Η Ελλάδα είναι μια χώρα στην οποία η κουλτούρα είναι οικογενειακή, όπως για παράδειγμα είναι και η Ινδία. Τα παιδιά εδώ αρκετές φορές δεν μένουν με τους γονείς λόγο οικονομικής κρίσης και διότι δεν βγαίνουν μόνα τους, αλλά επειδή είναι μια χαρά στο σπίτι τους, έχουν πολλά πλεονεκτήματα μένοντας εκεί, και δεν υπάρχει λόγος να φύγουν.
Έχω πολλά παράδειγμα τέτοια, και από το δικό μου το χωριό αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδας στα οποία γνωρίζω άτομα. Το πιο χαρακτηριστικό είναι οι γείτονες μου, οι οποίοι είναι μια πολύ παραδοσιακή οικογένεια, τουτέστιν μένουν στο ίδιο σπίτι 3 γενιές, παππούδες, γονείς, παιδιά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν βιώσανε καμία κρίση, όχι γιατί δεν υπήρξε και δεν επηρέασε τις δουλείες τους, αλλά επειδή είχανε 2 συντάξεις και 4 μισθούς έχοντας πάρα πολύ λίγα έξοδα. Τα παιδιά τους από μικρή ηλικία μπορούσαν να έχουν ότι θέλανε. Θέλανε να αγοράσουν μια μηχανή ή ένα αυτοκίνητο? Μπορούσανε. Θέλανε να πάνε ταξίδι? Μπορούσανε. Θέλανε αργότερα να ανοίξουν την δικιά τους επιχείρηση και να να αγοράσουν οχήματα, κτήρια κτλ? Μπορούσανε και το κάνανε.
Το σπίτι ξέρεις ποιος το καθαρίζει? Η γιαγιά κυρίως και η μάνα. Και η γιαγιά αυτή είναι από τα πιο ψυχικά υγιή άτομα που ξέρω, ακριβώς γι αυτό λόγο. Επειδή καθαρίζει το σπίτι και μαγειρεύει, και αισθάνεται έτσι πως ακόμη και τώρα στα 80 της είναι ένα παραγωγικό άτομο που προσφέρει στην οικογένεια της, και έχει και όλη μέρα τους δικούς της ανθρώπους γύρω της για να μιλήσει.
Σύμφωνα με την κραταιά Ευρωπαϊκή λογική λοιπόν αυτά τα παιδιά πρέπει να είναι εντελώς μίζερα και ανεύθυνα, καθώς όλοι γνωρίζουμε πως το να βάζεις τα ρούχα σου στο πλυντήριο και να τα απλώνεις δεν είναι απλά μια αγγαρεία, αλλά μια φοβερά διδακτική εμπειρία περί ατομικής ευθύνης, την οποία αν κάποιος αναθέσει στην γιαγιά του σίγουρα θα καταλήξει ένας ανεύθυνος ενήλικας. Το ίδιο ακριβώς επιχείρημα ισχύει και για όταν αποφασίζεις να μείνεις στο σπίτι σου και να βοηθήσεις την γριά μάνα σου ή να πηγαίνεις στον γιατρό τη γιαγιά σου, είναι απλά δικαιολογία αναλάβεις τις ευθύνες της ατομικής σου ύπαρξης και να απογαλακτιστείς. Δεν παίζει σε καμία περίπτωση το να έχεις μεγαλώσει απλά σε μια οικογένεια που είστε όλοι αγαπημένοι και ως εκ τούτου αισθάνεσαι δεμένος με τα μέλη της και θες να τα φροντίσεις κι εσύ όπως κάνανε αυτά για εσένα στο παρελθόν.
Μου προκαλεί πάντως μεγάλη τέρψη το πόσο προσπαθεί ο άνθρωπος να ευλογήσει τα γένια του για να μην παραδεχτεί πως υστερεί σε κάποια πράγματα. Αυτή η μονόχνοτη λογική πως μόνο ένα συγκεκριμένο δικό μας setup μπορεί να λειτουργήσει στην ζωή και όλα τα υπόλοιπα κρύβουν προβληματικότητα και απωθημένα είναι ότι πιο διασκεδαστικό.