Εγώ αυτό φίλε μου, θα το έλεγα απατεωνιά, ρεμούλα, κομπίνα, δήθεν και καλά, εκτός από κιτς....
Από την άλλη όμως, περιέχει και ένα πολύ καυστικό σχόλιο για τον πολιτισμό μας και την τέχνη μας. Ο καλλιτέχνης με την τσίχλα απλά σπάει πλάκα με την παρακμή μας κι εμείς τον χειροκροτούμε. Αν μια μέρα ένας από τους θαυμαστές της τσίχλας-αριστούργημα καταλάβει την ειρωνία του πράγματος, θα νιώσει τόσο γελοίος που θα μετανοήσει για όλα του τα "αμαρτήματα" (με την αρχαία έννοια της λέξης, που σημαίνει "αστοχία", "λάθος"). Αυτός ο καλλιτέχνης είναι ή πολύ ψώνιο (αν πραγματικά πιστεύει ότι η ίδια η τσίχλα είναι τέχνη) ή είναι πολύ προχωρημένος (αν γελάει χαιρέκακα με τη βλακεία μας)
"Οι χορηγοί αγοράζουν αναπηρία ως τηλεοπτικό προϊόν. Το πονηρό κλείσιμο του ματιού της κυρίας Πάνια ξυπνά τον χειρότερο εαυτό μας, μας μεταφέρει στις κερκίδες του Κολοσσαίου. Η ένσταση στις τελετές τηλεοπτικής ανθρωποφαγίας δεν πηγάζει από ηθικολογία ή σοβαροφάνεια. Μόνο από τη βεβαιότητα πως αν στο στούντιο χόρευαν αρκούδες θα είχε σταματήσει η εκπομπή, θα την είχε πνίξει η κατακραυγή μας. Τώρα που χορεύουν άνθρωποι, είναι εκεί και τους χτυπούν το ντέφι οι σημερινοί μας έφηβοι. Το αυριανό πρόσωπο του τέρατος. "
Στην επιφυλλίδα αποτυπώνονται οι προσωπικές απόψεις του συντάκτη.
Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
πηγη
Από την άλλη μεριά όμως, το θέαμα δεν μοιάζει με τελετή ανθρωποφαγίας, αφού σερβίρεται με μια υπέροχη ελαφρότητα, η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, την οποία τόσο εκτιμά ο παρακμιακός πολιτισμός μας. Αντίθετα σοβαροφανείς απολογητές του συστήματος, όπως ο κύριος πρόεδρος (στων επιτροπών τα έδρανα, αχ κι εγώ να έκλανα
), με την ηθικολογία τους και την απουσία ευελιξίας που χαρακτηρίζει τη σκέψη τους, είναι περισσότερο απωθητικοί από τον κάθε Κάτμαν. Σε αυτόν, σε αυτούς κι
όχι στη Ρουμάνα, έχω να πω:
Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, ότι διυλίζετε τον κώνωπα και καταπίνετε την κάμηλο...
Συγχωρέστε με που δεν έχω σε καμμία υπόληψη τους κατεστημένους καρεκλοκένταυρους, που εύκολα κατακεραυνώνουν την κάθε Αννίτα, όμως οι ίδιοι προσκυνάν την κάθε εξουσία με τρόπο περισσότερο από εμετικό.
(Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες, κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες, κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς με ιδεώδεις υποτακτικούς...Τους έχω βαρεθεί!!)
Στο κάτω κάτω η Αννίτα κατάφερε μέσω της αντι-τέχνης που παράγει να μας βάλει όλους σ' έναν γόνιμο προβληματισμό. Αυτές οι πολυθρονάτες επιτροπές, σε τι έχουν προάγει τον πολιτισμό μας και τα ανθρώπινα δικαιώματά μας, τα οποία συνεχώς μειώνονται, φαλκιδεύονται και καταπατώνται στο όνομα μιας πλανητικής "ασφάλειας" του Μεγάλου Αδελφού (Πρίγκηπας των δυνάμεων της Τάξης, θανάσιμος εχθρός του Μεγάλου Χάους).
Ακόμη θυμάμαι τους Έλληνες ακαδημαϊκούς να χειροκροτούν όρθιοι τον Γεώργιο Παπαδόπουλο (τον γνωστό δικτατορίσκο) καθώς αυτός εκφωνούσε τον ηλίθιο λόγο του από το βήμα της ακαδημίας Αθηνών.
Ούτε ένας, μα ούτε ένας δεν βρέθηκε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Ρουμάνα μου, τίποτε το προσωπικό, αλλά αυτοί οι τύποι με ερεθίζουν άσχημα.
"Πυροβολήστε τους, δεν αξίζουνε, δεν έχουν τίποτα να μας δείξουνε" (Σπυριδούλα band).
