Εαν το ξυλο ειχε βγει απο τον παραδεισσο τοτε σε καθε χαστουκι δεν θα βουιζαν τα αυτια μου, αλλα θα ακουγα αγγελακι να μου τραγουδανε.
Δεν θα ενιωθα ντροπη αλλα περηφανια.
Δεν θα ενιωθα πονο αλλα θα αισθανομαουν οτι με γαργαλανε.
Δεν θα φοβομουν και δεν θα ενιωθα ανασφαλεια, αλλα θα ενιωθα χαρα.
Δεν θα δακρυζα απο τον πονο και ολα ταπαραπανω, αλλα απο ευτυχια.
Δεν θα αισθανομουν θυμο,ταπεινωση,μοναξια,οργη,"αδυναμι" και 1002 αλλα...
Απο την στιγμη που τιποτα απο αυτα δεν εχει επαλληθευτει προσωπικα πιστευω πως το ξυλο ββγηκε απο την φυση του ανθρωπου και μονο.(Την ελλατωματικη της πλευρα μαλλον)
Κανενα "παραδεισσο" και κανενα "παραμυθι".
Η μεγαλυτερη αλητεια ειναι γονεις που οταν το παιδι πεφτει και χτυπαει, αντι να το παρουν αγκαλια να το παρηγορισουν και να του μιλησουν, πρωτα του σκανε κανα δυο χαστουκια...Το εχεω δει.Αμετρητες φορες!
Αnyway, η απαντηση μου ειναι κατηγορηματικα "οχι"!