[Αισθάνομαι λίγο
"άνοιξε πέτρα για να μπω"

μετά απ'όλα αυτά...

]
Κοίτα,
mario, κανείς δεν επικροτεί την απιστία, όχι μόνο εσύ. Ακόμα κι αυτός που την κάνει έχει τύψεις λίγο-πολύ. Από κει και πέρα, δεν τη κουμαντάρεις εύκολα την καρδιά και όπως είπαν και τα κορίτσια πιο πάνω, όταν υπάρχουν προβλήματα σε μία σχέση, συμβαίνει να ερωτευτείς κάποιον τρίτο. Το θέμα είναι να μη το παίζεις σε διπλό ταμπλό -όπως λες κι εσύ- γιατί
και εσύ αισθάνεσαι άσχημα και κάνεις τη ζωή σου δυσκολότερη
και δεν είσαι εντάξει ούτε με το\τη σύντροφο ούτε με το\τη γκόμενο\α. Αλλά το πρόβλημα είναι στην πράξη. Στη θεωρία όλοι καλοί είμαστε. Όσον αφορά την περίπτωση της
kleftras, δεν έγινε κάτι το κατακριτέο απ'τη μεριά της, γιατί αυτή απλώς πήγαινε με κάποιον που ήθελε κι ο ίδιος να πάει μαζί της, δλδ στην ουσία αυτός έφταιγε, όπως στην περίπτωσή μου φταίω κι εγώ, αν το δεις από αυτήν την άποψη. Και βέβαια δεν είναι κι ό'τι καλύτερο να είσαι και στη θέση της άλλης που είχε ο νυν της kleftras, θέση στην οποία ήρθε και η
plain.(μπλεξαμε τα μπούτια μας!

). Η κάθε περίπτωση σχέσης στην οποία συμβαίνει αυτό το "κακό" είναι διαφορετική και ξεχωριστή και δεν πρέπει να κρίνουμε κανένα (και φυσικά δεν υποννοώ ότι έκρινες κανένα,
mario! Ίσα-ίσα. Μιλάς πάντα πολύ σοφά και μετρημένα!). Για να μη μιλάω γενικά πάντως, στη δική μου περίπτωση, ναι μεν απίστησα με το μυαλό και ερωτεύτηκα κάποιον που μου έδωσε τα υπόλοιπα γράμματα της αλφαβήτας που δε μου έδωσε ο σύζυγος[

], αλλά δεν ξέρω τι θα έκανα, εάν πραγματικά συνεχίζαμε. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το παίξω σε διπλό ταμπλό. Και βασικά, να σου πω την αλήθεια, δεν θα άντεχα να κάνω κάτι τέτοιο. Να διατηρώ παράλληλα δύο σχέσεις. Μη σου φανεί χυδαίο αυτό, αλλά το μόνο που ήθελα ήταν μία και μοναδική βραδυά μαζί του.

Μια νύχτα μόνο για μας, που θα με γέμιζε για όλη την υπόλοιπη ζωή μου (όσο κρατήσει τελοσπάντων η ζωή μου) και από κει και πέρα να συνεχίσουμε να μιλάμε και να κρατάμε επαφή, αλλά τίποτα άλλο. Όχι δλδ να κρατούσαμε μία κανονική σχέση με τα όλα της. Αλλά και πάλι κάτι τέτοιο ξέρω, ότι ακούγεται πολύ εγωιστικό, για τον εαυτό μου περισσότερο, γιατί κι ο άλλος έχει το δικαίωμα να κάνει μία νορμάλ σχέση και όχι να διατηρεί μια σχέση με παντρεμένη που δεν οδηγεί πουθενά. Βασικά δλδ με το να τον θέλω
τόσο πια πολύ, έπαψα να σκέφτομαι λογικά. Το μόνο που ήθελα ήταν να
ΜΗΝ διακόψουμε, γιατί ένιωθα στον 7ο ουρανό μαζί του!Ενώ με το σύζυγο πχ. νιώθω ότι είμαι στα Τάρταρα...Όπως και νά'χει, με τη βοήθεια του τρίτου, έχω τραβήξει την
πρώτη απ'τις 3 οδούς που ανέφερες,
marie. Ας καίγεται η καρδιά μου για τον άλλο. Ας λιώνει το κορμί μου για τον άλλο. Εγώ πρέπει πια να ανταπεξέλθω στα καθήκοντα που έχω μπροστά μου. Το σύζυγο, τα παιδιά, το σπίτι και τη δουλειά. Δεν υπάρχει πια χώρος για συναισθηματισμούς.

Τώρα βέβαια μην έχουν και την απαίτηση να μην έχω και νεύρα και κατάθλιψη.

Θα τα έχω, γιατί ακόμα νιώθω ένα ΚΕΝΟ στη ζωή μου από τότε που έφυγε...

