Αφενός, οι στατιστικές για το "πόσες σχέσεις πετυχαίνουν" (ξέρω γω 14,5%) ή το "πόσοι νέοι κάνουν καριέρα" (ξέρω γω 33,8%) είναι τελείως αβάσιμες και αντιεπιστημονικές. Ποιος επιλέγει τα δείγματα, από πού προέρχονται (χώρα, ηλικία, κοινωνική τάξη, μορφωτικό επίπεδο, γειτονιά, επάγγελμα...), πώς γίνεται η δειγματοληψία, τι ερωτήσεις κάνει ο ερευνητής κλπ είναι λίγα απ' τα ερωτήματα που δεν απαντιούνται γιατί απλά η απάντηση είναι "μπακαλίστικα".
Επίσης, η "πηγή" που παρέθεσες λέει
...το οποίο νούμερο από πού βγαίνει;
Είναι τόσο αυθεντία η Τσεν που βγάζει νούμερα απ' την κοιλιά της; Για περισσότερες λεπτομέρειες αγοράστε το βιβλίο "on helping singles and married couples to make their relationship", από το σάιτ της
https://matchmakerofthecentury.com/books/hellen-chens-love-seminar-book/
(Love Seminar Book φορ φακς σεηκ!!!!!!!)
Όσο για το ότι μόνο ο θάνατος και οι φόροι είναι συμβόλαια, κοίταξε. Χρησιμοποίησες το τσιτάτο "η σχέση δεν είναι συμβόλαιο", υπονοώντας σαφώς ότι η καριέρα είναι. Όταν είπα ότι ούτε η καριέρα είναι συμβόλαιο και η όποια μονιμότητα και σταθερότητα έρχεται μετά από χρόνια, αμέσως είπες "μόνο ο θάνατος είναι συμβόλαιο, αλλά η καριέρα έχει καλύτερες πιθανότητες". Αφενός, αποφάσισε. Αφετέρου, κανένα απ' τα δύο (σχέση - καριέρα) δεν έχει "καλύτερες" ούτε "χειρότερες" πιθανότητες απ' το άλλο. Εσύ τις φτιάχνεις τις πιθανότητες.
Και "μάντεψε ποιο" θα σου πάει σκατά, όταν δηλώνεις μέσα στη σχέση ότι πάνω απ' όλα είναι η καριέρα σου και τίποτε άλλο και ότι δεν προτίθεσαι να κάνεις κανένα συμβιβασμό.
Η ζωή μας δεν πάει με τις πιθανότητες, αλλιώς ψάξε τις πιθανότητες_όλων_των_πραγμάτων_στον_κόσμο και πράξε ανάλογα. Ξέρω γω πιο καλή χώρα η Ελβετία όπου οι πιο πολλοί κάτοικοι είναι γραμματείς, κάνουν 3 σφραγίσματα το χρόνο, αθλούνται 4,2 ώρες τη βδομάδα, συνήθως πεθαίνουν από καρδιοπάθεια, οδηγούν φορντ φοκους που έχει πιο καλούς αερόσακους, κάνουν 2 παιδιά και έχουν σπίτι με 3 υπνοδωμάτια και πάει λέγοντας.
Είπα και νωρίτερα ότι όλα είναι επιλογές. Είναι απόλυτα αποδεκτό να βάλεις οτιδήποτε θες πρώτο ή δεύτερο ή τρίτο ή συνδυασμό ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Ειλικρινά, έχω φίλους που είναι έτσι, δεν τους νοιάζει τίποτε άλλο εκτός απ' την εξέλιξή τους και το δέχομαι απόλυτα, καλά κάνουν αφού αυτό γουστάρουν.
Βλέπω εδώ μέσα στο θρεντ όμως μια τάση απαξίωσης των σχέσεων (δεν είναι συμβόλαιο, χαλάνε κατά 85%, όταν είσαι νέος είναι ανώριμες οι σχέσεις και δε θα κρατήσουν, πρώτα ο εαυτός, σιγά μη χαλάσω την καριέρα για την γκόμενα, οι συμβιβασμοί καταστρέφουν την καριέρα, το να πας εκεί αντί για παρακεί καταστρέφει την καριέρα κλπ), ενώ η συζήτηση δεν είναι δίπολο και απόδειξη σωστού και λάθους, είναι παράθεση γνώμης. Θα τολμήσω να κάνω μια ψυχολογική προσέγγιση (που ίσως είναι παπαριά και τέρμα λάθος) αλλά κάποιοι γράφετε σα να κόπτεστε να αποδείξετε στον εαυτό σας ότι αυτή η σχέση που διαλύσατε ήταν σωστό το ότι διαλύθηκε. Μπορεί να είμαι τελείως λάθος, το παραδέχομαι, αλλά η τόση επιμονή κάποιων αυτό μου βγάζει.
Δηλαδή, κανείς από την "άλλη πλευρά" δε χρησιμοποίησε επιχειρήματα αντίστοιχης μηδενιστικής λογικής, του στυλ "καλύτερα με σχέση εκτός αν είσαι ανέραστος" ή "μόνο οι τρελοί και οι περιθωριακοί διαλύουν τις σχέσεις τους τόσο εύκολα" ή "δείχνει έλλειψη συναισθηματικής ωριμότητας το να μην μπορείς να εκτιμήσεις μια σχέση και να τη βάζεις δεύτερη και τρίτη" ή "θα γίνεις σαν αυτόν τον τρελό που έχουμε στο γραφείο και δουλεύει όλη μέρα και δεν έχει ζωή εκτός σχολής". Απορώ γιατί να υπάρχει τόση υπερπροσπάθεια απ' την πλευρά των "καριεριστών" να απαξιωθεί η σχέση ως κάτι χαζούλικο και προαιρετικό, καλοδεχούμενο μεν σα ροζ συννεφάκι αλλά που σε καμία περίπτωση δεν είναι αρκετά σημαντικό για να ασχοληθούμε κιόλας.
Εξαρχής εγώ προσωπικά (δε διάβασα προσεκτικά όλα όλα τα ποστ ομολογώ) είπα ότι ο καθένας επιλέγει αυτό που προτιμάει. Αν θες να κρατήσεις τη σχέση, προσάθησε και κράτησέ τη. Αν δε θες, κάνε τα πλάνα σου ανάλογα και δες αν σε ενδιαφέρει η σχέση από απόσταση ή το να χωρίσεις ή το να κάνετε διάλειμμα. Όλα αποδεκτά.
Εν ολίγοις:
Διαφωνώ με το ότι η σχέση και το να κάνεις συμβιβασμούς επιφέρει καταστροφή καριέρας και ζωής, όπως διαφωνώ και με το ότι το να πας Μ. Βρετανία για να είσαι κοντά στον άνθρωπό σου είναι downgrading στις σπουδές σου ή θα σου κλείσει πόρτες. Όπως και διαφωνώ ότι το να πας ΗΠΑ θα σου ανοίξει πόρτες, όπως και διαφωνώ ότι το να πας οπουδήποτε έτσι μόνο του ανοίγει ή κλείνει πόρτες. Όλα είναι μια πορεία με πολλή δουλειά, προσπάθεια και τύχη. Προσωπικές γνώμες όλα προφανώς. Κατά τα άλλα δεν έχω να προσθέσω πολλά ακόμα και δεν έχω και ταλέντο στο γράψιμο για να κρατάω τα ποστ μου ενδιαφέροντα.
εδιτ: Όσο για τα στατιστικά, πόσοι άνθρωποι (παγκόσμια) είναι παντρεμένοι ενώ πόσοι (παγκόσμια) κάνουν καριέρα; Κοιτάξτε και δίπλα σας, οικογένεια, φίλοι κλπ. Οι παντρεμένοι είναι συντριπτικά περισσότεροι. Άρα στατιστικά η καριέρα δε βγαίνει, οπότε ρίξτε το στις σχέσεις. Γελοίο ακούγεται τώρα ε;
