Για να καταλαβω, οκ δεν ειναι και οτι θα αυτοκτονησετε αν δεν δειτε τον συντροφο σας για 3 μερες, αλλα θα ειστε πχ δυστυχισμενοι; Θα σκεφτεστε ολη μερα "που ειναι το μωρο μου; Τι να κανει τωρα;" Θα κλαιτε;
Προφανως και δεν ειναι ζητημα του "δεν μπορω", αλλα και και να υπαρχει μια σχεση εξαρτησης απο τον συντροφο μας, επειτα απο χ χρονια που ειμαστε μαζι, δεν ειναι καπως υπερβολικο; Και οι μανες πχ με τα παιδια τους εχουν τρελο δεσιμο, και πολυ πιο ισχυρο απο μια σχεση (δεν πιστευω να διαφωνει κανεις!) αλλα μεχρι και αυτες δεν παθαινουν αμοκ οταν τα παιδια τους πανε κατασκηνωση ενα μηνα!
(Δεν λεω οτι τα παραπανω για "αμοκ" , κτλ ισχυουν για καποιον ή καποιους, απλα θελω να καταλαβω αν υπαρχει καποιος που οντως να νιωθει ετσι

)