Το «εξωτερικό» μπορεί να σημαίνει δεκάδες διαφορετικές χώρες. Οι συνθήκες δεν είναι ίδιες στη Σουηδία, στις ΗΠΑ, στη Γερμανία, στην Ισπανία ή στην Κίνα. Όλες αυτές οι χώρες είναι «εξωτερικό», αλλά η ζωή σε καθεμία τους διαφέρει ριζικά.
Η πραγματικότητα είναι λίγο πιο σύνθετη: χωρίς γλώσσα, χωρίς χρήματα, χωρίς εξειδίκευση, η μετανάστευση είναι εξαιρετικά δύσκολη. Σπίτια σε πολλές πόλεις της Ευρώπης είναι πανάκριβα και δυσεύρετα. Η προσαρμογή είναι επίπονη, στον τρόπο που δημιουργούνται φιλίες, που διαμορφώνονται οι κοινωνικές σχέσεις, γενικά στο τρόπο ζωής. Μου φαίνεται ότι για να περάσεις καλά πρέπει να είσαι εξωστρεφής, και εάν δεν είσαι πρέπει να γίνεις.
Καποιοι Έλληνες του εξωτερικού ισοπεδώνουν την εικόνα της Ελλάδας λένε μόνο για πείνα, φωτιές, ατυχήματα κλπ. Οι παθογένειες είναι υπαρκτές, αλλά άλλο η κριτική και άλλο η απαξίωση σε βαθμό προσβολής. Βλέπω ένα κόμπλεξ / μια ζήλεια, τέτοια στάση δείχνει ότι ούτε εκείνοι περνούν τοσο καλά...
Θα μετακόμιζα μόνο εάν η χρηματική διαφορά ήταν τεράστια. Τώρα που βλέπω κάποιους Έλληνες να φεύγουν ως ανειδίκευτοι, να μένουν με άλλους 2-3 δεν το καταλαβαίνω, και εδώ εάν έμεναν με 2-3 τα ίδια χρήματα θα έβαζαν στην άκρη. Κανείς δεν θέλει να είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, ειδικά στο εξωτερικό ως μετανάστης....
Yπάρχει πάντα η μισή αλήθεια και ένα μισό ψέμα. Το «εξωτερικό» έγινε μια μόδα για πολλούς λόγους κυρίως μέσα στην περίοδο των μνημονίων, όταν η Ελλάδα έγινε η χώρα με τα πολλά προβλήματα τόσο σε δημοσιονομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Το αντιφατικό στην όλη ιστορία είναι ότι πρώτοι που έστειλαν τα τέκνα τους έξω, ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που δημιουργούσαν προβλήματα στη χώρα (π.χ. καθηγητές Πανεπιστημίων, δικαστικοί, ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι) ώστε να φτάσει και η κουτσή Πόπη να ονειρεύεται μια καριέρα ανώτερης νοσοκόμας (σε κάποιο νοσοκομείο της Αγγλίας). Ειρωνεύομαι τον τρόπο που η ίδια η Πόπη απαξιώνει ένα τόσο σοβαρό λειτούργημα ως καριέρα για να βγάζει φωτογραφίες με την «ανώτερη ζωή» που κάνει στην Αγγλία, παρά αν η ίδια είναι σοβαρή με τη δουλειά της και να προσφέρει σωστά τις υπηρεσίες της στο ξένο σύστημα υγείας.
Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν το εξωτερικό έγινε μια διαδικασία προβολής και ο καθένας θα έπρεπε να δίνει λογαριασμό για ποιο λόγο δεν του αρέσει το εξωτερικό. Ή αν δοκίμασε και γύρισε πίσω, εννοείται ότι αρχίζει η λάσπη και η παραφιλολογία. Η ζωή οπουδήποτε ειδικά σήμερα, έχει δυσκολίες. Θα έβαζα τη γλώσσα ως τον τελευταίο παράγοντα. Οι δυσκολίες έχουν να κάνουν με το σημείο αναφοράς που έχει ο καθένας. Δεν είναι μόνο η δουλειά σε ένα επιβλητικό κτίριο ή αν στη γειτονιά όλοι οι κάδοι είναι χτισμένοι σε ειδικά κουτιά. Είναι η καθημερινή αλληλεπίδραση σε μια κοινωνία που σε αντιμετωπίζει ως ξένο σώμα με διάφορους τρόπους. Υπάρχει η διαφορετική κουλτούρα στο θέμα διατροφής (για μένα η διατροφή είναι η ταυτότητα ενός ανθρώπου και όχι τι διδακτορικό έχει ή αν μένει σε ακριβό προάστιο της Γαλλίας) και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται τα απλά προβλήματα που δεν καταγράφονται σε ατζέντες. Εκεί βλέπεις πόσο πίσω είναι στην πεφωτισμένη Ευρώπη. Υπάρχει ένα χάος στον απλό ανθρωπισμό, ενώ ενθαρρύνεται με πολύ άσχημο τρόπο η δικτύωση ακόμη και επί πτωμάτων για την προώθηση καριέρας. Αυτό κάποιοι άνθρωποι δεν το έχουν και είναι τιμή τους.
Συνήθως πλέον ο ρατσισμός είναι από τους ξένους σε ξένους παρά από τους Γερμανούς, Ολλανδούς κτλ, σε ξένους. Οι Έλληνες έχουν μια άσχημη φήμη, όχι λόγω της κακής δημοσιονομικής ιστορίας πριν κάποια χρόνια όσο ότι σαν χώρα και λαός δεν έχουμε να πούμε κάτι σαν σύγχρονοι Έλληνες. Δεν μας ξέρουν, πέρα από μια Ακρόπολη και κάποιες ωραίες παραλίες στο Κρήτη, στο Χαλκιντική και Κόρφου. Εν τω μεταξύ, διαρρέουν και άσχημες εικόνες από τις πόλεις μας στο διαδίκτυο μαζί με την αντίστοιχη προπαγάνδα των «μυαλών» που ζουν στο εξωτερικό και ασχολούνται όλη μέρα με το τι γίνεται στα ελληνικά ΜΜΕ, οπότε η κατάσταση χειροτερεύει. Λες και ο Γερμανός ή ο Γάλλος αν πάει κάπου μετανάστης κάθεται να δείχνει ωραίες εικόνες από την ξένη χώρα του σε συμπατριώτες του. Επειδή έχω συζητήσει με πολλούς λαούς του κόσμου, μόνο οι Έλληνες ασχολούνται τόσο πολύ με το τι συμβαίνει στην Ελλάδα ήδη από τα μέσα του 1970! Είχαμε καθηγητές Πανεπιστημίων που βρέθηκαν στις ΗΠΑ, Γαλλία, κτλ, και πάντα αγωνίζονταν για τη χώρα μας μέχρι να βουτήξουν και αυτοί την μόνιμη καρέκλα του Ελληνικού δημοσίου Πανεπιστημίου και μετά, να κάνουν από αυτά που οι ίδιοι έβριζαν. Αυτοί είναι αρκετοί Έλληνες.
Δεν κατηγορώ όσους μεταναστεύουν. Γινόταν, γίνεται και θα γίνεται. Μπορεί και εγώ να ξαναμεταναστεύσω μετά από 1-2 χρόνια, αν δω ότι εδώ οι συνθήκες δεν πάνε καλά. Κατηγορώ εκείνους που υποδεικνύουν ή ειρωνεύονται όσους δεν μεταναστεύουν με την έμμεση καραμέλα: «οι αριστούχοι και τα μυαλά φεύγουν» το οποίο είναι μια προσβολή σε όσους αποφασίζουν συνειδητά να μείνουν στη χώρα μας. Προσωπικά έχω καλούς βαθμούς. Θα πρέπει να τα βγάλω στη δημοσιότητα τι έχω πετύχει;
Απαντώ σε όσους με προσβάλλουν έμμεσα
ότι δεν είμαι βολεμένος, ούτε δουλεύω στο κράτος, ούτε με συντηρούν οι δικοί μου. Είμαι ευχαριστημένος με τη ζωή μου και ήδη βλέπω μεγάλη βελτίωση με αυτό που ήμουν πριν. Φροντίζω να μην με αγγίζουν θέματα που δεν ευθύνομαι ατομικά ή δεν μπορώ να τα ελέγξω. Απλά λυπάμαι όσους προσπαθούν να με πείσουν ότι έκανα λάθος να γυρίσω επειδή αυτοί περνάνε καλύτερα από μένα, ενώ δεν με γνωρίζουν.
Έχει παραγίνει η προπαγάνδα σχετικά με την προώθηση του εξωτερικού ως ευκαιρίες εργασίας ενώ την ίδια στιγμή αν πάει κάποιος να ρωτήσει σε τοπικές υπηρεσίες εργασίας (ΟΑΕΔ Κιέλου) θα δει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως ακούγονται στην Ελλάδα. Στη χώρα μας ακούγονται πράγματα με διαφορετική κατεύθυνση και διαφορετική θεματολογία. Επίσης, δεν πιστεύω ότι στην Ελλάδα τα πράγματα πάνε τόσο άσχημα όσο θέλουν κάποιοι ιδεολογικά να επιμένουν, χωρίς να θεωρώ ότι η κυβέρνηση πάει καλά. Αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης. Μπορείτε να κοιτάξετε το ποσοστό απορρόφησης των κονδυλίων δημοσίων επενδύσεων, τα επενδυτικά προϊόντα των τραπεζών αλλά και τα αναπτυξιακά έργα. Μην προσπαθούμε πάντα να βλέπουμε την κατάσταση ως μαύρη και άραχνη.
