[Βλέπω πήρε φωτιά το thread, ε;
]
Καταρχήν να πω στην
plain, ότι καταλαβαίνω πολύ καλά την πικρία και το θυμό της και στη θέση της το ίδιο και πιθανόν χειρότερα θα αισθανόμουν και θ'αντιδρούσα, γιατί, όπως και νά'χει, αισθάνεσαι μεγάλη προδοσία από το σύντροφό σου. Από κει και πέρα ας μη καίμε και τα χλωρά μαζί με τα ξερά, χωρίς να εννοώ ότι ο πρώην σου,
plain, είναι ο "ξερός" κι εγώ ο "χλωρός". Αυτό που θέλω να πω είναι, ότι από τη στιγμή που ούτε παντρεμένοι ήσασταν [ή δεν κατάλαβα καλά;], ούτε παιδιά έχετε, θα μπορούσε κάλλιστα από το πρώτο διάστημα, που ερωτεύτηκε κάποια άλλη, να σου το πει και να χωρίσετε. Δεν ήταν ανάγκη να σε κοροϊδεύει για 6 ολόκληρους μήνες (εκτός κι αν δεν ήταν σίγουρος, από την άποψη, ότι χρειάστηκε όλο αυτό το διάστημα μέχρι να διαπιστώσει ότι πιο πολύ τον γεμίζει η άλλη κι όχι εσύ). Δεν μπορείς να βάζεις στην ίδια ζυγαριά εμένα -παντρεμένη με παιδιά- και τον πρώην σύντροφό σου (παρόλο που καταλαβαίνω ότι δεν ήταν προσωπική "επίθεση"). Παρ'όλα αυτά,
ουδέποτε είχα την ψευδαίσθηση ότι το να αφήσω τον εαυτό μου να ερωτευτεί κάποιον άλλο δεν είναι καταδικαστέο!
Είναι και παραείναι και δε μπορείτε να διανοηθείτε πόσο μεγάλες τύψεις είχα για αυτά μου τα αισθήματα. Τόσα χρόνια με τον άντρα μου και παρ'όλες τις αντιξοότητες, ποτέ δεν έβαλα στο μυαλό μου να τον απατήσω (κάτι που τελικά
δεν έκανα κιόλας, ασχέτως αν το θέλησα ή αν ακόμα το θέλω). Το θεωρούσα πάντα σαν κάτι το πολύ κακό, διαβολικό, ασυγχώρητο και μπλα μπλα μπλα...μέχρι
που μου συνέβη να ερωτευτώ άλλον και καταλαβαίνω πια πως τίποτα δεν είναι απόλυτο και
μπορεί να συμβεί στον καθένα σας. Κι εδώ να απαντήσω στον
mario: Φυσικά και μπορεί να ξανακάνει αυτό που είπες. Όταν μια σχέση πάει κατά διαόλου, είτε είναι η πρώτη είτε είναι η δέκατη έκτη, κάπως \ κάποτε θα τελειώσει. Άρα; Ποιά η ουσία θα μου πεις; Αφού μετά από χρόνια χάνεται η σπίθα του έρωτα έτσι κι αλλιώς. Ναι, αλλά μας μένει η αγάπη κι όταν τη χάσεις κι αυτή τότε δε σου μένει παρά να χωρίσεις. Στην περίπτωσή μου -ξαναλέω- υπάρχει αγάπη, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουν μερικοί. Αυτή η αγάπη μοιάζει
λίγο με την αγάπη που νιώθεις για τον αδελφό σου ή για το μπαμπά σου (περίπου λέμε, για να καταλάβετε), αλλά όταν μιλάμε για την καλύτερη της περίπτωση. Γιατί υπήρξαν, υπάρχουν
και θα υπάρχουν στιγμές, που ο σύντροφός σου γίνεται ο
χειρότερος εχθρός σου. Και σύμφωνα μ'αυτά που είπε η
kleftra (και την ευχαριστώ που κατάλαβε ότι ανήκω στην περίπτωση του μεγάλου έρωτα που έχει προβλήματα), λέω ότι είμαι πολύ ρομαντική και...όχι μόνο ποτέ δε θα παντρευόμουν κάποιον για οποιοδήποτε άλλο λόγο εκτός του έρωτα, αλλά ούτε καν θα έκανα σχέση μαζί του. Τον ερωτεύτηκα τ-ρ-ε-λ-ά και δε με ένοιαζε ούτε που δε συμφωνούσαμε στις ιδέες, στα γούστα κλπ, ούτε που είχαμε μεγάλη διαφορά ηλικίας ούτε το τι δουλειά έκανε, ούτε το αν θέλει παιδιά, πόσα θέλει κλπ κλπ. Τον ερωτεύτηκα έτσι απλά. Τελεία και παύλα. Κι αυτό ακριβώς είναι που μ' έκαψε. Επειδή λειτουργώ πάντα με την καρδιά και όχι τόσο με το μυαλό. Και γι'αυτό έπαθα κι αυτό που έπαθα με το τρίτο πρόσωπο. Αφού με πλήγωσε ανεπανόρθωτα ο σύντροφός μου, ένιωσα ότι έσπασε ένα μεγάλο κομμάτι της αγάπης μου γι'αυτόν και δε μπορεί να ξανακολλήσει ό'τι και να γίνει. Τον τρίτο τον ερωτεύτηκα (εκτός πολλών άλλων), γιατί μου έδινε, ό'τι δε μου έδωσε ποτέ ο άντρας μου:
Σεβασμό, καταννόηση, ελευθερία. Οπότε ας με κρίνει ο Θεός για τις αμαρτίες μου...
[1000 συγνώμη για το μεγάλο post!]
