Μία σημαντική παράμετρος του μακροχρόνιου βίου η οποία καθορίζει σε τεράστιο βαθμό την αξία του είναι η ποιότητα ζωής. Η ποιότητα ζωής θα έλεγα πως έχει τρεις συνιστώσες οι οποίες θα πρέπει να είναι παρούσες κατά τα γηραιά έτη του ανθρώπου εάν θέλει κανείς να ισχυριστεί πως η μακρά ζωή είναι προτιμότερη από τον θάνατο.
Η πρώτη συνιστώσα είναι η καλή υγεία, η οποία περιλαμβάνει την λειτουργική κινητικότητα, έτσι ώστε το άτομο να μπορεί να αυτοεξυπηρετείται, την απουσία χρόνιων πόνων και παθήσεων έτσι ώστε η καθημερινότητα να είναι φυσιολογική και όχι ένα συνεχόμενο μαρτύριο και την καλή νοητική λειτουργία, έτσι ώστε το άτομο να μην χάνει την προσωπικότητα του και να μπορεί να απολαμβάνει πράγματα τα οποία καθορίζουν το ευ ζην.
Η δεύτερη συνιστώσα είναι ο επαρκής πλούτος. Στο βάθος της ηλικίας το άτομο γίνεται προοδευτικά όλο πιο ανίκανο για εργασία και ανταγωνισμό για προφανείς λόγους. Συνεπώς θα πρέπει να διαθέτει επαρκή πλούτο ώστε να είναι είναι αυτόνομο και να μπορεί να καλύψει πλήρως τις ανάγκες του, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν σχέση με την υγεία. Ο μόνος τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο είναι τα παθητικά εισοδήματα, δηλαδή εισοδήματα που πηγάζουν από την εκμετάλλευση προσωπικής περιουσίας. Η κρατική σύνταξη, η οποία αποτελεί τον μόνο τρόπο βιοπορισμού των περισσότερων υπερηλίκων είναι ένας πολύ κακός τρόπος επίτευξης του βιοπορισμού καθώς δεν είναι στα χέρια του ατόμου αλλά του κράτους και μπορεί να μεταβληθεί αναπάντεχα. Αυτό δημιουργεί ψυχολογικό περιβάλλον αστάθειας και φόβου το οποίο δημιουργεί άγχος που επιβαρύνει την υγεία και την ποιότητα ζωής.
Η τρίτη συνιστώσα είναι ο σκοπός της ζωής. Δεν αρκεί μόνο κάποιος να είναι υγιής και εύπορος αλλά πρέπει να έχει και έναν λόγο για να ζει και να απολαμβάνει την ζωή, αλλιώς το μόνο που κάνει είναι να περιμένει τον θάνατο και κυριολεκτικά από ένα σημείο και μετά η ζωή καταντά απλά βαρετή. Ιδιαίτερο πρόβλημα σε αυτόν τομέα της ζωής έχουν οι πολύ κοινωνικοί άνθρωποι που βασίζουν το μεγαλύτερο μέρος του ευ ζην στην συναναστροφή με άλλους, καθώς με το πέρασμα του χρόνου οι φίλοι και γνωστοί τους πεθαίνουν και μένουν εν τέλει μόνοι τους, πολλές φορές προσκολλημένοι στις οικογένειες τους. Αντίθετα οι μοναχικοί άνθρωποι που ασχολούνταν από πάντα κυρίως με ατομικές πνευματικές δραστηριότητες συνεχίζουν να απολαμβάνουν την ζωή και ίσως όσο περνάνε τα χρόνια και περισσότερο θα έλεγα (με την προϋπόθεση της καλής υγείας), καθώς το γήρας πέραν από τα άσχημα έχει τα καλά του, όπως το ότι το άτομο παύει να έχει τα άγχη της καθημερινότητας που έχει ως νέος, την ανάγκη για βιοπορισμό και συναναστροφή με άλλα πιθανώς καταστρεπτικά άτομα και την απαλλαγή του από πολλές κοινωνικές επιταγές. Με τα χρόνια γενικά γίνεσαι όλο και πιο αδιάφορος προς την γνώμη της κοινωνίας (αν έχεις αυτή την τάση) και άρα πιο ευτυχισμένος.
Η ζωή λοιπόν όταν συγκλίνουν οι τρεις αυτές συνιστώσες είναι ευχάριστη και όσο μακροβιότερη τόσο το καλύτερο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
