Αναφερόμενοι λοιπόν σε "επίσημα" & "επιστημονικά" στοιχεία...
1)
DSM - IV TR (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders)
2)
ICD-10 (International Classification of Diseases)
Το 1ο είναι το πιο γνωστό εγχειρίδιο (αμερικάνικο) που χρησιμοποιείται παγκοσμίως από το μεγαλύτερο ποσοστό ψυχικών λειτουργών.
Εκεί υπάρχουν καταλογο-γραφημένες όλες οι ψυχικές διαταραχές. Ουδεμία αναφορά φυσικά στην ομοφυλοφιλία.
Το 2ο είναι το εγχειρίδιο του παγκόσμιου οργανισμού υγείας (
υπάγεται στον ΟΗΕ) το οποίο περιέχει όλες τις σωματικές παθήσεις αλλά και τις ψυχικές διαταραχές. Χρησιμοποιείται κυρίως από γιατρούς για εύκολη συνεννόηση, αλλά τελευταία έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται και από λειτουργούς ψυχικής υγείας. Ουδεμία αναφορά και εκεί στην ομοφυλοφιλία.
Μπορείτε μάλιστα να πάτε και στην
υποενότητα για τις ψυχικές διαταραχές και συγκεκριμένα στους τομείς F64 (Gender identity disorders), F65 (Disorders of sexual preference) και F66 (Psychological and behavioural disorders associated with sexual development and orientation) και να ψάξετε μπας και βρείτε την ομοφυλοφιλία...
Σημειωτέων, πηγαίνοντας στον τομέα F66 στην πρώτη εισαγωγική γραμμή γράφει φαρδιά πλατιά: "
Note: Sexual orientation by itself is not to be regarded as a disorder".
Όσον αφορά το κείμενο της κ. Προκοπάκη, το μόνο που λέει είναι "κάποτε έλεγαν έτσι, ύστερα από πιέσεις κινημάτων είπαν αλλιώς, σήμερα λένε γιουβέτσι". Βέβαια ούτε λόγος για το ότι εντάχθηκε στις διαταραχές λόγω «φιλοσοφικών-κοινωνικών» δεδομένων της εποχής (το θεωρώ προφανές δεδομένου ότι εκείνη την εποχή η ομοφυλοφιλία δεν ήταν καθόλου αποδεκτή).
Ούτε λόγος επίσης για τα πειράματα που αφορούσαν την ίαση των ομοφυλόφιλων που γινόντουσαν κάποτε.

Όπως είχε πει και η - αν θυμάμαι καλά - Obscura παραπάνω, το εν λόγω κείμενο πιο πολύ για κολάζ των απόψεων που τη
σύμφεραν μου φαίνεται.
Με άλλα λόγια μας λέει ότι το βγάλανε ύστερα από πιέσεις κινημάτων χωρίς να κάνουν την παραμικρή έρευνα...
Ο Αμερικάνικος Σύλλογος έχει διεθνή αναγνώριση, βραβεία και τα άτομα που δουλεύουν εκεί έχουν πτυχίο από τα καλύτερα πανεπιστήμια ψυχολογίας του κόσμου. Και καλώς ή κακώς ο λόγος τους έχει μεγαλύτερη επιστημονική βαρύτητα από το 1-2% των επιστημόνων της "παλιάς σχολής".
Μου φαίνεται το λιγότερο γελοίο να επικαλείται κανείς πολιτικούς λόγους υπέρ των gay εκείνη την εποχή (αλήθεια σε ποιο κίνημα αναφέρεται άραγε η κ. Προκοπάκη;

Σε κανά τυχάρπαστο της εποχής που άλλαξε τα δεδομένα ενός ολόκληρου επιστημονικού συλλόγου; ).
-Είναι φαίνεται ο εύκολος δρόμος να επικαλείται κανείς πολιτικοκοινωνικά γεγονότα (χωρίς καν να είναι σε θέση να τεκμηριώνει ότι πράγματι συνέβησαν). Ούτε τα στοιχειώδη δικαιώματα δε τους αναγνώριζε η κοινωνία του αιώνα εκείνου και θα κάθονταν ολόκληροι επιστημονικοί σύλλογοι να αλλάξουν τα δεδομένα τους λόγω πίεσης από gay κινήματα.

-Είναι φαίνεται δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αρχικά εντάχθηκε στις παθήσεις λόγω ξεκάθαρα κοινωνικών αιτιών και όχι ιατρικών (και πως θα αντιμετωπιζόταν ένας επιστήμονας εκείνη την εποχή που θα υποστήριζε το αντίθετο). Όπως και γιατροί του 1800 έλεγαν ότι ο αυνανισμός προκαλεί τύφλωση).
Σε γενικές γραμμές, για να χαρακτηριστεί μια συμπεριφορά ως διαταραχή πρέπει να ισχύουν ΟΛΑ τα παρακάτω:
1) Να δημιουργεί πρόβλημα στο άτομο και να απειλεί την σωματική του υγεία (ή αντίστοιχα να απειλεί το περιβάλλον του)
2) Να απειλεί την λειτουργικότητα του ατόμου (π.χ. να αρνείται να κοινωνικοποιηθεί, να μην μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί, να μην μπορεί να ξεχωρίσει τις ψευδαισθήσεις από τις κανονικές αισθήσεις κ.τ.λ.)
3) Να θεωρείται αποκλίνουσα συμπεριφορά βάσει της κοινωνίας του ατόμου
Στην ομοφυλοφιλία ισχύει μονάχα το 3ο, οπότε δεν μιλάμε για διαταραχή.

Η καθαυτού ομοφυλοφιλία δεν δημιουργεί προσωπική δυσφορία (συνήθως μπερδεύεται η ομοφυλοφιλία με διαταραχή σεξουαλικής ταυτότητας που αφορά τόσο ετερο όσο και ομο).
(Ευχαριστώ τον MonaXos που μου είχε δώσει τις παραπάνω πληροφορίες πριν ολίγο καιρό ως σχετικός με τον τομέα της ψυχολογίας)
Μπορεί μερικοί να θεωρούν ακόμα το θέμα "ανοιχτό" (αν μη τι άλλο αυτό μπορεί να συμβαίνει και σε πολλά άλλα θέματα), επισήμως ωστόσο δε θεωρείται πάθηση.
Εν κατακλείδι - ας παραθέσω κι αυτό ως επιχείρημα - το έχω συζητήσει με ψυχολόγους και ψυχιάτρους επιτυχημένους εις τον τομέα τους και με έχουν διαβεβαιώσει για τα ανωτέρω.
-petros