Τελειώνει τη θητεία του και τώρα ψάχνει για δουλειά. Συμπληρώνει 5-6 βιογραφικά την ημέρα, αλλά με την κρίση στη χώρα μας ποιος θα τον προσλάβει; Στο μεταξύ δουλεύει ντιλιβεράς στο σουβλατζήδικο. Κάποια στιγμή μετά από ένα χρόνο τον προσλαμβάνουν σε κάποια δουλειά που είχε κάνει αίτηση. Όμως, το αντικείμενο της εργασίας του έχει πάρα πολύ μικρή σχέση με τις σπουδές του, ο μισθός είναι ελάχιστος, οι συνθήκες της δουλειάς απαίσιες και τον αναγκάζουν αμισθί να εργάζεται περισσότερες ώρες από τις συμφωνημένες. Τελικά, μετά από 6 μήνες η εταιρία δεν πάει καλά και τον απολύει, οπότε πάμε πάλι από την αρχή. Τι θα κάνει ο άνθρωπος; Δε θα βλασφημήσει την ώρα και τη στιγμή που γύρισε στην Ελλάδα;
Ναι, είναι οι ρυθμοί της ζωής στην Ευρώπη διαφορετικοί από της Ελλάδας, όχι όμως τόσο διαφορετικοί που να μην μπορεί κάποιος να προσαρμοστεί, ειδικά όταν υπάρχει το κίνητρο της επιβίωσης. Τώρα το πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος αυτός να έχει καλύτερη ποιότητα ζωής στην Ελλάδα με πολύ μικρότερο μισθό, με τον καθημερινό κίνδυνο της ανεργίας, με το κράτος που μας κοροϊδεύει και μας κλέβει, αυτό αποτελεί ονειροπόλα φαντασία.