Όσον αφορά το ποστ του Nihilist δεν θα απαντήσω, με κάλυψε η Σύλβια στο 100%
Κι εγώ δεν βρίσκω καλή την ιδέα των "επιτροπών καταλληλότητας γονέων"

Πέραν του ότι είναι σχεδόν φασιστικό, ο καθένας έχει διαφορετική αντίληψη για το μεγάλωμα παιδιών.
Θα μπορούσε απλά ο νομοθέτης να ορίσει διάφορους νόμους προστασίας των παιδιών και του κοινωνικού συνόλου από ορισμένες τραβηγμένες πεποιθήσεις όπως ο αντιεμβολιασμός κτλ.
Τώρα για περιπτώσεις γονέων ακατάλληλων που δημιουργούν πρόβλημα στα παιδιά (βίαιοι, αλκοολικοί, χρήστες ουσιών κτλ), υπάρχει ήδη η πρόβλεψη της παρέμβασης κοινωνικών λειτουργών. Αρκεί φυσικά να κουνήσει και κάποιος το δαχτυλάκι του να γίνει η παρέμβαση.
Δεν νομίζω να είναι φασιστικό. Όπως δηλαδή από ότι έχω ακούσει, ένας κοινωνικός λειτουργός ελέγχει το περιβάλλον των θετών γονέων θα μπορούσε να γίνει και στις άλλες περιπτώσεις. Βέβαια κατανοώ ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο ώστε να γίνει. Γιατί δηλαδή παρέμβαση κοινωνικού λειτουργού να υπάρχει μόνο σε περίπτωση υιοθεσίας πχ ή όχι σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση απόκτησης παιδιών, ώστε να κριθεί από την αρχή εάν η οικογένεια είναι ικανή να μπορεί να μεγαλώσει ένα παιδί;
Στην συνέχεια όσον αφορά εάν η διαπαιδαγώγηση που προσφέρει η οικογένεια στο παιδί αν είναι προβληματική θα φανεί στην πορεία αργά ή γρήγορα αλλά αυτή ίσως θα μπορούσε εάν όχι πάντα, έστω σε ένα μεγάλο βαθμό να είχε προβληθεί αν ξεκινάει από τους ίδιους τους γονείς λόγω προβλημάτων πχ είτε δικών τους εννοώντας προσωπικά είτε κοινωνικοοικονομικών συνθηκών, γιατί λογικά ο κοινωνικός λειτουργός όπως πχ δεν θα έδινε την άδεια σε περίπτωση υιοθεσίας έτσι δεν θα έδινε το οκ, και σε κάποιο άλλον τρόπο περίπτωση απόκτησης παιδιού, ελπίζω να καταλαβαίνεις που θέλω να καταλήξω. Τώρα εάν μία οικογένεια είναι οκ από πολλούς παράγοντες πιστεύω την χρησιμότητα των σχολών γονέων που μπορεί να γίνουν στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση που αφορούν κατάλληλους τρόπους με τους οποίους οι γονείς μπορούν να διαχειρίζονται σωστά και αποτελεσματικά το παιδί τους. Στο λύκειό μου πχ υπήρχε και λειτούργησε για αρκετό καιρό, από ότι είχα μάθει είχαν φωνάξει ψυχολόγο και κοινωνική λειτουργό όπου μιλούσαν στους γονείς για διάφορα θέματα. Αυτή η διαφορετική αντίληψη είναι σχετική και θεωρώ ότι σχετίζεται περισσότερο με το ποια σωστή μέθοδος είναι η κατάλληλη για το κάθε παιδί. Γιατί πχ άλλος γονιός μπορεί να έχει την αντίληψη ότι η βία είναι μέθοδος διαπαιδαγώγησης για το ατίθασό του παιδί, και ένας άλλος ο διάλογος, τα όρια και οι συνέπειες όταν αυτά καταπατούνται. Βέβαια δεν σημαίνει και απαραίτητα ότι οι γονείς θα ακολουθήσουν ή ακολουθούν πάντα συμβουλές ειδικών, αυτό οκ το αντιλαμβάνομαι και εγώ. Αν τώρα αυτοί που τις παρακολουθούν συμπεριφέρονται βίαια πάλι θα φανεί στο παιδί θα το εκδηλώσει με έναν τρόπο.
Σίγουρα ο νόμος (δεν τον έχω δει πολύ, λίγα ξέρω) ορίζει τι μπορεί να γίνει σε περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών, αλλά γιατί να φτάσουμε σε αυτό το σημείο ενώ μπορούμε αν όχι πάντα, τις περισσότερες φορές να αποτρέψουμε κάτι τέτοιο; Αυτό εννοώ. Πιστεύω πως σε τέτοιες περιπτώσεις ναι οι κοινωνικοί λειτουργοί επιτελούν
λειτούργημα όταν ειδοποιούνται για τέτοια περιστατικά! Βέβαια δυστυχώς νομίζω ότι η νομοθεσία, προστατεύει μόνο μέχρι κάποιας ηλικίας άτομα ώστε να γίνει παρέμβαση, και όχι σε νεαρούς ενήλικες αν για οποιοδήποτε λόγο αυτοί θέλουν βοήθεια και δεν την ζητούν. Γιατί πχ ένας 20χρόνος αν πρέπει να απομακρυνθεί από την οικογένεια τι θα γίνει που θα πάει εάν δεν μπορεί να ζήσει μόνος του σε αντίθεση με έναν 14χρόνο που είναι ανήλικος πχ που υπάρχει νομοθεσία που τον καλύπτει τι γίνεται σε περίπτωση απομάκρυνσης. Μπορεί να υπάρχει και για τα νεαρά και μη, ενήλικα άτομα και να μην το ξέρω. Έχω θέσει κάποια ερωτήματα στο προηγούμενό μου ποστ και με ενδιέφερε αν κάποιος γνωρίζει να μου δώσει πληροφορίες.
Αν παρακάμψουμε τις ακραίες περιπτώσεις (ναρκομανείς, αλκοολικοί, μη έχοντας σώας τας φρένας, κλπ), επικεντρώνοντας στο γονέας με σωστά εφόδια, έχω να παρατηρήσω οτι έχω δει ανθρώπους μορφωμένους, καλλιεργημένους, με οικονομική άνεση, γενικά που να προσφέρουν την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση και παραταύτα τα παιδιά να μην εξελιχτούν σωστά.
Και το αντίστροφο: από γονείς που δεν ήσαν τόσο μορφωμένοι και κάθε άλλο παρά πρότυπα συμπεριφοράς, να προκύψουν πολύ σωστά παιδιά. Σ'αυτές τις περιπτώσεις (που δεν είναι και λίγες) τι θα μπορούσε να πει κάποιος;
Αυτό που λες είναι σχετικό και το έχω ακούσει να συμβαίνει. Δεν ξέρω όμως, αλλά σίγουρα θα παίζουν πολλοί παράγοντες ρόλο. Πχ και η περαιτέρω σχέση γονέα παιδιού μαζί με τις αλληλεπιδράσεις που το ίδιο το παιδί δέχεται όπως συμβαίνει και με τις ακραίες βέβαια περιπτώσεις έχει καθοριστική σημασία. Είναι θέμα βέβαια αν και σε ποιο βαθμό θα κακομάθεις το παιδί και σε αυτό δεν πιστεύω πάντα πως συνδέεται με το μορφωτικό επίπεδο των γονέων. Δηλαδή θέλω να πω ότι και ένας μορφωμένος γονιός που είναι υπόδειγμα μπορεί να κακομάθει το παιδί και ένας που δεν το έχει αυτό, υποθέσεις κάνω δεν κόβω και το κεφάλι μου. Δεν μπορώ να δώσω σωστότερη εξήγηση.
Απλά το μόνο που μπορώ να πω είναι, ότι όταν το παιδί είναι ανήλικο πρώτα επηρεάζεται από γονείς, μετά από τις σχέσεις του με τους καθηγητές και από τους φίλους του μετέπειτα. Επομένως και οι γονείς να είναι οκ προς αυτό, το παιδί θα επηρεαστεί από κάπου αλλού και εάν όντως το κάνει κατευθυνόμενο σε λάθος δρόμο, την ευθύνη δεν την έχουν οι γονείς για να μην πχ καταλήξει να βιαιοπραγεί για να διεκδικήσει το δίκιο του ή να κλέψει; Θεωρώ δηλαδή, και εάν ένας γονιός είναι οκ και βλέπει το ανήλικο παιδί του να επηρεάζεται αρνητικά από εξωτερικούς παράγοντες το αποτρέπει, έχει την ευθύνη.
Εάν το παιδί τώρα βλέπει ότι η οικογένεια του στα μάτια του, δεν είναι οκ και βλέπει ότι σωστότεροι είναι πχ οι καθηγητές , οι φίλοι κλπ κλπ θα τους ακολουθήσει. Να μου πεις τώρα η οικογένεια με βάση το παραπάνω παράδειγμα, δεν θα πρέπει να αποτρέψει το παιδί να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο από αυτό που έχει ήδη πάρει, επειδή οι γονείς πιστεύουν ότι ο δικός του τρόπος είναι και σωστός ; (και ας ξέρουμε ότι δεν είναι)

Ναι είναι ένα πρόβλημα αυτό. Μπορεί να προσπάθησαν και να μην τα κατάφεραν και το παιδί να βρήκε τον σωστό δρόμο, μπορεί να προσπάθησαν και να τα κατάφεραν το παιδί τους ακολούθησε, μπορεί πάλι απλά να αδιαφόρησαν.
Γενικά παίζουν πολλά ρόλο το πως θα εξελιχθεί το παιδί ως ενήλικας.
Οσον αφορα στα υπολοιπα ο Scandal με καλυψε πληρως.
Οσον αφορα στις κοινωνικο-οικονονομικες καταστασεις που επηρεαζουν τους γονεις εχω να πω το εξης:
Για αρχη καποιος θα πρεπει να εχει μαθει να αγαπαει και καποιον αλλο περα απο τον εαυτο του,να ειναι σε θεση να ριξει τον εγωισμο του και να κανει "θυσιες" ,εαν θελει να γινει ενας επιτυχημενος γονιος.Εκτος αυτου δεν θα ηταν καθολου ασχημη ιδεα να ξερει οτι σε x χρονια απο τωρα θα ειναι ενταξει οικονομικα.Δεν υπαρχει εγγυηση για τιποτα φυσικα στον κοσμο,αλλα εαν ζεις με πενταροδεκαρες και δεν μπορεις να συντηρησεις ουτε εσενα τον ιδιο,εε ενταξει προφανως δεν σου δινει καλες πιθανοτητες να μεγαλωσεις σωστα ενα παιδι αυτη η κατασταση.Δυστυχως γνωριζουμε οτι οσο μεγαλωνει ενας ανθρωπος εχει αναγκες ,τοσο οικονομικες αλλα και συναισθηματικες.Διοτι εχουμε και το αλλο ακρο γονεων,εστιαζουν πληρως στις οικονομικες αναγκες των παιδιων τους και ξεχνουν οτι εχουν και συναισθηματικες αναγκες,με αποτελεσμα να βγαινουν κακομαθημενα,και πνευματικα ακαλλιεργητα η και αναισθητα παιδια χωρις τις καταλληλες κοινωνικες ευαισθησιες.Ενας τετοιος ανθρωπος με τοσα κενα πνευματικα προφανως δεν θα καταφερει ποτε να ειναι ευτυχισμενος,και ουτε και οι γυρω του θα ειναι εξαιτιας του.
Όσον αφορά τον Πέτρο διάβασε παραπάνω τι του έχω απαντήσει.
Στα υπόλοιπα που γράφεις, θα συμφωνήσω απόλυτα ότι πρέπει να κοιτάζουμε και μακροπρόθεσμα και όχι μόνο το τώρα. Και με βάση αυτό, ένα από τα ερωτήματα που κάνω σε προηγούμενό μου ποστ, σχετίζονται με αυτό το κομμάτι που αναφέρεις και με προβληματίζει
ΥΓ: DarthFederer, δηλαδή εσύ πιστεύεις ότι
μπορεί ο καθένας να αποκτά και να μεγαλώνει παιδιά, και όταν κρίνουν οι αρμόδιοι που πρέπει να κρίνουν, εκ των προτέρων εάν μπορούν να μεγαλώσουν υγιής ενήλικες σε ένα ασφαλές περιβάλλον ότι αυτό είναι φασισμός και ναζισμός; Δηλαδή εάν κάποιος δεν είναι υγιής και δεν έχει τα κατάλληλα εφόδια πρέπει για εσένα, να μεγαλώσει ένα παιδί για να μην θεωρείς ότι οι αρμόδιοι ή εμείς που θεωρούμε ότι πρέπει να γίνεται έλεγχος, είναι ή είμαστε πχ ναζιστές που δεν το αφήνουν ή τα λέμε αυτά ; Και σου φέρνω παράδειγμα. Ένα ζευγάρι αποκτά το παιδί,αλλά είτε οι συνθήκες είναι χάλια στο σπίτι τους ή και οι 2 γονείς δεν είναι οκ πχ ψυχολογικά ή συμβαίνουν και τα 2 μαζί, το παιδί τι φταίει να μεγαλώσει κάτω από αυτές τις συνθήκες και να του παρουσιαστούν (ίσως) μετά πιθανά προβλήματα ενώ ίσως θα μπορούσε να είχε προληφθεί;
Δεν σου λέω πάντα ότι 100% ότι ο έλεγχος ΄του περιβάλλοντος σίγουρα θα βγάλει και ασφαλή συμπεράσματα σε περίπτωση που οι εξεταζόμενοι πχ πουν ψέμματα, ή ότι άλλο σκεφτούν δεν ξέρω και εγώ τι, αλλά τις περισσότερες φορές νομίζω πως ένας κοινωνικός λειτουργός μπορεί να υποψιαστεί αν πάει να συμβεί κάτι τέτοιο.
EDIT: Απλά πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε όλοι γεννημένοι και κατάλληλοι να γίνουμε γονείς, και δεν είναι κακό. Κακό είναι να μην το παραδεχθούμε και να μεγαλώσουμε ένα παιδί, κάτω από άσχημες συνθήκες μεταβιβάζοντας και αυτού πιθανά προβλήματα στο μέλλον, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας στο να μεγαλώσουμε παιδιά. Και απλά για να μην υπάρχουν προβλήματα και μεγαλώσουμε μη υγιή παιδιά, πιστεύω ότι ένας τρόπος πρόληψης θα είναι έλεγχος περιβάλλοντος της οικογένειας που πρόκειται να δεχθεί ένα νέο μέλος όπως συμβαίνει και στην διαδικασία της υιοθεσίας.
Καλό βράδυ!
