Στον
καταπιεστή. Μου θυμίζει λίγο το σενάριο της Λυσιστράτης αλλά με άλλη προσαρμογή.

Δεν έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου μουσουλμάνα χαλαρή, Ευρωπαία-metoo-vegan ώστε η κουβέντα να μην πάει στο θρησκευτικό θέμα με δική της ευθύνη και να μου την πει έμμεσα ότι είμαι έξω από την ηθική της, που είμαι χριστιανός. Αν της πω ότι είμαι άθεος, η κατάσταση χειροτερεύει. Υπάρχουν τόσα ωραία θέματα για συζήτηση και η ζωή να γίνει όμορφη. Γιατί θα πρέπει συνέχεια να κουβαλάμε θρησκευτικές ενοχές; Δηλαδή η ηθική αξία ενός ανθρώπου κρίνεται από το ποιο είδος θεότητας πιστεύει ή δεν πιστεύει; Γιατί μια Ταϊλανδέζα δεν λέει το ίδιο πράγμα;