Καλησπέρα,
Είμαι 25, χρόνων και καπνίζω τα τελευταία 10, τραγική

Γράφω γιατί έχω την ανάγκη να πω αυτά που αισθάνομαι και βιώνω και για αυτό θα είμαι πολύ περιγραφική. Συγχωρέστε με αλλά στην αναζήτηση για παρόμοιο θέμα κάπως χάθηκα, για αυτό ξεκίνησα εδώ.
Ξεκίνησα ομοιοπαθητική τον Ιούλιο του 20 με μεγάλη επιφύλαξη(η μαμά μου ξεκίνησε πριν 3-4 χρόνια και προσπαθούσα να της εξηγήσω πως μια διαλυμένη ουσία σε τεράστιο εκθέτη είναι αδύνατον να επηρεάσει έναν ολόκληρο οργανισμό). Τα αποτελέσματα ωστόσο ήρθαν στις 2 πρώτες εβδομάδες για εμένα και σταδιακά τα πράγματα βελτιώνονται. Έστρεψα λοιπόν την προσοχή μου στις ολιστικές θεραπείες και πιο συγκεκριμένα στον βελονισμό για την διακοπή του καπνίσματος.
Το ξεκίνησα πολύ χαζά, ακόμα δεν έχω καταλάβει το λόγο και νομίζω πως την δεδομένη στιγμή πολλή σημασία δεν έχει!
Σήμερα λοιπόν είχα την πρώτη συνεδρία βελονισμού. Η γιατρός πολύ καλή, αναλυτική, με έκανε να αισθανθώ πολύ άνετα από την αρχή. Το βασικό είναι πως κάποιοι το κόβουν μαχαίρι από την πρώτη συνεδρία, κάποιοι χρειάζονται μερικές ακόμα, κάποιους άλλους τους ενοχλεί ο καπνός ενώ άλλους η γεύση, και ότι ο εθισμός στην νικοτίνη είναι ο πιο εύκολος να ξεπεραστεί και το δύσκολο κομμάτι είναι η διακοπή της συνήθειας που είναι κυρίως εγκεφαλική. Η συμβουλή της ήταν μικρά βήματα για να μπορέσουν να κατακτηθούν και όχι υπερβολές που μπορεί να φέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα.
Η αλήθεια είναι ότι είχα πάει πολύ αποφασισμένη. Ήμουν βέβαια κάπως νευρική γιατί μου είχε ζητήσει να μην καπνίσω 2-3 ώρες πριν (σαν δοκιμαστικό; έχει να κάνει με την θεραπεία; δεν ξέρω και δεν το πολύ σκέφτηκα για να μην τα μπλέξω). Αφού συζητήσαμε και μου έβαλε τις βελόνες και έμεινα με αυτές κάπου στα 20 λεπτά (το πιο εύκολο κομμάτι μέχρι στιγμής) έφυγα χωρίς να έχει υποχωρήσει τελείως η νευρικότητα, με την ανάγκη να καπνίσω και τις αμφιβολίες να με ταλαιπωρούν. Αποφάσισα πως όλα θα κριθούν στο πρώτο τσιγάρο της προσπάθειας(πόσο οξύμωρο

. Και έτσι έγινε, η γεύση του ήταν οριακά αηδιαστική και με έπιανε ναυτία, χωρίς αυτά να με εμποδίσουν να κάνω αλλά 5 μέχρι στιγμής.
Θέλω πολύ να απαλλαγώ από αυτήν την συνήθεια, γιατί την νιώθω σαν βαρίδι που με κρατάει κάτω και δεν μπορώ να προχωρήσω. Είναι λίγο κι ένα προσωπικό στοίχημα. Αλλά ειλικρινά κουράστηκα και βαρέθηκα. Αντιλαμβάνομαι πως δεν μου προσφέρει τίποτα, ούτε την χαλάρωση που κάποτε πίστευα ούτε κάποια ευχαρίστηση.
Αυτό που παρατηρώ είναι το αίσθημα ενοχής και απογοήτευσης (δύο χαρακτηριστικά μου που με συνοδεύουν ούτως ή άλλως παντού). Διάβασα για της προσπάθειες και τα κατορθώματα άλλων. Ο καθένας βρήκε τον τρόπο που του ταιριάζει, όλοι είχαν όμως κοινό το αίσθημα της αποφασιστικότητας. Κάποιοι τα κατάφεραν, άλλοι τα κατάφεραν για λίγο ενώ άλλοι ξανακύλησαν. Δεν ξέρω πώς θα πάει στην περίπτωσή μου, αλλά αποφάσισα να βάλω μικρούς στόχους και να ανέβω ένα σκαλί την φορά.
Αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι πως ενώ λέω τέλος, πως αυτό το πράγμα θα το πετάξω από πάνω μου, τόσο πιο έντονα θέλω να ανάψω ένα ακόμα. Και με φαντάζομαι με μια βίτσα να χτυπάω τον εαυτό μου που πηγαίνει να ανάψει τσιγάρο και αναρωτιέμαι, χρειάζεται πειθαρχία και αποφασιστικότητα, ή και κάτι άλλο που δεν αντιλαμβάνομαι εγώ;
Αυτό που ζητώ από εσάς λοιπόν είναι οι εμπειρίες σας σν έχετε βρεθεί σε αυτή την κατάσταση.
Φιλικά

,
Μύρτιλο