Θα αφήνατε την Ελλάδα για μια καριέρα στο εξωτερικό;

[GeorgePap2003]

Και μετά;

 

[adams33]

Κάνω ένα γρήγορο χάζεμα στο Linkedin για θέσεις σε Acounting/Finance και σε πιάνει απελπισία. Λέει τώρα ο άλλος ζητάει λογιστή JUNIOR με 5 χρόνια προυπηρεσία , γνώση IRFS , Excel , ERP , ACCA και λέει το συμβόλαιο θα είναι 12 μηνο γιατι τόσο διαρκει το πρότζεκτ. Και ρωτάω ποιος είναι τόσο ΧΑΖΟΣ που θα έχει τόσα προσόντα θεωρητικά και θα πάει εκεί να τον πληρώνουν σαν τζούνιορ!! Και μετά κλαίγονται ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους

Εχεις απολυτο δικιο αλλα ποιος δεν θα παει για 1 ολοκληρο χρονο δουλειας απο το να κάθεται να ζηταει δανεικα απο την μαμα και τον μπαμπα να πιει καφε θα πω εγω ..

Επειτα το οτι εχει καποιος προσοντα και να ειναι άνεργος τι σου λεει ;

Μηπως μεχρι να ερθει αυτο που πραγματικα αξιζεις να πηγαινεις και καπου αλλού ειναι πιο ωριμο για εναν ανθρωπο που δεν θελει να στηριζεται στους γονεις του ή το χειροτερο να δουλευει ντιλιβερι ή στην εστιαση ;

Μην ξεχνας και την επιπλεον εμπειρια που θα προσθεσεις στο βιογραφικο σου ,νεες γνωριμιες ,νεες διασυνδέσεις ,νεες οπτικες ..

Ξερεις ποσα παιδια ξεκινησαν με αρχικη συμβαση και μετα εγιναν μονιμοι ;

Μην πετας ουτε την παραμικρη ευκαρια ...αποψη μου

 

[GeorgePap2003]

Γιώργο παρακολουθούσα μια μέρα χαλαρά μια συζήτηση όπου λέγονταν κάτι απόψεις ότι οι περισσότεροι διαχειριστές ανθρώπινου δυναμικού δεν φτιάχνουν ποτέ από το μηδέν μια φόρμα αγγελίας αλλά είναι έτοιμη και απλά προσθέτουν δεξιότητες ή ρόλους.

Καταρχήν το κάθε HR ζητάει διαφορετικά πράγματα-περάσει κάπου στις 15-17+ συνεντευξεις και ο καθενας λέει τη παπαριά του. Ο ένας μ έλεγε ότι θέλει να βλέπει τα certifications απο το coursera - ο άλλος ότι δεν θέλει να τα βλέπει και του αρκούν η προυπηρεσία (θέση πρακτικής ήταν μάλιστα αυτή) και η εκπαιδευση - ο άλλος ότι δεν έχω διεθνη εμπειρία και γιατι δεν πήγα ΕΡΑΣΜΟΥΣ

Κωλοκυθια τούμπανα

 

[taketrance]

Καταρχήν το κάθε HR ζητάει διαφορετικά πράγματα-περάσει κάπου στις 15-17+ συνεντευξεις και ο καθενας λέει τη παπαριά του. Ο ένας μ έλεγε ότι θέλει να βλέπει τα certifications απο το coursera - ο άλλος ότι δεν θέλει να τα βλέπει και του αρκούν η προυπηρεσία (θέση πρακτικής ήταν μάλιστα αυτή) και η εκπαιδευση - ο άλλος ότι δεν έχω διεθνη εμπειρία και γιατι δεν πήγα ΕΡΑΣΜΟΥΣ

Κωλοκυθια τούμπανα

Δεν είναι το HR που τα ζητάει, ο ρόλος του HR είναι βοηθητικός στη διαδικασία πρόσληψης.

Οι αγγελιες, προδιαγραφές, τύπος και αριθμός συνεντεύξεων, τελικές αποφάσεις κλπ καθορίζονται από τον hiring manager και την ομάδα/τμήμα που προσλαμβάνει για τη θέση.

 

[nPb]

Καταρχήν το κάθε HR ζητάει διαφορετικά πράγματα-περάσει κάπου στις 15-17+ συνεντευξεις και ο καθενας λέει τη παπαριά του. Ο ένας μ έλεγε ότι θέλει να βλέπει τα certifications απο το coursera - ο άλλος ότι δεν θέλει να τα βλέπει και του αρκούν η προυπηρεσία (θέση πρακτικής ήταν μάλιστα αυτή) και η εκπαιδευση - ο άλλος ότι δεν έχω διεθνη εμπειρία και γιατι δεν πήγα ΕΡΑΣΜΟΥΣ

Κωλοκυθια τούμπανα

Eίναι αρκετά δύσκολη η αγορά εργασίας.

Εσύ να ακούς τους πετυχημένους από το εξωτερικό αφού αυτοί ξέρουν τι και πως, καθώς όλοι όσοι μένουμε στην Ελλάδα είμαστε αποτυχημένοι, βολεμένοι, βλαμμένοι, διορισμένοι, ΝΔούλες και ανειδίκευτοι. Έτσι λέει ο κόσμος της Ελλάδας που τα ξέρει όλα.

Φίλε Γιώργο τις προάλλες έπεσε το μάτι σε μια αμερικανίδα που είχε σπουδάσει με υποτροφία Στατιστική λόγω υψηλών βαθμών και επιδόσεων σε διάφορα projects στο Παν.Illinois και η ίδια έλεγε ότι εδώ και 3 χρόνια την απορρίπτουν με τις κλασικές δικαιολογίες περί προϋπηρεσίας, μη επαρκών σπουδών, ξεπερασμένων γνώσεων, όχι ακριβώς αυτό που ζητάει η αγορά εργασίας κτλ, ενώ η ίδια έχει πάρει μέρος με δική της εργασία σε πολλά bootcamps πάνω στη Στατιστική με έμφαση στις μονάδες υγείας και πάλι δεν γίνεται κάτι. Δεν ξέρω πραγματικά τι συμβαίνει. Προσωπικά νομίζω ότι ζούμε σε μια εποχή κορεσμού και όσοι προχωράνε συνήθως φέρνουν κάτι το διαφορετικό στις σπουδές τους, στην προσωπικότητά τους, σε αυτό που μπορεί να τους ξεχωρίσει από τη μάζα των εκατομμυρίων μεταπτυχιούχων σε όλο τον κόσμο. Βέβαια εννοείται ότι αρκετοί HR είναι άσχετοι με τις θέσεις που διαφημίζουν ή τις δεξιότητες που ζητούν. Όπως επίσης και τα διάφορα τμήματα (ομάδες) σε μια εταιρία πλέον διορίζουν κόσμο με σκοπό να τους απολύουν μετά από λίγο καιρό για να υπάρχει η διαρθρωτική ανεργία που επωφελεί και την κοινωνία.


@Jack of Spades δες τι γίνεται.. συνεχίζεται το παραμύθι με τις αγορές εργασίας και τα βιογραφικά.

Δεν είναι το HR που τα ζητάει, ο ρόλος του HR είναι βοηθητικός στη διαδικασία πρόσληψης.

Οι αγγελιες, προδιαγραφές, τύπος και αριθμός συνεντεύξεων, τελικές αποφάσεις κλπ καθορίζονται από τον hiring manager και την ομάδα/τμήμα που προσλαμβάνει για τη θέση.

Μου έλεγε στέλεχος ανθρώπινου δυναμικού για μεγάλες τράπεζες πριν 2 χρόνια, ότι σπάνια ελέγχουν την τελική αξιοπιστία της αγγελίας ως προς το περιεχόμενο καθώς τα περισσότερα που ζητούν είναι συνήθως επιθυμίες για τον ιδανικό υπάλληλος, μετά από διάφορες συσκέψεις με τα μέλη της εταιρίας σε διάφορα χρονικά διαστήματα (π.χ. κάτι σκεφτήκαμε τώρα, ας το προσθέσουμε και στο τέλος η αγγελία είναι ένα σεντόνι). Βέβαια μια απλή επιθυμία ως προς το τι είναι εφικτό, απέχει. Γι' αυτό και πολλές δεξιότητες ή ρόλοι σε διοικητικά στελέχη δεν έχουν λογική συνάρτηση στη σύνταξη μέσα στο κείμενο. Δεν μπορεί να ζητάει από αρχάριο ρόλο να γνωρίζει εξειδικεύμενα λογισμικά χρηματοπιστωτικών οργανισμών σε επίπεδο αναλυτή λογισμικού, ή εμπειρίες που δεν τις διαθέτει, ή αν δεν το ζητούν, να γίνεται τέτοια ερώτηση μέσα στη συνέντευξη ή σε απλό μήνυμα απάντησης και να προσπαθούν να φέρουν τον ενδιαφερόμενο σε μειονεκτική θέση. Από όλα τα προσόντα που μπορεί να έχει, να μην ασχολούνται καν, να μην κοιτάζουν το βιογραφικό καθόλου και να αποπροσανατολίζουν το ενδιαφέρον σε άκυρο θέμα όταν ακόμη και στις δουλειές αυτές σπάνια χρησιμοποιούν τέτοια τεχνολογία ή τόση εξειδίκευση με βάση που γράφει η αγγελία.

Η δουλειά μαθαίνεται στην πράξη, ως μια ρουτίνα μικρών εργασιών και μέσα από την αλληλεπίδραση με συναδέλφους. Κανένας δεν γεννήθηκε στέλεχος ή τέλειος υπάλληλος. Όλοι από κάπου ξεκινούν και δυστυχώς σε έναν κόσμο σε παρακμή είναι κάπως ύπουλο και αισχρό να κουνάμε το δάχτυλο της "ηθικής". Απλά στην εποχή μας και λόγω του ψεύτικου κόσμου του διαδικτύου και της εικόνας, κάποια πράγματα έχουν εκφυλιστεί σε άσχετες διαδικασίες και κάπου χάνεται η ουσία. Όταν δεν υπάρχει η προσωπική επικοινωνία, το βλέμμα, η πραγματική εικόνα πέρα από 2-3 σελίδες βιογραφικών και επιστολών, λογικό είναι να συμβαίνουν αυτά.

 

[Samael]

Και ρωτάω ποιος είναι τόσο ΧΑΖΟΣ που θα έχει τόσα προσόντα θεωρητικά και θα πάει εκεί να τον πληρώνουν σαν τζούνιορ!! Και μετά κλαίγονται ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους

Εαν είσαι χαζός και κάνεις την δουλειά συμφέρεις. Μα αυτές οι θέσεις δεν στοχεύουν σε χαζούς tbh.
Εαν είσαι απελπισμένος και κάνεις την δουλειά, συμφέρεις ΑΚΟΜΑ περισσότερο γιατί η σημερινή εργοδοσία βασίζεται σε απελπισμένο εργαζόμενο.

 

[nPb]

Εαν είσαι χαζός και κάνεις την δουλειά συμφέρεις. Μα αυτές οι θέσεις δεν στοχεύουν σε χαζούς tbh.
Εαν είσαι απελπισμένος και κάνεις την δουλειά, συμφέρεις ΑΚΟΜΑ περισσότερο γιατί η σημερινή εργοδοσία βασίζεται σε απελπισμένο εργαζόμενο.

Δυστυχώς η παγκόσμια αγορά εργασίας έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο στρατόπεδο σκλάβων με μεταπτυχιακά, δεύτερα πτυχία και πιστοποιήσεις για τα σκουπίδια (λες και το πτυχίο του Πανεπιστημίου δεν μετράει καθόλου). Αυτό έγινε σταδιακά με την διάλυση των συμβάσεων εργασίας στις ανεπτυγμένες χώρες με αρχή το Ην.Βασίλειο από τα μέσα του 1970. Την ίδια στιγμή αναπτύχθηκε αρκετά ο τομέας του ανθρώπινου δυναμικού και σε συνεργασία με την ανώτερη διοίκηση έφτιαξαν δείκτες και πρωτόκολλα αποδοτικότητας για τους υπαλλήλους με βάση μια ιδεατή εταιρική κουλτούρα γραφείου που περιλαμβάνει μια σειρά από νομικίστικες, ενδυματολογικές, και άλλου τύπου διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται. Αυτό άλλαξε το τοπίο της εργασίας και ο υπάλληλος έγινε περισσότερο αναλώσιμος. Αυτή εταιρική κουλτούρα ήταν ένα τέχνασμα των ιδιοκτητών ή των μετόχων να προστατεύονται από αποφάσεις οδυνηρές, χωρίς να έχουν οι ίδιοι κάποια επίπτωση. Όλα λειτουργούν για το "αόριστο" καλό της ομάδας χωρίς φυσικά εσένα ή ανάλογα πόσο σε χρειάζονται.

Όταν για παράδειγμα η Ελβετία έχει δοκιμαστικό χρόνο 3-4 μήνες και η Γερμανία 6 μήνες, ποιος νοήμων άνθρωπος θα πάει για "πλάκα" να δουλέψει ενώ γνωρίζει ότι ακόμη και τη δεύτερη μέρα μπορεί να απολυθεί για χ λόγους; Δεν είναι τόσο εύκολο ειδικά αν πρέπει κάποιος να βρει σπίτι και να ρυθμίσει μια σειρά από γραφειοκρατικά ζητήματα σαν μετανάστης. Στην Ελλάδα όλα αυτά φαίνονται εύκολα ενώ δεν είναι. Εν τω μεταξύ βλέπω αρκετοί ντόπιοι στο δυτικό κόσμο έχουν χάσει τη δουλειά τους για ηλίθιους λόγους και ψάχνουν να βρούν μια άλλη ευκαιρία ως επιμορφωτές, ψυχολογοπαπαρολόγοι, προώθηση διδακτορικής καριέρας σε κάποιο πανεπιστήμιο, κοκ.

Με την τόση προσφορά προσωπικού και πρακτικάριων, δεν υπάρχουν χώροι εργασίας και στο τέλος στριμώχνονται όλοι σε ένα δωμάτιο με πολλούς υπολογιστές και εφαρμόζουν πρόγραμμα με εναλλάξ εργασία από το σπίτι κάποιες μέρες την εβδομάδα. Αυτό συγγνώμη, δεν είναι ποιότητα εργασίας. Κάποιοι βέβαια το λένε καριέρα-σκάλα και βλέπεις κόσμο να χάνει τα καλύτερα χρόνια από τη ζωή του σε αβέβαιες καριέρες, συνεχείς μετακινήσεις από εταιρίες, χώρες ή και ηπείρους. Αυτό μετά από ένα σημείο σε γονατίζει.

 

[Jack of Spades]

Δεν υπάρχει ειλικρινές ενδιαφέρον γιατί η δουλειά πλέον είναι ανακυλώσιμη, υπάρχουν εκατομμύρια πτυχιούχοι με συναφείς σπουδές και οι εταιρίες απλά ασχολούνται με τρίχες. Αυτό στην εταιρική γλώσσα λέγεται κορποραία πολιτική.

Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα π.χ. με τις γκόμενες που έχουν πενταψήφιο αριθμό followers στο Instagram, βγαίνουν 100 ραντεβού το μήνα κ.λπ. η διαδικασία είναι ανακυκλώσιμη/επαναλαμβανόμενη κι έτσι τους είναι αδύνατο να επικεντρωθούν στην ουσία (της θέσης εργασίας, του υποψηφίου κ.λπ.), οπότε απλά παίζεις το παιχνίδι των αριθμών κι αν σου κάτσει σου 'κατσε...

Όταν για παράδειγμα η Ελβετία έχει δοκιμαστικό χρόνο 3-4 μήνες και η Γερμανία 6 μήνες, ποιος νοήμων άνθρωπος θα πάει για "πλάκα" να δουλέψει ενώ γνωρίζει ότι ακόμη και τη δεύτερη μέρα μπορεί να απολυθεί για χ λόγους; Δεν είναι τόσο εύκολο ειδικά αν πρέπει κάποιος να βρει σπίτι και να ρυθμίσει μια σειρά από γραφειοκρατικά ζητήματα σαν μετανάστης.

Ειλικρινά απορώ με τους ανθρώπους που μετανάστευσαν κάτω απ' αυτές τις συνθήκες...προσωπικά το μόνο setting μέσω του οποίου θα (ξανα)έφευγα έξω (όπως έχω ήδη κάνει σε 3 περιπτώσεις) είναι «project Χ μηνών/ετών με πληρωμένο σπίτι» (κι από εκεί και πέρα αν σ' ενδιαφέρει να μείνεις μόνιμα ψάχνεσαι όσο είσαι εκεί για κάτι πιο σταθερό/μακροπρόθεσμο)...

 

[GeorgePap2003]

Εχεις απολυτο δικιο αλλα ποιος δεν θα παει για 1 ολοκληρο χρονο δουλειας απο το να κάθεται να ζηταει δανεικα απο την μαμα και τον μπαμπα να πιει καφε θα πω εγω ..

Επειτα το οτι εχει καποιος προσοντα και να ειναι άνεργος τι σου λεει ;

Μηπως μεχρι να ερθει αυτο που πραγματικα αξιζεις να πηγαινεις και καπου αλλού ειναι πιο ωριμο για εναν ανθρωπο που δεν θελει να στηριζεται στους γονεις του ή το χειροτερο να δουλευει ντιλιβερι ή στην εστιαση ;

Μην ξεχνας και την επιπλεον εμπειρια που θα προσθεσεις στο βιογραφικο σου ,νεες γνωριμιες ,νεες διασυνδέσεις ,νεες οπτικες ..

Ξερεις ποσα παιδια ξεκινησαν με αρχικη συμβαση και μετα εγιναν μονιμοι ;

Μην πετας ουτε την παραμικρη ευκαρια ...αποψη μου

Ωπα , εγω δεν λέω να είσαι άπειρος και να απορρίπτεις ευκαιρίες που σου δίνονται και να κάθεσαι σπίτι σου να παίζεις Lol αντι να δουλευεις . Εννοώ να έχεις αυτά τα προσόντα , να έχεις παλέψει γι αυτά , να είσαι 30-35 και να πηγαίνεις να δουλεύεις για ψίχουλα για ένα ψευτοπροτζεκτ ναι είναι κοροιδία. Παρολαυτα το σκεπτικό σου με βρίσκει σύμφωνο

 

[adams33]

Ωπα , εγω δεν λέω να είσαι άπειρος και να απορρίπτεις ευκαιρίες που σου δίνονται και να κάθεσαι σπίτι σου να παίζεις Lol αντι να δουλευεις . Εννοώ να έχεις αυτά τα προσόντα , να έχεις παλέψει γι αυτά , να είσαι 30-35 και να πηγαίνεις να δουλεύεις για ψίχουλα για ένα ψευτοπροτζεκτ ναι είναι κοροιδία. Παρολαυτα το σκεπτικό σου με βρίσκει σύμφωνο

Καταλαβαίνω το ηλικιακό φάσμα που θέτεις, και κυρίως το 35+, αφού αυτή η ηλικία συνήθως συνοδεύεται από αρκετά καλή εργασιακή εμπειρία σε γνώσεις και δεξιότητες.
Σε αυτό το φάσμα μιλάμε ξεκάθαρα για αξιοπρέπεια.

Για τα 30 έχω μια ένσταση......Αν συνυπολογίσουμε σπουδές, μεταπτυχιακά- διδακτορικά, συχνά φτάνεις στα 27–28 για να μπεις ουσιαστικά στην αγορά εργασίας. Δύσκολο να έχεις ήδη τη "βαριά" εμπειρία που θα επιτρέψει σε μια μεγάλη εταιρεία να βασιστεί πλήρως πάνω σου και να μην σου προφέρει αρχικά μια ορισμένου χρόνου σύμβαση .

Γι’ αυτό θεωρώ ότι τα 30 δεν μπορούν να μπαίνουν αυτόματα στο ίδιο καλάθι με τα 35+...
όπου μιλάμε πια για ώριμους επαγγελματίες με αποδεδειγμένη εμπειρία, γνώσεις και δεξιότητες και άρα για θέμα αξιοπρέπειας και όχι απλής ευκαιρίας.

Η προσωπική μου εμπειρία δείχνει ότι μπορεί να έχεις διδακτορικό στα 29 και παρ’ όλα αυτά να σου λείπουν βασικά hard skills οργάνωσης και επικοινωνίας που απαιτεί η αγορά.
Μην ξεχνάμε επίσης ότι πλέον οι εταιρείες έχουν πληθώρα επιλογών....
Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και είναι όλο και πιο δύσκολο να μπεις σε μια εταιρεία με σύμβαση επ’ αόριστον ειδικά στα πρώτα χρόνια ουσιαστικής παρουσίας στην αγορά εργασίας.

 

[Samael]

Δυστυχώς η παγκόσμια αγορά εργασίας έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο στρατόπεδο σκλάβων με μεταπτυχιακά, δεύτερα πτυχία και πιστοποιήσεις για τα σκουπίδια (λες και το πτυχίο του Πανεπιστημίου δεν μετράει καθόλου). Αυτό έγινε σταδιακά με την διάλυση των συμβάσεων εργασίας στις ανεπτυγμένες χώρες με αρχή το Ην.Βασίλειο από τα μέσα του 1970. Την ίδια στιγμή αναπτύχθηκε αρκετά ο τομέας του ανθρώπινου δυναμικού και σε συνεργασία με την ανώτερη διοίκηση έφτιαξαν δείκτες και πρωτόκολλα αποδοτικότητας για τους υπαλλήλους με βάση μια ιδεατή εταιρική κουλτούρα γραφείου που περιλαμβάνει μια σειρά από νομικίστικες, ενδυματολογικές, και άλλου τύπου διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται. Αυτό άλλαξε το τοπίο της εργασίας και ο υπάλληλος έγινε περισσότερο αναλώσιμος. Αυτή εταιρική κουλτούρα ήταν ένα τέχνασμα των ιδιοκτητών ή των μετόχων να προστατεύονται από αποφάσεις οδυνηρές, χωρίς να έχουν οι ίδιοι κάποια επίπτωση. Όλα λειτουργούν για το "αόριστο" καλό της ομάδας χωρίς φυσικά εσένα ή ανάλογα πόσο σε χρειάζονται.

Όταν για παράδειγμα η Ελβετία έχει δοκιμαστικό χρόνο 3-4 μήνες και η Γερμανία 6 μήνες, ποιος νοήμων άνθρωπος θα πάει για "πλάκα" να δουλέψει ενώ γνωρίζει ότι ακόμη και τη δεύτερη μέρα μπορεί να απολυθεί για χ λόγους; Δεν είναι τόσο εύκολο ειδικά αν πρέπει κάποιος να βρει σπίτι και να ρυθμίσει μια σειρά από γραφειοκρατικά ζητήματα σαν μετανάστης. Στην Ελλάδα όλα αυτά φαίνονται εύκολα ενώ δεν είναι. Εν τω μεταξύ βλέπω αρκετοί ντόπιοι στο δυτικό κόσμο έχουν χάσει τη δουλειά τους για ηλίθιους λόγους και ψάχνουν να βρούν μια άλλη ευκαιρία ως επιμορφωτές, ψυχολογοπαπαρολόγοι, προώθηση διδακτορικής καριέρας σε κάποιο πανεπιστήμιο, κοκ.

Με την τόση προσφορά προσωπικού και πρακτικάριων, δεν υπάρχουν χώροι εργασίας και στο τέλος στριμώχνονται όλοι σε ένα δωμάτιο με πολλούς υπολογιστές και εφαρμόζουν πρόγραμμα με εναλλάξ εργασία από το σπίτι κάποιες μέρες την εβδομάδα. Αυτό συγγνώμη, δεν είναι ποιότητα εργασίας. Κάποιοι βέβαια το λένε καριέρα-σκάλα και βλέπεις κόσμο να χάνει τα καλύτερα χρόνια από τη ζωή του σε αβέβαιες καριέρες, συνεχείς μετακινήσεις από εταιρίες, χώρες ή και ηπείρους. Αυτό μετά από ένα σημείο σε γονατίζει.

Το πανεπιστήμιο έχει το κακό πως συνεχίζει να διδάσκει και να εξετάζει εμμονικά με απαρχαιωμένο τρόπο.
Οι υποψήφιοι εργαζόμενοι είναι ανόητοι γιατί αξιολογούν την αξία τους όχι με βάση τι μπορούν να προσφέρουν όντως αλλά πόσα χαρτιά έχουν. Χαρτιά που μαζεύουν όχι στρατηγικά, βάσει τι παραπάνω αξία τους προσδίσει, αλλά στο πλαίσιο συλλογής χαρτιών μπας και εντυπωσιαστεί κανένας και πει τι διάολο κάτι θα ξέρει αυτός για να έχει 10 χαρτιά.

Οι εταιρίες απο την άλλη δεν μπορούν να δουν τα θετικά που μπορεί να προσφέρει ένας πιο ανοιχτόμυαλος τρόπος σκέψης. Και αυτό δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο, εαν και στην Ελλάδα είναι αρκετά ενισχυμένο. Η δημιουργικότητα δεν επιβραβεύεται ή ακόμα χειρότερα τιμωρείται όταν επιδιώκεται.

Και οκει αν ο άλλος είναι μικροεπιχειρηματίας το κατανοώ πως δεν έχει περιθώριο απορρόφησης ρίσκου.
Εταιρίες μέσου και μεγάλου μεγέθους με δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμύρια τζίρους, δεν νοείται να μην ρισκάρουν. Αφενός γιατί στην ουσία δεν ρισκάρουν πραγματικά, εφόσον μετά απο ένα σημείο έχεις τόσο χρήμα που η πιθανότητα να χρεοκοπήσεις έχει συρρικνωθεί αρκετά, και αφετέρου επειδή αυτός είναι ο τρόπος να γίνεις ακόμα πιο πλούσιος και να πετύχεις grow. Κάτι που πρέπει να είναι ο στόχος κάθε επιχείρησης.

Η Ελλάδα λοιπόν έχει πάρα πολλές εταιρίες που λατρεύουν την σταθερότητα ενάντια και στο πιο μικρό ρίσκο. Τι κερδίζουν ; Ξέρουν πως στην τσέπη τους θα μπαίνουν x λεφτά. Τι χάνουν ; Δεν έχουν απολύτως καμία πιθανότητα να εξελιχθούν σε κάτι μεγαλύτερο.

Ακόμα και σε επιχειρήσεις μικρού ή μέσου μεγέθους πάντως μου κάνει τρομερή εντύπωση που υπάρχουν περιπτώσεις που ενώ έχουν τόσο κόσμο σπουδαγμένο, με γνώσεις και εμπειρία να ασχολείται με τα διοικητικά, εν τέλει κάνουν επιλογές που μακροπρόθεσμα θα προκαλέσουν ζημιά στην εταιρία. Και μου έχει τύχει αυτό. Φαντάσου λοιπόν να το βλέπω εγώ ως άσχετος απο επιχειρήσεις, και να τους το λες, και να μην το κατανοούν.

 

[nPb]

Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα π.χ. με τις γκόμενες που έχουν πενταψήφιο αριθμό followers στο Instagram, βγαίνουν 100 ραντεβού το μήνα κ.λπ. η διαδικασία είναι ανακυκλώσιμη/επαναλαμβανόμενη κι έτσι τους είναι αδύνατο να επικεντρωθούν στην ουσία (της θέσης εργασίας, του υποψηφίου κ.λπ.), οπότε απλά παίζεις το παιχνίδι των αριθμών κι αν σου κάτσει σου 'κατσε...

Μα είναι να γελάς. Πλέον εκτός από το χάζεμα σε βιογραφικά και προφίλ έτσι να περνάει ο καιρός, η λογική και η νομικίστικη διαδικασία που λειτουργούν αρκετοί recruiters και εταιρίες που ασχολούνται με την προμήθεια μέσω εργατικού δυναμικού σε άλλες εταιρίες, είναι για γέλια. Η αναζήτηση εργασίας ακόμη και για όσους έχουν κάποια χρόνια προϋπηρεσίας και έτυχε να απολυθούν, ή να αλλάξουν εργασιακό περιβάλλον για καλύτερη εξέλιξη, ή για άλλους λόγους έχει μετατραπεί σε μια απελπισμένη διαδικασία "να δείτε, έχω και εγώ βιογραφικό, σας κάνει;" Υπάρχει ένας κορεσμός δεξιοτήτων γραφείου, παρόμοια πτυχία και πολλά από αυτά σε κουκουρούκου αντικείμενα σπουδών. Μια άλλη αιτία είναι ότι αρκετοί υποψήφιοι για δουλειά δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν ως επάγγελμα ή έχουν στεγανά στο μυαλό τους σχετικά με τις εναλλακτικές. Δηλαδή, εντάξει, μπορεί να βγαίνει αυτή η προσπάθεια σε αυτή την επαγγελματική επιλογή, αλλά την ίδια στιγμή ακούς από νέους ανθρώπους να μην μπορούν να σκεφτούν μια επιχειρηματική ιδέα δική τους ακόμη και ως ελεύθεροι επαγγελματίες, αυτοαπασχολούμενοι. Ενώ δεν μπορούν να βρούν μια εργασία γραφείου, έχουν ως εναλλακτική μόνο το γκαρσονιλίκι και είναι υποψήφιοι διδάκτορες σε κάποιο Πανεπιστήμιο.

Ειλικρινά απορώ με τους ανθρώπους που μετανάστευσαν κάτω απ' αυτές τις συνθήκες...προσωπικά το μόνο setting μέσω του οποίου θα (ξανα)έφευγα έξω (όπως έχω ήδη κάνει σε 3 περιπτώσεις) είναι «project Χ μηνών/ετών με πληρωμένο σπίτι» (κι από εκεί και πέρα αν σ' ενδιαφέρει να μείνεις μόνιμα ψάχνεσαι όσο είσαι εκεί για κάτι πιο σταθερό/μακροπρόθεσμο)...

Αυτό συνηθίζεται δυστυχώς. Σε τέτοιες χώρες με αρκετά ευέλικτο εργασιακό σύστημα, οι θέσεις εργασίας είναι ένας είδος κινητικότητας: έλα, σε δοκιμάζουμε, συνήθως σε άσχετα αντικείμενα για να υπάρχει μεροληπτική κριτική (αξιολόγηση), σε απολύουμε, έρχεται ο επόμενος και έτσι κινείται η αγορά σε πολλά επαγγέλματα που βασίζονται από την εισροή μεταναστών με διδακτορικά και μεταπτυχιακά.

Οι μεγάλες χώρες έχουν πιάσει το νόημα με "projects" σε ότι να' ναι θέματα και με τελείως ασαφές το εργασιακό και ασφαλιστικό πλαίσιο. Εταιρίες, οργανισμοί, ΜΚΟ, Πανεπιστήμια, διαμορφώνουν μια οικονομία εισαγωγής μεταναστευτικού δυναμικού με έντονο βαθμό αντικατάστασης. Για παράδειγμα, στη Γερμανία μπορεί να έχουν τη θέση του επιστημονικού συνεργάτη σε Πανεπιστήμιο σε πλαίσιο δημοσίου υπαλλήλου (έκτακτης πρόσληψης) αλλά σε παραθυράκι του νόμου που δεν στο λένε όταν υπογράφεις τα συμβόλαια, αν και ασφαλίζεται ο υπάλληλος κανονικά όσο εργάζεται, λόγω 3ετίας ή 4ετίας σε κάποιες περιπτώσεις, δεν μετράνε ως ένσημα επειδή δεν συμπληρώνει την συνεχή 5ετία (τουλάχιστον) μόνιμης εργασίας. Μάλιστα ο υποψήφιος υπογράφει ότι ο φορέας εργασίας δεν φέρει ευθύνη για την μη σαφή διεκπεραίωση του έργου καθώς μετά από αρκετά άρθρα πυκνής γερμανικής νομοθεσίας καλύπτουν την δική τους ανεπάρκεια (λόγω έλλειψης κονδυλίων) ή άλλων ασαφών αιτιών και λόγων (που δεν μπορείς να κατανοήσεις ακόμη και αν σου εξηγήσουν).

Ακόμη και αν ανανεωθεί το σύμβολαιο της θέσης για άλλη μια 3ετία, λόγω ότι υπάρχουν αυτά τα διάκενα χρόνου, η ενσηματική ασφάλεια πάει περίπατο. Βέβαια αρκετοί Έλληνες (και άλλοι λαοί) διαφημίζουν τις καριέρες αυτές ως ευκαιρίες για συμμετοχή σε μεγάλα projects χωρίς να γνωρίζουν τα ουσιαστικά οφέλη τους σε μελλοντικό χρόνο. Αντιθέτως οι ντόπιοι συνήθως τα ξέρουν αυτά και γενικά αποφεύγουν να κάνουν δουλειές που προορίζονται γενικά για αλλοδαπούς εργαζόμενους και πτυχιούχους (λόγω απελπισίας).

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: Σήμερα στις 10:20

Καταλαβαίνω το ηλικιακό φάσμα που θέτεις, και κυρίως το 35+, αφού αυτή η ηλικία συνήθως συνοδεύεται από αρκετά καλή εργασιακή εμπειρία σε γνώσεις και δεξιότητες.
Σε αυτό το φάσμα μιλάμε ξεκάθαρα για αξιοπρέπεια.

Για τα 30 έχω μια ένσταση......Αν συνυπολογίσουμε σπουδές, μεταπτυχιακά- διδακτορικά, συχνά φτάνεις στα 27–28 για να μπεις ουσιαστικά στην αγορά εργασίας. Δύσκολο να έχεις ήδη τη "βαριά" εμπειρία που θα επιτρέψει σε μια μεγάλη εταιρεία να βασιστεί πλήρως πάνω σου και να μην σου προφέρει αρχικά μια ορισμένου χρόνου σύμβαση .

Γι’ αυτό θεωρώ ότι τα 30 δεν μπορούν να μπαίνουν αυτόματα στο ίδιο καλάθι με τα 35+...
όπου μιλάμε πια για ώριμους επαγγελματίες με αποδεδειγμένη εμπειρία, γνώσεις και δεξιότητες και άρα για θέμα αξιοπρέπειας και όχι απλής ευκαιρίας.

Η προσωπική μου εμπειρία δείχνει ότι μπορεί να έχεις διδακτορικό στα 29 και παρ’ όλα αυτά να σου λείπουν βασικά hard skills οργάνωσης και επικοινωνίας που απαιτεί η αγορά.
Μην ξεχνάμε επίσης ότι πλέον οι εταιρείες έχουν πληθώρα επιλογών....
Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και είναι όλο και πιο δύσκολο να μπεις σε μια εταιρεία με σύμβαση επ’ αόριστον ειδικά στα πρώτα χρόνια ουσιαστικής παρουσίας στην αγορά εργασίας.

Το διδακτορικό δυστυχώς είναι μια ξεπερασμένη διαδικασία και κάπως εκφυλισμένη καθώς έχει πάψει να αποτελεί προνόμιο όσων πάνε την έρευνα 10 βήματα μπροστά. Σκέψου ότι ο Μαθηματικός Gauss μπορεί να είχε 8 μεγάλες δημοσιεύσεις καλύπτοντας όλα τα μαθηματικά που ξέρουμε μέχρι σήμερα (από την εποχή του) και αν ζούσε σήμερα, μπορεί να μην γινόταν καθηγητής Πανεπιστημίου ή να μην μπορούσε να πάρει το διδακτορικό όχι λόγω έλλειψης γνώσης αλλά ότι σαν προσωπικότητα επειδή ήταν ελεύθερος άνθρωπος και ριζοσπαστικός στη σκέψη του (αφιέρωνε πολύ χρόνο στην αφηρημένη μαθηματική σκέψη και όχι στην μηχανική παραγωγή δημοσιεύσεων και γραφειοκρατίας) ίσως να μην μπορούσε να ταιριάξει στα γραφειοκρατικά στεγανά των ερευνητών και ακαδημαϊκών του 21ου αιώνα. Αυτό ισχύει και για τον Νεύτωνα, Lagrange, ... και άλλους. Ήταν οι πραγματικοί ερευνητές. Σήμερα η Πανεπιστημιακή έρευνα απέχει από την έρευνα, είναι περισσότερο φινετσάτο lobbying και γι' αυτό μπορεί να έχουμε 500 νέες εργασίες σε κάποιο τομέα των Μαθηματικών, της Φυσικής, της Μηχανολογίας κτλ κάθε χρόνο και να έχουν πρακτική ερευνητική αξία 0. Γι' αυτό και δεν γνωρίζουμε τι έρευνα κάνει ο καθένας αφού είναι πάρα πολλοί οι ερευνητές και χωρίς καμία ερευνητική αξία.

Η θετική επιστήμη έχει "κάτσει", ενώ έχουν δημιουργηθεί πάρα πολλές ερευνητικές ομάδες σε όλο τον κόσμο με ερευνητικά έργα δις δολλαρίων. Έχει στηθεί ένα σύστημα παλαιο-ακαδημαϊσμού, με γαλέρες, αγαπημένα παιδιά, φθηνό εργατικό δυναμικό για τα Πανεπιστήμια, κατακερματισμός ειδικοτήτων και κατευθύνσεων, σε βαθμό που χάνεται ο σκοπός και η διάρκεια. Υπάρχει μια εμμονή με την δημοσίευση, την τυπολατρεία υποταγής και τη συμμετοχή σε συνέδρια ακόμη και δεν υπάρχουν αποτελέσματα, ο μεγαλοκαθηγητής ανακαλύπτει τεχνικές να "κοροϊδεύει" το ακροατήριο με την περσυνή εργασία του και να μην το καταλαβαίνει κανείς. Αυτά τα έχω δει από μέσα πως γίνονται. Σημασία έχει ότι κινείται κόσμος, τα Πανεπιστήμια δείχνουν μια έντονη ακαδημαϊκότητα, με την εισροή φοιτητών, ερευνητών, νέων καθηγητών, κτλ.

Αυτό όπως είπα και πιο πριν, στηρίζει τις οικονομίες όλου του κόσμου γιατί η έρευνα είναι ένα "επάγγελμα" χωρίς αποτέλεσμα. Αντιθέτως, δημιουργούνται οι εντυπώσεις παραγωγικότητας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις εταιρίες που πλέον λόγω της "εταιρικής κουλτούρας" έχουν χάσει το τρένο της καινοτομίας και συνήθως όσοι υπάλληλοι προσπαθούν να πάνε ένα βήμα έξω από το καλούπι προς όφελος της εταιρίας, απολύονται. Ειδικά στο δυτικό κόσμο δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στην ρουτίνα, στην στασιμότητα (ζώνη ασφαλείας) και φυσικά σε υπόγειες διεργασίες για προώθηση «συστημένων, γνωστών, μέτριων» και όχι κατ' ανάγκη άξιων στελεχών. Πολλοί νέοι εργαζόμενοι δυστυχώς δυσκολεύονται να βρουν κανονική δουλειά και φτάνουν 30, 35+, και πολλές φορές με λάθος επιλογές καριέρας ή σπαταλόντας χρόνια σε μετακινήσεις από εταιρία σε εταιρία ή από χώρα σε χώρα μέχρι να μπορέσουν να αποδώσουν σε αυτό που κάνουν ως επάγγελμα και να μπει η ζωή τους σε μια σειρά.

 

[back2967]

Όταν για παράδειγμα η Ελβετία έχει δοκιμαστικό χρόνο 3-4 μήνες και η Γερμανία 6 μήνες, ποιος νοήμων άνθρωπος θα πάει για "πλάκα" να δουλέψει ενώ γνωρίζει ότι ακόμη και τη δεύτερη μέρα μπορεί να απολυθεί για χ λόγους; Δεν είναι τόσο εύκολο ειδικά αν πρέπει κάποιος να βρει σπίτι και να ρυθμίσει μια σειρά από γραφειοκρατικά ζητήματα σαν μετανάστης. Στην Ελλάδα όλα αυτά φαίνονται εύκολα ενώ δεν είναι. Εν τω μεταξύ βλέπω αρκετοί ντόπιοι στο δυτικό κόσμο έχουν χάσει τη δουλειά τους για ηλίθιους λόγους και ψάχνουν να βρούν μια άλλη ευκαιρία ως επιμορφωτές, ψυχολογοπαπαρολόγοι, προώθηση διδακτορικής καριέρας σε κάποιο πανεπιστήμιο, κοκ.

Το probation period είναι κάτι παγκόσμιο, δε νομίζω ότι υπάρχει αορίστου χρόνου θέση σε οποιαδήποτε χώρα πέραν του δημόσιου τομέα της που να μην έχει κάποιους μήνες δοκιμαστική περίοδο.

Στην Ελλάδα είναι ακόμα πιο ρευστό γιατί η θεσμοθετημένη δοκιμαστική περίοδος είναι 6 μήνες αλλά μέχρι τους 12 μήνες η απόλυση είναι χωρίς αποζημίωση. Ταυτόχρονα εδώ και κάποια χρόνια έχει καταργηθεί η ανάγκη ύπαρξης βάσιμου λόγου απόλυσης.

Δηλαδή στην Ελλάδα ο εργοδότης μπορεί να πει σε απολύω γιατί έτσι γουστάρω και αν είσαι μέχρι 12 μήνες δεν παίρνεις ούτε ευρώ αποζημίωση.

Στην Γερμανία (για Ελβετία δεν έχω εικόνα) στο 6μηνο σε διώχνουν όποτε θέλουν αλλά μετά το 6μηνο είναι αρκετά δύσκολο να σε ξεφορτωθούν. Πρέπει να αποδείξουν και να αιτιολογήσουν ότι δεν κάνεις και να δείξουν ότι έκαναν προσπάθειες για να βελτιωθείς και συνεχίζεις να μην κάνεις ή να αποδείξουν ότι η επιχείρηση αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Σε μεγάλες εταιρείες με συλλογικές συμβάσεις και συνδικαλιστικά σωματεία (όπου στη Γερμανία και σε άλλες χώρες κυρίως στις Σκανδιναβικές έχουν περισσότερη δύναμη από ότι είχαν εδω επι ΠΑΣΟΚ) είναι ακόμα πιο σύνθετο, πρέπει να αποδείξουν και ότι δεν υπάρχει κάποια άλλη θέση μέσα στην εταιρεία στην οποία θα μπορούσες να ταιριάξεις και ότι άλλο έχει συμφωνηθεί με το σωματείο πριν σε απολύσουν.

Για αυτό και η δοκιμαστική περίοδος είναι πράγματι δοκιμαστική περίοδος και έχεις καλές πιθανότητες να πάρεις πόδι αν δε κάνεις, επειδή μετά τη δοκιμαστική περίοδο είναι πολύ δύσκολο, χρονοβόρο και με μεγάλη γραφειοκρατία να σε διώξουν.

Δεν είναι πολύ διαφορετικό το ρίσκο με το ρίσκο που παίρνει κάποιος από άλλη πόλη να πάει για δουλειά Αθήνα/Θεσσαλονίκη να κάνει τα έξοδα για να νοικιάσει σπίτι και ότι άλλο και να τον διώξουν στον ένα μήνα.

Μιλάω πάντα για αορίστου χρόνου συμβάσεις, σε συμβάσεις για κάποιους μήνες/χρόνια για συγκεκριμένο έργο είναι εντελώς άλλη συζήτηση.

Το πανεπιστήμιο έχει το κακό πως συνεχίζει να διδάσκει και να εξετάζει εμμονικά με απαρχαιωμένο τρόπο.
Οι υποψήφιοι εργαζόμενοι είναι ανόητοι γιατί αξιολογούν την αξία τους όχι με βάση τι μπορούν να προσφέρουν όντως αλλά πόσα χαρτιά έχουν. Χαρτιά που μαζεύουν όχι στρατηγικά, βάσει τι παραπάνω αξία τους προσδίσει, αλλά στο πλαίσιο συλλογής χαρτιών μπας και εντυπωσιαστεί κανένας και πει τι διάολο κάτι θα ξέρει αυτός για να έχει 10 χαρτιά.

Οι εταιρίες απο την άλλη δεν μπορούν να δουν τα θετικά που μπορεί να προσφέρει ένας πιο ανοιχτόμυαλος τρόπος σκέψης. Και αυτό δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο, εαν και στην Ελλάδα είναι αρκετά ενισχυμένο. Η δημιουργικότητα δεν επιβραβεύεται ή ακόμα χειρότερα τιμωρείται όταν επιδιώκεται.

Και οκει αν ο άλλος είναι μικροεπιχειρηματίας το κατανοώ πως δεν έχει περιθώριο απορρόφησης ρίσκου.
Εταιρίες μέσου και μεγάλου μεγέθους με δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμύρια τζίρους, δεν νοείται να μην ρισκάρουν. Αφενός γιατί στην ουσία δεν ρισκάρουν πραγματικά, εφόσον μετά απο ένα σημείο έχεις τόσο χρήμα που η πιθανότητα να χρεοκοπήσεις έχει συρρικνωθεί αρκετά, και αφετέρου επειδή αυτός είναι ο τρόπος να γίνεις ακόμα πιο πλούσιος και να πετύχεις grow. Κάτι που πρέπει να είναι ο στόχος κάθε επιχείρησης.

Η Ελλάδα λοιπόν έχει πάρα πολλές εταιρίες που λατρεύουν την σταθερότητα ενάντια και στο πιο μικρό ρίσκο. Τι κερδίζουν ; Ξέρουν πως στην τσέπη τους θα μπαίνουν x λεφτά. Τι χάνουν ; Δεν έχουν απολύτως καμία πιθανότητα να εξελιχθούν σε κάτι μεγαλύτερο.

Ακόμα και σε επιχειρήσεις μικρού ή μέσου μεγέθους πάντως μου κάνει τρομερή εντύπωση που υπάρχουν περιπτώσεις που ενώ έχουν τόσο κόσμο σπουδαγμένο, με γνώσεις και εμπειρία να ασχολείται με τα διοικητικά, εν τέλει κάνουν επιλογές που μακροπρόθεσμα θα προκαλέσουν ζημιά στην εταιρία. Και μου έχει τύχει αυτό. Φαντάσου λοιπόν να το βλέπω εγώ ως άσχετος απο επιχειρήσεις, και να τους το λες, και να μην το κατανοούν.

Γενικά είναι των άκρων η κατάσταση.
Υπάρχουν κάποιοι, εργοδότες και εργαζόμενοι, που μετράνε την αξία τους με βάση πόσα χαρτιά έχουν.
Υπάρχει και η άλλη τάση πλέον, ότι τα πτυχία δεν έχουν καμία σημασία αν μπορείς να κάνεις αυτό που χρειάζεται ο εργοδότης. Το οποίο πολλοί θεωρούν ότι τους βολεύει γιατί γλιτώνουν τον κόπο του πανεπιστημίου χωρίς να βλέπουν την παγίδα, ότι έχουν ταβάνι στην εξέλιξη χωρίς κανένα χαρτί. Ενω και ο εργοδότης θεωρεί ότι τον βολεύει γιατί με αφορμή αυτό μπορεί να τους πληρώνει λιγότερα χωρίς να κοιτάει και αυτός τα αρνητικά.

Με τα πτυχία θεωρώ η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.
Ένα πτυχίο χρειάζεται γιατί σου δίνει το υπόβαθρο που δεν θα αποκτήσεις μόνος σου όσο και να ασχοληθείς. Μπορεί να μάθεις επιφανειακά κάποια πράγματα σχετικά με το αντικείμενο αλλά δε θα μελετήσεις πχ τα μαθηματικά που είναι από πίσω όπως θα σε αναγκάσει το πανεπιστήμιο να κάνεις.

Όμως από εκεί και πέρα μεταπτυχιακά και διδακτορικά δεν έχουν κάποια αξία για τους περισσότερους εργοδότες. Έχουν αξία μόνο αν μιλάμε για θέση με αντικείμενο την έρευνα ή έχεις μεταπτυχιακό/διδακτορικό σε κάτι πολύ συγκεκριμένο το οποίο θα χρειάζεται στην εργασία σου. Διαφορετικά γιατί να προτιμήσει εσένα που στα 30 σου έχεις 0 εργασιακή εμπειρία και διδακτορικό αντι για τον άλλο που έχει μόνο ένα πτυχίο αλλά έχει ηδη δουλέψει 5 χρόνια στο αντικείμενο.

Για το ρίσκο στις μεγάλες επιχειρήσεις, είναι γιατί ο καθένας κοιτάει τον κ@λο του να το πω πολύ απλοποιημένα. Ή αλλιώς το ρητό που λέει nobody got fired for buying IBM. Δηλαδή σε μια εταιρεία μεγάλου μεγέθους που και να αποτύχει ένα πρότζεκτ μπορεί ούτε καν να μη φανεί στα συνολικά οικονομικά αποτελέσματα, ο μάνατζερ/στέλεχος/διευθυντής/όπως θες πες τον που θα ξεφύγει από την πεπατημένη, αν το πρότζεκτ αποτύχει φοβάται ότι θα πέσει η ευθύνη πάνω του. Ενω αν πάει συντηρητικά παραδοσιακά χωρίς ρίσκα και ακολουθήσει ότι κάνουν τόσα χρόνια κανείς δεν θα τον κατηγορήσει, θα έχει κάνει τη δουλειά του.

Το οποίο ισχύει από χαμηλόβαθμους μάνατζερ μέχρι CEO. O CEO που θα πάει με συντηρητικές κινήσεις θα είναι συνήθως ασφαλής άσχετα αν 5-10 χρόνια μετά λόγω αυτών των επιλογών μπορεί να έχει μείνει πίσω από τον ανταγωνισμό. Ξέρει/φοβάται ότι αν ρισκάρει και το ρίσκο δε βγει οι μέτοχοι θα τον στείλουν την άλλη μέρα σπίτι του. Οπότε σου λέει ας είμαι εδώ με τη θέση μου και τον μισθό μου να περάσει και αυτό το quarter και βλέπουμε.

Λίγες εταιρείες έχουν καταφέρει να περάσουν στα στελέχη τους την κουλτούρα που βοηθάει προς την καινοτομία και για αυτό αυτές καινοτομούν.

 

[nPb]

Το probation period είναι κάτι παγκόσμιο, δε νομίζω ότι υπάρχει αορίστου χρόνου θέση σε οποιαδήποτε χώρα πέραν του δημόσιου τομέα της που να μην έχει κάποιους μήνες δοκιμαστική περίοδο.

Yπάρχει δοκιμαστική περίοδος και ευέλικτη μονιμότητα στο δημόσιο τομέα όπως και στον ιδιωτικό τομέα απλά είναι πολύ πιο δύσκολο έως αδύνατο, ένας δημόσιος υπάλληλος να απολυθεί. Γι' αυτό και αρκετοί Γερμανοί, Ολλανδοί, κτλ που επιθυμούν μια πιο στρωτή επαγγελματική ζωή, προτιμούν να εργαστούν στο δημόσιο και έχουν ένα προβάδισμα λόγω των ξένων μεταναστών επειδή γνωρίζουν το σύστημα από μέσα, σε επίπεδο νομικών δικαιωμάτων, και άλλες λεπτομέρειες που δεν τις ξέρει ένας μετανάστης. Φυσικά η δοκιμαστική περίοδος μετράει κανονικά ας είναι δημόσιος τομέας αλλά επειδή δεν υπάρχει η πίεση έργου όπως στον ιδιωτικό τομέα από την 1η μέρα, είναι λογικό να αρχίζουν αρκετοί Ευρωπαίοι να σκέφτονται σοβαρά το δημόσιο. Γι' αυτό βλέπεις μετά, μέσα στο 3μήνο, να δημιουργούν αμέσως δεσμό ή και οικογένεια, να αγοράζουν δικό τους αυτοκίνητο κτλ, καθώς η ζωή τους μπήκε σε ένα αυστηρό πλαίσιο εργασίας χωρίς τις ιδιαιτερότητες μιας μεγάλης πολυεθνικής ή ενός Πανεπιστημίου (ως ερευνητής).

Το δημόσιο στο εξωτερικό είχε περάσει μια κρίση απαξίωσης λόγω μισθών στην περίοδο του 1990-2000 αλλά επειδή η καριέρα σε μια εταιρία αποδεικνύεται όχι και τόσο πιο υγιές πράγμα του κόσμου, σαν είδος εργασίας, αυτή η νοοτροπία της απαξίωσης αρχίζει να αλλάζει. Γιατί δεν είναι μόνο τα λεφτά που μετράνε στη ζωή, αν σκεφτούμε ότι πολλοί Γερμανοί, Ολλανδοί, Σουηδοί επισκέφτονται συχνά έναν ψυχολόγο ή και παθολόγο λόγω ψυχοσωματικής κόπωσης από το αποστειρωμένο περιβάλλον των εταιριών στους γυάλινους πύργους, καθώς οι ίδιοι συχνά καταρρέουν από την εταιρική κουλτούρα στις αίθουσες συσκέψεων με τα παράξενα πρωτόκολλα επικοινωνίας. Οπότε σου λέει, καλύτερα λιγότερα λεφτά, λιγότερο τοξική πίεση από προϊσταμένους και συναδέλφους, αλλά μια πιο ισορροπημένη ζωή και πιο σαφή εργασιακά καθήκοντα.

Ακόμη και στην ιδιαίτερη Κίνα να ψάξουμε, σίγουρα οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν μια πιο προστατευμένη εργασιακή ζωή από το ΚΚ. Η μονιμότητα υπάρχει παντού στο δημόσιο και απλά διαφοροποιείται στις ονομασίες ή στον τρόπο που αυτή προκύπτει μετά από μια «τυπική» δοκιμαστική περίοδο, ανάλογα την κάθε χώρα. Οπότε θεωρώ κάπως επικοινωνιακή μπλόφα του Μητσοτάκη ότι θα εισάγει την άρση της μονιμότητας οριζόντια και κάθετα στο δημόσιο, όσο την άρση της μονιμότητας σε κακούς ή επίορκους δημοσίους υπαλλήλους, που μέχρι ώρας ακόμη και οι ποινικά υπόδικοι υπάλληλοι (μετά από επίσημες ΕΔΕ κτλ) παρέμεναν στις θέσεις τους λόγω «ανεπάρκειας» νόμου.

Δεν ακούστηκε ποτέ στην χώρα μας, για παράδειγμα, ένας κακός καθηγητής Πανεπιστημίου που μπορεί να απείλησε σεξουαλικά μονομερώς φοιτητή ή να "έβαλε στο μάτι" έναν φοιτητή για θέμα εξεταστικής ή συμπεριφοράς στο μάθημα, να του έγινε ποτέ σύσταση ή/και να απολύθηκε. Πάντα ο κακός της ιστορίας αποδεικνύεται ο φοιτητής. Ο καθηγητής Πανεπιστημίου ακόμη και αν έχει 2 επιτυχόντες σε 500 γραπτά μένει στη θέση του ως κατάλληλο μέλος ΔΕΠ. Σκεφτείτε ότι άρθρο 16 του Συντάγματος, αφήνει ασαφές πως αλλιώς μπορεί ένας καθηγητής δημοσίου Πανεπιστημίου να απολυθεί εκτός από το έτος συνταξιότησης.

Ακόμη και μια καταγγελία να γίνει, η υπόθεση θα πάρει μεγάλες διαστάσεις κουτσομπολιού, ψεύτικου ενδιαφέροντος (καλός-κακός αστυνομικός) από κάποιους καθηγητές συναδέλφους του, μέσα από διάφορες ΕΔΕ, συνεδριάσεις του Τμήματος, στο τέλος θα θαφτεί λόγω κλίκας μεταξύ των καθηγητών του Τμήματος και φυσικά με την χρονική εξάντληση του θύματος λόγω αναμονής και αναβολής των συνεδριάσεων. Αυτά στη χώρα μας ακόμη δεν έχουν αλλάξει. Υπάρχει η αίσθηση της ατιμωρησίας ως προέκταση της μονιμότητας στον ακαδημαϊκό χώρο ακόμη και σε υποθέσεις κακοποίησης.

 

[GeorgePap2003]

Με αφορμή το νέο νομοσχέδιο του Υπ.Αμυνας για τις ενοπλες δυνάμης και τη θητεία η οποία θα γίνεται υποχρεωτική στα 25 έτη βλέπω κάτι σχόλια σαν και αυτό : "Κοινώς, στα 25 την κάνουνε όλοι για εξωτερικό. Απλά διώχνεις τον νέο ανδρικό πληθυσμό από την χώρα και ο στρατός γίνεται απλά από όσους δεν μπορούν να φύγουν (που ίσως δεν θα έπρεπε να πάνε λόγο άλλων αναγκών) και στρατόκαυλων"

Λίγο υπερβολή να αλλάξεις χώρα για να μην πας στρατο;