Θα σου πω τι άλλαξε: γνώρισα κάποιον και τον ερωτεύτηκα τόσο, τον ήθελα τόσο που δεν μου προέκυψε επιθυμία ποτέ όσο είμασταν μαζί (για δυόμισι χρόνια) να κοιτάξω/φλερτάρω/διανοηθώ να πάω με άλλον - για την ακρίβεια η σκέψη και μόνο πως κάποιος άλλος θα με πλησίαζε μου έφερνε εμετο. Και όλα αυτά ενώ είχα απατήσει κάθε γκόμενο που είχα ως τότε - θεωρώ πως ήταν λόγω έρωτα, αλλά μπορεί και απλώς να μεγάλωσα και να μην άντεχα πια όλα αυτά τα παιχνιδάκια και την ταλαιπωρία που έχουν οι παράλληλες "σχέσεις", τι να σου πω.. Νομίζω όμως πως ήταν από έρωτα, αφού όπως σου είπα η σκέψη ενός άλλου άντρα μου έφερνε αηδία, δεν το έκανα γιατί βαριόμουν να ψαχτώ.