Θα αφήνατε την Ελλάδα για μια καριέρα στο εξωτερικό;

[GeorgePap2003]

Και μετά;

 

[adams33]

Κάνω ένα γρήγορο χάζεμα στο Linkedin για θέσεις σε Acounting/Finance και σε πιάνει απελπισία. Λέει τώρα ο άλλος ζητάει λογιστή JUNIOR με 5 χρόνια προυπηρεσία , γνώση IRFS , Excel , ERP , ACCA και λέει το συμβόλαιο θα είναι 12 μηνο γιατι τόσο διαρκει το πρότζεκτ. Και ρωτάω ποιος είναι τόσο ΧΑΖΟΣ που θα έχει τόσα προσόντα θεωρητικά και θα πάει εκεί να τον πληρώνουν σαν τζούνιορ!! Και μετά κλαίγονται ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους

Εχεις απολυτο δικιο αλλα ποιος δεν θα παει για 1 ολοκληρο χρονο δουλειας απο το να κάθεται να ζηταει δανεικα απο την μαμα και τον μπαμπα να πιει καφε θα πω εγω ..

Επειτα το οτι εχει καποιος προσοντα και να ειναι άνεργος τι σου λεει ;

Μηπως μεχρι να ερθει αυτο που πραγματικα αξιζεις να πηγαινεις και καπου αλλού ειναι πιο ωριμο για εναν ανθρωπο που δεν θελει να στηριζεται στους γονεις του ή το χειροτερο να δουλευει ντιλιβερι ή στην εστιαση ;

Μην ξεχνας και την επιπλεον εμπειρια που θα προσθεσεις στο βιογραφικο σου ,νεες γνωριμιες ,νεες διασυνδέσεις ,νεες οπτικες ..

Ξερεις ποσα παιδια ξεκινησαν με αρχικη συμβαση και μετα εγιναν μονιμοι ;

Μην πετας ουτε την παραμικρη ευκαρια ...αποψη μου

 

[GeorgePap2003]

Γιώργο παρακολουθούσα μια μέρα χαλαρά μια συζήτηση όπου λέγονταν κάτι απόψεις ότι οι περισσότεροι διαχειριστές ανθρώπινου δυναμικού δεν φτιάχνουν ποτέ από το μηδέν μια φόρμα αγγελίας αλλά είναι έτοιμη και απλά προσθέτουν δεξιότητες ή ρόλους.

Καταρχήν το κάθε HR ζητάει διαφορετικά πράγματα-περάσει κάπου στις 15-17+ συνεντευξεις και ο καθενας λέει τη παπαριά του. Ο ένας μ έλεγε ότι θέλει να βλέπει τα certifications απο το coursera - ο άλλος ότι δεν θέλει να τα βλέπει και του αρκούν η προυπηρεσία (θέση πρακτικής ήταν μάλιστα αυτή) και η εκπαιδευση - ο άλλος ότι δεν έχω διεθνη εμπειρία και γιατι δεν πήγα ΕΡΑΣΜΟΥΣ

Κωλοκυθια τούμπανα

 

[taketrance]

Καταρχήν το κάθε HR ζητάει διαφορετικά πράγματα-περάσει κάπου στις 15-17+ συνεντευξεις και ο καθενας λέει τη παπαριά του. Ο ένας μ έλεγε ότι θέλει να βλέπει τα certifications απο το coursera - ο άλλος ότι δεν θέλει να τα βλέπει και του αρκούν η προυπηρεσία (θέση πρακτικής ήταν μάλιστα αυτή) και η εκπαιδευση - ο άλλος ότι δεν έχω διεθνη εμπειρία και γιατι δεν πήγα ΕΡΑΣΜΟΥΣ

Κωλοκυθια τούμπανα

Δεν είναι το HR που τα ζητάει, ο ρόλος του HR είναι βοηθητικός στη διαδικασία πρόσληψης.

Οι αγγελιες, προδιαγραφές, τύπος και αριθμός συνεντεύξεων, τελικές αποφάσεις κλπ καθορίζονται από τον hiring manager και την ομάδα/τμήμα που προσλαμβάνει για τη θέση.

 

[nPb]

Καταρχήν το κάθε HR ζητάει διαφορετικά πράγματα-περάσει κάπου στις 15-17+ συνεντευξεις και ο καθενας λέει τη παπαριά του. Ο ένας μ έλεγε ότι θέλει να βλέπει τα certifications απο το coursera - ο άλλος ότι δεν θέλει να τα βλέπει και του αρκούν η προυπηρεσία (θέση πρακτικής ήταν μάλιστα αυτή) και η εκπαιδευση - ο άλλος ότι δεν έχω διεθνη εμπειρία και γιατι δεν πήγα ΕΡΑΣΜΟΥΣ

Κωλοκυθια τούμπανα

Eίναι αρκετά δύσκολη η αγορά εργασίας.

Εσύ να ακούς τους πετυχημένους από το εξωτερικό αφού αυτοί ξέρουν τι και πως, καθώς όλοι όσοι μένουμε στην Ελλάδα είμαστε αποτυχημένοι, βολεμένοι, βλαμμένοι, διορισμένοι, ΝΔούλες και ανειδίκευτοι. Έτσι λέει ο κόσμος της Ελλάδας που τα ξέρει όλα.

Φίλε Γιώργο τις προάλλες έπεσε το μάτι σε μια αμερικανίδα που είχε σπουδάσει με υποτροφία Στατιστική λόγω υψηλών βαθμών και επιδόσεων σε διάφορα projects στο Παν.Illinois και η ίδια έλεγε ότι εδώ και 3 χρόνια την απορρίπτουν με τις κλασικές δικαιολογίες περί προϋπηρεσίας, μη επαρκών σπουδών, ξεπερασμένων γνώσεων, όχι ακριβώς αυτό που ζητάει η αγορά εργασίας κτλ, ενώ η ίδια έχει πάρει μέρος με δική της εργασία σε πολλά bootcamps πάνω στη Στατιστική με έμφαση στις μονάδες υγείας και πάλι δεν γίνεται κάτι. Δεν ξέρω πραγματικά τι συμβαίνει. Προσωπικά νομίζω ότι ζούμε σε μια εποχή κορεσμού και όσοι προχωράνε συνήθως φέρνουν κάτι το διαφορετικό στις σπουδές τους, στην προσωπικότητά τους, σε αυτό που μπορεί να τους ξεχωρίσει από τη μάζα των εκατομμυρίων μεταπτυχιούχων σε όλο τον κόσμο. Βέβαια εννοείται ότι αρκετοί HR είναι άσχετοι με τις θέσεις που διαφημίζουν ή τις δεξιότητες που ζητούν. Όπως επίσης και τα διάφορα τμήματα (ομάδες) σε μια εταιρία πλέον διορίζουν κόσμο με σκοπό να τους απολύουν μετά από λίγο καιρό για να υπάρχει η διαρθρωτική ανεργία που επωφελεί και την κοινωνία.


@Jack of Spades δες τι γίνεται.. συνεχίζεται το παραμύθι με τις αγορές εργασίας και τα βιογραφικά.

Δεν είναι το HR που τα ζητάει, ο ρόλος του HR είναι βοηθητικός στη διαδικασία πρόσληψης.

Οι αγγελιες, προδιαγραφές, τύπος και αριθμός συνεντεύξεων, τελικές αποφάσεις κλπ καθορίζονται από τον hiring manager και την ομάδα/τμήμα που προσλαμβάνει για τη θέση.

Μου έλεγε στέλεχος ανθρώπινου δυναμικού για μεγάλες τράπεζες πριν 2 χρόνια, ότι σπάνια ελέγχουν την τελική αξιοπιστία της αγγελίας ως προς το περιεχόμενο καθώς τα περισσότερα που ζητούν είναι συνήθως επιθυμίες για τον ιδανικό υπάλληλος, μετά από διάφορες συσκέψεις με τα μέλη της εταιρίας σε διάφορα χρονικά διαστήματα (π.χ. κάτι σκεφτήκαμε τώρα, ας το προσθέσουμε και στο τέλος η αγγελία είναι ένα σεντόνι). Βέβαια μια απλή επιθυμία ως προς το τι είναι εφικτό, απέχει. Γι' αυτό και πολλές δεξιότητες ή ρόλοι σε διοικητικά στελέχη δεν έχουν λογική συνάρτηση στη σύνταξη μέσα στο κείμενο. Δεν μπορεί να ζητάει από αρχάριο ρόλο να γνωρίζει εξειδικεύμενα λογισμικά χρηματοπιστωτικών οργανισμών σε επίπεδο αναλυτή λογισμικού, ή εμπειρίες που δεν τις διαθέτει, ή αν δεν το ζητούν, να γίνεται τέτοια ερώτηση μέσα στη συνέντευξη ή σε απλό μήνυμα απάντησης και να προσπαθούν να φέρουν τον ενδιαφερόμενο σε μειονεκτική θέση. Από όλα τα προσόντα που μπορεί να έχει, να μην ασχολούνται καν, να μην κοιτάζουν το βιογραφικό καθόλου και να αποπροσανατολίζουν το ενδιαφέρον σε άκυρο θέμα όταν ακόμη και στις δουλειές αυτές σπάνια χρησιμοποιούν τέτοια τεχνολογία ή τόση εξειδίκευση με βάση που γράφει η αγγελία.

Η δουλειά μαθαίνεται στην πράξη, ως μια ρουτίνα μικρών εργασιών και μέσα από την αλληλεπίδραση με συναδέλφους. Κανένας δεν γεννήθηκε στέλεχος ή τέλειος υπάλληλος. Όλοι από κάπου ξεκινούν και δυστυχώς σε έναν κόσμο σε παρακμή είναι κάπως ύπουλο και αισχρό να κουνάμε το δάχτυλο της "ηθικής". Απλά στην εποχή μας και λόγω του ψεύτικου κόσμου του διαδικτύου και της εικόνας, κάποια πράγματα έχουν εκφυλιστεί σε άσχετες διαδικασίες και κάπου χάνεται η ουσία. Όταν δεν υπάρχει η προσωπική επικοινωνία, το βλέμμα, η πραγματική εικόνα πέρα από 2-3 σελίδες βιογραφικών και επιστολών, λογικό είναι να συμβαίνουν αυτά.

 

[Samael]

Και ρωτάω ποιος είναι τόσο ΧΑΖΟΣ που θα έχει τόσα προσόντα θεωρητικά και θα πάει εκεί να τον πληρώνουν σαν τζούνιορ!! Και μετά κλαίγονται ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους

Εαν είσαι χαζός και κάνεις την δουλειά συμφέρεις. Μα αυτές οι θέσεις δεν στοχεύουν σε χαζούς tbh.
Εαν είσαι απελπισμένος και κάνεις την δουλειά, συμφέρεις ΑΚΟΜΑ περισσότερο γιατί η σημερινή εργοδοσία βασίζεται σε απελπισμένο εργαζόμενο.

 

[nPb]

Εαν είσαι χαζός και κάνεις την δουλειά συμφέρεις. Μα αυτές οι θέσεις δεν στοχεύουν σε χαζούς tbh.
Εαν είσαι απελπισμένος και κάνεις την δουλειά, συμφέρεις ΑΚΟΜΑ περισσότερο γιατί η σημερινή εργοδοσία βασίζεται σε απελπισμένο εργαζόμενο.

Δυστυχώς η παγκόσμια αγορά εργασίας έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο στρατόπεδο σκλάβων με μεταπτυχιακά, δεύτερα πτυχία και πιστοποιήσεις για τα σκουπίδια (λες και το πτυχίο του Πανεπιστημίου δεν μετράει καθόλου). Αυτό έγινε σταδιακά με την διάλυση των συμβάσεων εργασίας στις ανεπτυγμένες χώρες με αρχή το Ην.Βασίλειο από τα μέσα του 1970. Την ίδια στιγμή αναπτύχθηκε αρκετά ο τομέας του ανθρώπινου δυναμικού και σε συνεργασία με την ανώτερη διοίκηση έφτιαξαν δείκτες και πρωτόκολλα αποδοτικότητας για τους υπαλλήλους με βάση μια ιδεατή εταιρική κουλτούρα γραφείου που περιλαμβάνει μια σειρά από νομικίστικες, ενδυματολογικές, και άλλου τύπου διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται. Αυτό άλλαξε το τοπίο της εργασίας και ο υπάλληλος έγινε περισσότερο αναλώσιμος. Αυτή εταιρική κουλτούρα ήταν ένα τέχνασμα των ιδιοκτητών ή των μετόχων να προστατεύονται από αποφάσεις οδυνηρές, χωρίς να έχουν οι ίδιοι κάποια επίπτωση. Όλα λειτουργούν για το "αόριστο" καλό της ομάδας χωρίς φυσικά εσένα ή ανάλογα πόσο σε χρειάζονται.

Όταν για παράδειγμα η Ελβετία έχει δοκιμαστικό χρόνο 3-4 μήνες και η Γερμανία 6 μήνες, ποιος νοήμων άνθρωπος θα πάει για "πλάκα" να δουλέψει ενώ γνωρίζει ότι ακόμη και τη δεύτερη μέρα μπορεί να απολυθεί για χ λόγους; Δεν είναι τόσο εύκολο ειδικά αν πρέπει κάποιος να βρει σπίτι και να ρυθμίσει μια σειρά από γραφειοκρατικά ζητήματα σαν μετανάστης. Στην Ελλάδα όλα αυτά φαίνονται εύκολα ενώ δεν είναι. Εν τω μεταξύ βλέπω αρκετοί ντόπιοι στο δυτικό κόσμο έχουν χάσει τη δουλειά τους για ηλίθιους λόγους και ψάχνουν να βρούν μια άλλη ευκαιρία ως επιμορφωτές, ψυχολογοπαπαρολόγοι, προώθηση διδακτορικής καριέρας σε κάποιο πανεπιστήμιο, κοκ.

Με την τόση προσφορά προσωπικού και πρακτικάριων, δεν υπάρχουν χώροι εργασίας και στο τέλος στριμώχνονται όλοι σε ένα δωμάτιο με πολλούς υπολογιστές και εφαρμόζουν πρόγραμμα με εναλλάξ εργασία από το σπίτι κάποιες μέρες την εβδομάδα. Αυτό συγγνώμη, δεν είναι ποιότητα εργασίας. Κάποιοι βέβαια το λένε καριέρα-σκάλα και βλέπεις κόσμο να χάνει τα καλύτερα χρόνια από τη ζωή του σε αβέβαιες καριέρες, συνεχείς μετακινήσεις από εταιρίες, χώρες ή και ηπείρους. Αυτό μετά από ένα σημείο σε γονατίζει.

 

[Jack of Spades]

Δεν υπάρχει ειλικρινές ενδιαφέρον γιατί η δουλειά πλέον είναι ανακυλώσιμη, υπάρχουν εκατομμύρια πτυχιούχοι με συναφείς σπουδές και οι εταιρίες απλά ασχολούνται με τρίχες. Αυτό στην εταιρική γλώσσα λέγεται κορποραία πολιτική.

Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα π.χ. με τις γκόμενες που έχουν πενταψήφιο αριθμό followers στο Instagram, βγαίνουν 100 ραντεβού το μήνα κ.λπ. η διαδικασία είναι ανακυκλώσιμη/επαναλαμβανόμενη κι έτσι τους είναι αδύνατο να επικεντρωθούν στην ουσία (της θέσης εργασίας, του υποψηφίου κ.λπ.), οπότε απλά παίζεις το παιχνίδι των αριθμών κι αν σου κάτσει σου 'κατσε...

Όταν για παράδειγμα η Ελβετία έχει δοκιμαστικό χρόνο 3-4 μήνες και η Γερμανία 6 μήνες, ποιος νοήμων άνθρωπος θα πάει για "πλάκα" να δουλέψει ενώ γνωρίζει ότι ακόμη και τη δεύτερη μέρα μπορεί να απολυθεί για χ λόγους; Δεν είναι τόσο εύκολο ειδικά αν πρέπει κάποιος να βρει σπίτι και να ρυθμίσει μια σειρά από γραφειοκρατικά ζητήματα σαν μετανάστης.

Ειλικρινά απορώ με τους ανθρώπους που μετανάστευσαν κάτω απ' αυτές τις συνθήκες...προσωπικά το μόνο setting μέσω του οποίου θα (ξανα)έφευγα έξω (όπως έχω ήδη κάνει σε 3 περιπτώσεις) είναι «project Χ μηνών/ετών με πληρωμένο σπίτι» (κι από εκεί και πέρα αν σ' ενδιαφέρει να μείνεις μόνιμα ψάχνεσαι όσο είσαι εκεί για κάτι πιο σταθερό/μακροπρόθεσμο)...

 

[GeorgePap2003]

Εχεις απολυτο δικιο αλλα ποιος δεν θα παει για 1 ολοκληρο χρονο δουλειας απο το να κάθεται να ζηταει δανεικα απο την μαμα και τον μπαμπα να πιει καφε θα πω εγω ..

Επειτα το οτι εχει καποιος προσοντα και να ειναι άνεργος τι σου λεει ;

Μηπως μεχρι να ερθει αυτο που πραγματικα αξιζεις να πηγαινεις και καπου αλλού ειναι πιο ωριμο για εναν ανθρωπο που δεν θελει να στηριζεται στους γονεις του ή το χειροτερο να δουλευει ντιλιβερι ή στην εστιαση ;

Μην ξεχνας και την επιπλεον εμπειρια που θα προσθεσεις στο βιογραφικο σου ,νεες γνωριμιες ,νεες διασυνδέσεις ,νεες οπτικες ..

Ξερεις ποσα παιδια ξεκινησαν με αρχικη συμβαση και μετα εγιναν μονιμοι ;

Μην πετας ουτε την παραμικρη ευκαρια ...αποψη μου

Ωπα , εγω δεν λέω να είσαι άπειρος και να απορρίπτεις ευκαιρίες που σου δίνονται και να κάθεσαι σπίτι σου να παίζεις Lol αντι να δουλευεις . Εννοώ να έχεις αυτά τα προσόντα , να έχεις παλέψει γι αυτά , να είσαι 30-35 και να πηγαίνεις να δουλεύεις για ψίχουλα για ένα ψευτοπροτζεκτ ναι είναι κοροιδία. Παρολαυτα το σκεπτικό σου με βρίσκει σύμφωνο

 

[adams33]

Ωπα , εγω δεν λέω να είσαι άπειρος και να απορρίπτεις ευκαιρίες που σου δίνονται και να κάθεσαι σπίτι σου να παίζεις Lol αντι να δουλευεις . Εννοώ να έχεις αυτά τα προσόντα , να έχεις παλέψει γι αυτά , να είσαι 30-35 και να πηγαίνεις να δουλεύεις για ψίχουλα για ένα ψευτοπροτζεκτ ναι είναι κοροιδία. Παρολαυτα το σκεπτικό σου με βρίσκει σύμφωνο

Καταλαβαίνω το ηλικιακό φάσμα που θέτεις, και κυρίως το 35+, αφού αυτή η ηλικία συνήθως συνοδεύεται από αρκετά καλή εργασιακή εμπειρία σε γνώσεις και δεξιότητες.
Σε αυτό το φάσμα μιλάμε ξεκάθαρα για αξιοπρέπεια.

Για τα 30 έχω μια ένσταση......Αν συνυπολογίσουμε σπουδές, μεταπτυχιακά- διδακτορικά, συχνά φτάνεις στα 27–28 για να μπεις ουσιαστικά στην αγορά εργασίας. Δύσκολο να έχεις ήδη τη "βαριά" εμπειρία που θα επιτρέψει σε μια μεγάλη εταιρεία να βασιστεί πλήρως πάνω σου και να μην σου προφέρει αρχικά μια ορισμένου χρόνου σύμβαση .

Γι’ αυτό θεωρώ ότι τα 30 δεν μπορούν να μπαίνουν αυτόματα στο ίδιο καλάθι με τα 35+...
όπου μιλάμε πια για ώριμους επαγγελματίες με αποδεδειγμένη εμπειρία, γνώσεις και δεξιότητες και άρα για θέμα αξιοπρέπειας και όχι απλής ευκαιρίας.

Η προσωπική μου εμπειρία δείχνει ότι μπορεί να έχεις διδακτορικό στα 29 και παρ’ όλα αυτά να σου λείπουν βασικά hard skills οργάνωσης και επικοινωνίας που απαιτεί η αγορά.
Μην ξεχνάμε επίσης ότι πλέον οι εταιρείες έχουν πληθώρα επιλογών....
Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και είναι όλο και πιο δύσκολο να μπεις σε μια εταιρεία με σύμβαση επ’ αόριστον ειδικά στα πρώτα χρόνια ουσιαστικής παρουσίας στην αγορά εργασίας.