Όταν μιλάμε για ελίτ, φαντάζομαι ότι εννοούμε μια ομάδα ανθρώπων κύρους που αναγνωρίζονται από την κοινωνία για την προσφορά τους και τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα να λαμβάνουν αποφάσεις για την κοινωνία/εργασιακό τομέα τους. Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, είμαι υπέρμαχος του ελιτισμού. Το πρόβλημά όμως είναι ότι στην πράξη η θεωρία χωλαίνει και άτομα "ελίτ" καταλήγουν να είναι κυρίως όχι όσοι έχουν διακριθεί στον κλάδο τους, αλλά όσοι έχουν μεγάλη οικονομική επιφάνεια, κληρονομικότητα (τέκνα γνωστών ή επιτυχημένων επαγγελματιών) ή έχουν τις γνωριμίες για να ανελιχθούν.
Υπάρχει βέβαια και μια τελευταία κατηγορία που είναι η ελπίδα στο πρόβλημα, όσοι δηλαδή με τη δική τους αξία και τα προσόντα τους καταφέρνουν να πετύχουν και να να αναγνωριστούν γι' αυτό. Ωστόσο, ένα θέμα που υπάρχει σε αυτήν την κατηγορία είναι ότι οι άνθρωποι δεν ξεκινούν τη ζωή τους με τα ίδια εφόδια, το οποίο σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν ίσες ευκαιρίες. Αυτό που έχουν είναι ισότητα απέναντι στο νόμο, το οποίο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από τις ίσες ευκαιρίες. Εάν για παράδειγμα, πάρουμε 2 διαφορετικούς ανθρώπους που διαγωνίζονται στις πανελλήνιες, όλοι θα πουν ότι οι εξετάσεις είναι αξιοκρατικές, ότι υπάρχει ισονομία και ότι ο καλύτερος θα γράψει τον καλύτερο βαθμό. Αυτό είναι όμως μόνο εν μέρει αλήθεια, εάν ο ένας υποψήφιος είναι γιος μεγάλου επιχειρηματία που μένει στην Κηφισιά και ο άλλος γιος τσιγγάνου που μένει στον καταυλισμό των Μεγάρων, γιατί δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στην εντατική εκπαίδευση και στο να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους. Ίσες ευκαιρίες θα υπήρχαν εάν όλοι οι άνθρωποι είχαμε ως αφετηρία ακριβώς το ίδιο οικογενειακό και οικονομικό υπόβαθρο. Όταν όμως η αφετηρία του ενός είναι 100 μέτρα πίσω από την αφετηρία του άλλου, σίγουρα μπορεί να τρέξει, να φτύσει αίμα και να έχει ελπίδες ότι θα περάσει μπροστά, όμως εδώ δεν υπάρχει ισότητα στις ευκαιρίες παρά μόνο ισονομία.
