Η ένωση τις τελευταίες δεκαετίες αποτελεί έναν γίγαντα με πήλινα πόδια. Με τρία δυσεπίλυτα προβλήματα τα οποία αδυνατεί να επιλύσει (δημογραφικό μαρασμό, έλλειψη ευρωστρατού, έλλειψη πρώτων υλών και ενέργειας) δεν αναμένεται να αποτελέσει σοβαρό παίχτη στο διεθνές περιβάλλον μέσα στα προσεχή χρόνια. Παράλληλα η βραδύτητα στην λήψη αποφάσεων, και η ηγεμονική στάση που επιδεικνύει ολοένα και περισσότερο η Γερμανία οδηγεί τα κράτη-μέλη το ένα μετά το άλλο να ακολουθούν την δική τους, ανεξάρτητη, εξωτερική πολιτική, παρά τις πιέσεις που επιχειρούν οι Βρυξέλλες για να τις αποτρέψουν. Αυτές οι φυγόκεντρες τάσεις θέτουν σε κίνδυνο ακόμα και την ίδια την ύπαρξή της. Παρόλα αυτά, πολλά γειτονικά προς αυτήν κράτη παραμένουν οικονομικά εξαρτημένα από αυτήν και θα μπορούσε αυτό το γεγονός, υπό προϋποθέσεις, να χρησιμοποιηθεί από την Ελλάδα σαν εργαλείο για την επίτευξη των εθνικών μας συμφερόντων, κυρίως μέσω της εκτεταμένης χρήσης αρνησικυρίας (veto) από την ελληνική πλευρά.