Η αλήθεια είναι ότι, αν σ' ένα θέμα θεωρώ ότι έχω δίκιο, δυσκολεύομαι πολύ να "βάλω νερό στο κρασί μου". Μπορεί να υποχωρήσω φαινομενικά για να λήξω μια διαφωνία ή ακόμη και ουσιαστικά, δείχνοντας κατανόηση και βλέποντας τα πράγματα από την οπτική του άλλου, όμως πάντα μένει ένα κομματάκι εκνευρισμού που δε με καταλαβαίνει ή που δεν περνά το δικό μου. Κι αυτο γιατί γενικά είμαι πολύ διαλλακτικός άνθρωπος, οπότε τις λίγες φορές που είμαι σίγουρη ότι έχω δίκιο, σημαίνει ότι υπάρχει υπόβαθρο από πίσω, σοβαρός λόγος για να το πιστεύω, και μόνο αν δω στην πράξη ότι είμαι λάθος θα μπορέσω να το αποδεχτώ. Φυσικά έχει να κάνει και με τον άλλο - αν είναι ευγενικός, υπομονετικός και διαλλακτικός κι ο ίδιος, τότε υποχωρώ κι εγώ πολύ εύκολα. Αν όμως έχει ύφος ή δεν καταλαβαίνει τι του λέω κι επιμένει χωρίς λόγο στα δικά του, τότε με κάνει να μη θέλω να υποχωρήσω με τίποτα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.