Μερικές πικρες αλήθειες της σημερινής εργασιακής πραγματικότητας:
(disclaimer: από όσα γράψω παρακάτω εξαιρούνται οι καταραμένοι εκπαιδευτικοί που όσο καλοκαιριάζει τόσο θέλω να τους σκοτώσω όλους τους!)
Αξίωμα 1. (Θεμελιώδες αξίωμα του κακομοίρη εργαζομενου) Η άδεια είναι παρα πολύ λίγη.
Αξίωμα 2. Με τους ρυθμούς και τις συνθήκες που δουλεύουμε (η συντριπτική πλειοψηφία δηλαδή) όλοι μας χρειαζόμαστε διακοπές αλλιώς θα καταλήξουμε να πάθουμε burnout. Και όχι, το να κάτσεις λίγες μέρες στο σπίτι και να κοιμάσαι ΔΕΝ είναι διακοπές, πρέπει να αλλάξεις τελείως παραστάσεις, να ξεφύγεις για να ανανεωθείς πραγματικά αλλιώς δεν την παλεύεις.
Αξίωμα 3. (νομος του Murphy) Όσα σχέδια κι αν κανεις, όσο νωρίς κι αν προγραμματίσεις κατόπιν συνεννοήσεως με το έτερον ήμισυ πάντα υπάρχει η πιθανότητα να σκάσει κάποιο πρόβλημα στη δουλειά και να σου τα "μπιπ" όλα.
Για αυτό λοιπόν, όσο κι αν προτιμάει ο καθείς να κάνει διακοπές με το έτερον ήμισυ, η πικρή αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλές πιθανότητες αυτό να μην είναι πάντα εφικτό. Θεωρώ ότι το να περάσει κανεις τις ημερες της άδειας στην πόλη κάνοντας παρέα στον άλλο όχι απλά δεν είναι λύση αλλα μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερα προβλήματα μακροπρόθεσμα. Σκεφτείτε το σκηνικό στο πρώτο καβγαδάκι που θα γίνει λίγο αργότερα για άσχετο λόγο. Tα νεύρα θα είναι πιο τεταμένα (γιατί πάντα η κούραση από τη δουλειά μας κάνει να φερόμαστε άσχημα και η έλλειψη αρκετών και σωστών διακοπών κάνει την κούραση να συσσωρεύεται ακόμα χειρότερα) και φυσικά αυτός που έκανε την υποχώρηση θα το χτυπήσει.
Για καθαρά πρακτικούς λόγους λοιπόν πιστεύω ότι κάθε ζευγάρι αργά η γρήγορα θα "αναγκαστεί" να κάνει χωρια διακοπές. Στο χέρι τους είναι λοιπόν να συνηθίσουν στην ιδέα αυτή και να δουν τα θετικά της στοιχεια (ανανέωση κλπ) παρα να μουλαρώνει ή μια ή η άλλη πλευρά στο "ή μαζί ή καθόλου!" το οποιο αν μη τι άλλο είναι και εξαιρετικά εγωιστικό.
