Να πω κι εγώ για τους δικούς μου?
Η πολυκατοικία στην οποία μένουμε σχηματίζει ένα Π. Από τη δική μας πλευρά, (μεταξύ άλλων) μένουν: Μία καθηγήτρια φυσικής, που μισεί το σόι του άντρα της και την ακούμε συχνά να βρίζει. Μία φορά είχα πάει σπίτι της να μου κάνει ιδιαίτερο και με πήγε στην κουζίνα, η οποία ήταν ΓΕΜΑΤΗ σακούλες από φαστ φουντ, προσεκτικά τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη και οι πάγκοι της κουζίνας ήταν καλυμμένοι με κρουασάν, σοκολάτες, σοκοφρέτες και άλλα τέτοια τοποθετημένα σύμφωνα με το χρώμα τους. Είχε και πολύ περίεργη συμπεριφορά... Με τρόμαξε και δεν ξαναπάτησα για μάθημα.
Στον τρίτο: Μάνα: (κλαίγοντας) Θα σε πατήσω στο καρύδι καταλαβαίνεις ρε μ.........οοοοοοοοοο????????????? Θα σε σαπίσω στο ξύλο ακούυυυυυυυυυυυς? Μάσ'το γιο σουυυυυυυυυυυυυυ!!!!!!!!! Θα τον σκοτώσωωωωωωωωωωω!!!!!!!! Σφουγγάρισα στην κουζίνα και πατάειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!! + Πού πήγε πάλιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!! Λείπει μισή ώρααααααααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πάλι στην πλατείαααα, τι κάνει εκεί, γιατί δεν κάθεται σπίτι, πήγαινε πάρ'τον, Θε μου, θα τρελαθώ, θα το σκοτώσω, φέρ'το σπίτι!!!! Πάω να το βρω εγώ, άχρηστε ανεύθυνε, θα με τρελάνετε εδώ μέσα όλοι! (Τώρα θα την τρελάνουν...)
Γιος (4η δημοτικού): Σκάσε λε, ηλίθια! Θα σε μαχαιλώσω! Μην τον φωνάζεις τον τσούστη αυτόν! Άμα με βαλέσει θα σας σκοτώσω όλους, καταλαβαίν'ς?
Κόρη: (σε υστερία) Μαμάαααααααααααααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!! Πάρ'τε τον από'δωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Σήκω και φύγεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!
Πατέρας: Μην ενοχλείς την αδερφή σου ρε ηλίθιε, είπααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!! Σκάσε, άσ'το παιδί να παίξει, είπααααααααααααααα!!! Τάδε, θα φας ξύλο, μην πειράζεις την αδερφή σου, είπααααααααααα!!! Μη φτύνεις, γέμισες το πάτωμα βερίκοκα, είπαααααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!! (τον δέρνει). Αυτός και η κόρη, κυρίως η κόρη που πλέον είναι χειρότερη κι απ'τη μάνα της, λένε κι άλλα, αλλά δεν τα καταλαβαίνουμε όλα... Ο πατέρας είναι ο πιο φυσιολογικός, αλλά σταδιακά εντάσσεται στην οικογένεια...

Α, όλα αυτά γίνονται μετά τα μεσάνυχτα...
Γενικά όσοι δεν έχουν μικρά παιδιά, παλιά γίνονταν έξαλλοι κάθε φορά που έπαιζαν στην αυλή επειδή γέλαγαν και φώναζαν και τους ενοχλούσαν. Οι μισοί προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι η κοινή ησυχία ξεκινάει στις 2 και λήγει στις 8, άρα είναι παράνομο να παίζουν τα παιδιά στις 7.
Η διπλανή μας είχε φέρει μία φορά αστυνομικούς από την Καρδίτσα (οι τρικαλινοί δεν έρχονταν και έβαλε τον άντρα της που δουλεύει στη σχολή εκεί να τους στείλει) να τους πει ότι τα παιδιά έκοψαν τα λαστιχάκια από τα μπεκ. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν είχε γίνει και οι αστυνομικοί απλά μας είπαν ότι από τις 5 και μετά τα παιδιά μπορούν να παίζουν άνετα, την έβρισαν που τους κουβάλησε και έφυγαν. Ε, αυτή ζορίστηκε και έγραψε ένα γράμμα στον εαυτό της. Μετά μου το έδωσε και είπε ότι της το άφησαν κάτω από την πόρτα κάποιοι, δεν ξέρει ποιοι, αλλά τα γράμματα είναι παιδικά. Αυτή δεν ισχυρίζεται τίποτα, αλλά μάλλον τα παιδιά το έκαναν, χωρίς να είναι δικός της ισχυρισμός. Το γράμμα έλεγε ότι είναι μία ελευθέρων ηθών, ότι θα την τρελάνουν και θ'αρχίσει τα ηρεμιστικά κι ότι κινδυνεύει η ζωή της. Επίσης μου είπε ότι χωρίς να ισχυρίζεται τίποτα, είναι σίγουρη ότι το έγραψε ο αδερφός μου, επειδή της το είπε κατάμουτρα ότι θα την έκαναν να πάρει ηρεμιστικό εκείνο το βράδυ. Ο αδερφός μου όμως, το έλεγε αυτό αστειευόμενος για σχεδόν όλους τους ενοίκους, επειδή θα έκαναν πάρτι και άρα θόρυβο...
Στη μέση μένει στο ισόγειο ένας που κάθε απόγευμα έβγαινε στη βεράντα με το σώβρακο και έβριζε τα παιδιά που τον ξύπναγαν και μία φορά είχε κυνηγήσει και ένα να το δείρει. Με το σώβρακο. Αυτός κάνει κι άλλα, αλλά δεν τον εκθέτω, επειδή αν δεν είχε πάρει με τη γυναίκα του γατί μιας εβδομάδας και δεν το είχαν παρατήσει στο μπαλκόνι να πεθάνει απ'την πείνα δε θα το είχα βρει εγώ και δε θα είχα τώρα τη γάτα μου!
Τέλος, απέναντι στον πρώτο, μένει μία τρελή νοσοκόμα που μισεί παθολογικά τον αδερφό μου, επειδή όταν ήταν μικρότερος ήταν ο αρχηγός όλων των παιδιών της πολυκατοικίας, ρόλος που δικαιωματικά ανήκε στα παιδιά της. Είχε τσακωθεί με όλους τους γονείς, χαστούκιζε παιδιά που ενοχλούσαν με κάποιον τρόπο τα δικά της, μάθαινε στα παιδιά της να τσακώνονται με όποιον συμφωνούσε με τον αδερφό μου. Επειδή τον μικρό τον πρόσεχα εγώ, μ'εμένα είχε τσακωθεί άπειρες φορές και μια φορά με είχε σπρώξει και έφαγε κλωτσιά και τέτοια μπινελίκια και τόση ειρωνεία, που ανέβηκε στο διαμέρισμά της κλαίγοντας. Από τότε, την έβριζα συνέχεια και έλεγε μόνο την ειρωνεία σου αλλού και απαξιώ. Και κάθε φορά που ερχόταν καινούργιος ένοικος στην πολυκατοικία, έφτιαχνε κέικ λεμόνι και πήγαινε σπίτι του να τον καλωσορίσει και να τον προειδοποιήσει για τον αδερφό μου. Αυτή βασικά, είναι πολύ μεγάλη ιστορία, αλλά το ποστ είναι ήδη τεράστιο, οπότε δε λέω άλλα...
Τέλος, εμένα με μισούν σχεδόν όλοι γιατί μαζεύω αδέσποτα... Και είναι εκπληκτική η απέχθεια και η σιχαμάρα που κρύβονται στο βλέμμα τους, όποτε με χαιρετάνε χαμογελώντας...
Αυτά τα ολίγα...

