Μάλλον ατυχές το παράδειγμα υπό την έννοια ότι η υποταγή και η εμπιστοσύνη, δεν έχουν κανένα κοινό σημείο.
Είναι ατυχές όμως όντως;
Όταν εμπιστευόμαστε, αφήνουμε τις τύχες μας στα χέρια ενός άλλου ανθρώπου, μη γνωρίζοντας ιδιαίτερα το αποτέλεσμα.
Αυτό είναι ο ορισμός της εμπιστοσύνης άλλωστε
Το "εμπιστευομαι γιατι ειμαστε 40 χρονια μαζί και την ξέρω", δεν είναι εμπιστοσύνη.
Είναι δυο άλλα πράγματα:
α) Ενημερωμένη εικασία: Ξέρω τι έχει συμβει τα προηγουμενα 40 χρονια σε 100 διαφορετικές περιστάσεις άρα τα ιστορικά δεδομένα μου δείχνουν ότι κατα πάσα πιθανότητα θα συμβεί αυτό.
β) Λαθνασμένη μετάφραση του: "Σιγα μη μου την κάνει, και που να πάει, τον/την έχω" δεδομενικότητας λόγω ρουτίνας για εμπιστοσύνη
Και εκεί την πατάνε οι περισσότεροι, διότι με βάση τις παρατηρήσεις μου ειναι λίγο σπάνιο να στην κάνει η άλλη όταν είναι ερωτευμένη. Συνήθως θα στην κάνει όταν την έχεις ξενερώσει, απογοητεύσει, βλάψει, αδιαφορήσει κλπ κλπ.
Δεν θέλω ούτε να υποτάξω ούτε να υποταχθώ.
΄Ισως να εννοείς κάτι άλλο που δεν κατάλαβα.
Ενας άνθρωπος που αντλεί ηδονή από την εμπιστοσύνη, αντλεί ουσιαστικά ηδονή από την καταπίεση του αντρικού εγωισμού και της αμφιβολίας που αυτός γεννά ώστε να ζηλεύει -σε έναν υγιή βαθμό αποκλειστικά μιλάω- την σύντροφό του.
Ουσιαστικά με την εμπιστοσύνη να ερμηνεύεται ως παράδοση των ενστίκτων σε κατι αβέβαιο οπως είπαμε πιο πάνω, ευνουχίζονται βασικά ένστικτα της ανθρώπινης φύσης. Η ηδονή με εναν τετοιον ευνουχισμό, είναι μια μορφή επιβολής απο τη μια, υποταγής απο την άλλη και άντλησης ευχαρίστησης απο αυτή τη δυναμική στο ζευγάρι.
Κοινώς, πιθανολογώ και υποθέτω ότι ρέπεις στις επαφές σου (πάσης φύσεως, όχι απαραίτητα μονο ερωτικές) προς τους υποτακτικούς ανθρώπους, είναι πιο προσβάσιμοι, λιγότερο αντιδραστικοί, περισσότερο ευεπίφοροι να δεχτούν την ισχυρή σου προσωπικότητα και με μικρότερη πιθανότητα να τσινίσουν.
Ενας άνθρωπος που θα δημιουργούσε μανούρα, θα έκανε να αισθάνεσαι πως δεν υπάρχει εμπιστοσύνη (βλ. στρεβλή έννοια της) και δεν θα ενδιαφερόσουν, πιθανότατα θα ήσουν και μη φίλα διακείμενη σε τετοια άτομα.
Μου είναι απαραίτητο όμως να εμπιστεύομαι και να με εμπιστεύονται.
Είναι πράγματι πολύ σημαντική η εμπιστοσύνη, αλλά συγγνώμη που στο λεω, είναι μη σχετική (irrelevant) με το τι θέλουμε.
Εσυ μπορει να εμπιστευτεις τον άλλο, αλλά ο άλλος να μην είναι άξιος, ή ακόμα και σε βλάψει παρά αυτή την εμπιστοσύνη σου.
Η εμπιστοσύνη όπως την απαιτούμε, με τους λανθασμένους ορισμούς της, είναι υπο συγκεκριμένες συνθήκες, μια αδυναμία.
Μόνο όποιος αποδεχθεί ότι τίποτα δεν ειναι σίγουρο, μπορεί να είναι πραγματικά ελεύθερος μέσα του.
Η επαγρύπνηση είναι πιο υγιής από την εμπιστοσύνη, την οποία και στην πλειονότητα των περιπτώσεων την θεωρω αφέλεια. Εκτός αν είναι απο αυτες τις εξαιρέσεις που ο άλλος έχει πέσει και στη φωτιά για σένα, εκεί ναι. Αν και μεταξύ μας, θα τσέκαρα μετά και τη φωτιά να δω αν τον έκαψε όντως.
