτρια σε ένα μικρό μαγαζί που πουλάει ρούχα. Κι αυτή η δουλειά έχει πολλή ορθοστασία, ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα κι ένα σωρό άλλα πέραν της άριστης εξυπηρέτησης πελατών που περιμένουν και το αφεντικό και οι ίδιοι οι πελάτες. Ούτε για κατούρημα δεν μπορείς να πας με την ησυχία σου, όταν είσαι μόνος σου στο μαγαζί. Εμένα όχι μόνο δε μου έχουν αφήσει ποτέ tip, αλλά συχνά μου ζητάν κι επιπλέον έκπωση, επειδή δεν αγόρασαν μόνο ένα, αλλά τρία ρούχα...! Δεν τους περνάει καν από το νου ότι μπορεί να φέρνουν τον πωλητή σε δύσκολη θέση μ΄αυτά τα παζάρια τους ή ότι πιθανώς ο πωλητής να δουλεύει με ποσοστά κι ό,τι έκπτωση κάνει στον πελάτη, φεύγει και από τη δική του τσέπη. ΑΛΛΑ δεν είναι δουλειά του πελάτη να σκεφτεί πόσο κουράζομαι εγώ στη δουλειά μου. Κάποιοι πάλι εκτιμούν πραγματικά τον κόπο που έκανες για να τους εξυπηρετήσεις. Το χαμόγελο και το ευχαριστώ του πελάτη είναι πολύ καλύτερη αμοιβή από το να μου αφήσει 2 ευρώ tip (αν και το 10 % σε πολλές περιπτώσεις θα ήταν 100+ €, ωραίο αστείο). Ή το ότι όταν ξαναέρθει, θα σε θυμάται και θα θέλει εσύ να τον εξυπηρετήσεις. Το θέμα είναι ό,τι δουλειά κάνεις να την κάνεις με όρεξη και μεράκι. Ούτε εμένα ήταν το όνειρό μου να τρώω το μεσημεριανό μου όρθια σε μια τρύπα χωρίς παράθυρα, αλλά εφόσον για τον α ή β λόγο έχω διαλέξει/καταλήξει να κάνω αυτή τη δουλειά, κοιτάω να την κάνω όσο πιο καλά μπορώ, χωρίς να περιμένω κάποια επιπλέον αμοιβή, επειδή κάνω τη δουλειά που μου αναλογεί και για την οποία πληρώνομαι, όσο πληρώνομαι.
Επίσης, πιστεύω πως το φιλοδώρημα κατά κάποιον τρόπο αφήνει στον εργοδότη ένα περιθώριο να δίνει χαμηλό κι ασταθή μισθό στον εργαζόμενο (με ποσοστά του ταμείου της βραδιάς κι άλλα τέτοια κουλά). Εάν δεν άφηνε ο κόσμος φιλοδώρημα, πιθανώς να μην επαναπαύονταν με τη λογική ότι "εσείς έτσι κι αλλιώς παίρνετε τόσα φιλοδωρήματα". Μπορεί και να κάνω λάθος.
Όσον αφορά τις καφετέριες, εδώ στη βόρεια Ευρώπη όλες σχεδόν είναι self service. Σε όλες πας και παραγγέλνεις μόνος σου, σε κάποιες μάλιστα φτιάχνεις μόνος σου το τσάι σου, χαχα! Οπότε τι φιλοδώρημα να αφήσεις; Που σε εξυπηρέτησε καλά στο ταμείο;
Επίσης, μια σημαντική διαφορά είναι και στον τρόπο πληρωμής. Εδώ ο κόσμος χρησιμοποιεί πάρα πολύ χρεωστικές/πιστωτικές κάρτες ακόμα και για ψώνια κάτω των 10 €. Εγώ πλέον δεν κουβαλάω ποτέ cash. Βέβαια αν πας σε ένα καλό εστιατόριο να φας και κάνεις λογαριασμό 300 €, κανείς δεν περιμένει ότι θα πληρώσεις με μετρητά, αλλά tip μπορείς να αφήσεις κι ας πληρώσεις με κάρτα. Τώρα στις καφετέριες που θα πάρεις έναν καφέ 3-4 ευρώ, μην το ψάχνεις.
Βγαίνω πολύ σπάνια έξω για καφέ, οπότε ειδικά όταν επισκέπτομαι χώρες όπως η Ελλάδα, που είναι η κουλτούρα αλλιώς, δεν έχω πρόβλημα να αφήσω φιλοδώρημα, αν όντως μου άρεσε το μέρος και η εξυπηρέτηση.
