Θα αναφερθώ σε παραδείγματα από τη δική μου ζωή. Μια κοπελίτσα λοιπόν έχει γράψει αρκετά καλά και θέλει να μπει στο Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης, όμως δεν πιάνει την Αθήνα και σκέφτεται επαρχία. Οι γονείς της δεν είναι άνετοι οικονομικά αλλά ίσως τα κατεφέρουν. Τους δήλωσε λοιπόν ότι η ίδια θέλει πολύ να πάει αλλά εάν τα χρήματα είναι υπερβολικά πολλά και υπάρχει πρόβλημα τότε θα συμβιβαστεί με μία σχολή στην Αθήνα. Συνειδητοποιημένο παιδί. Ενώ κάποια άλλη γνωστή δήλωσε στους γονείς της ότι θέλει να φύγει από την Αθήνα για να ζήσει ''φοιτητική ζωή''. Η οποία παρεπιπτόντως έγραψε πολύ μέτρια και δεν έχει και συγκεκριμένη σχολή στο μυαλό της. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ζορίζονται, έχουν δάνειο και μικρότερη κόρη που σε ένα δύο χρόνια θα χρειαστεί φροντιστήριο.
στην πρώτη περίπτωση στην οποία έχουμε συγκεκριμένη πρόθεση για σχολή και
εφόσον έχει μπει στη διαδικασία να σκέφτεται πρώτα την οικογένειά της σαφώς και θα πρέπει να πάει,όχι με την έννοια του ΠΡΕΠΕΙ αλλά με την έννοια αφού το θέλει και είναι σε θέση να σκεφτεί και 2 πράγματα παραπάνω θα τον βρει τον τρόπο της με τον ένα ή άλλο τρόπο και ας χρειαστεί να χάσει και 2 χρόνια που λέει ο λόγως για να δουλεύει.
στην δεύτερη περίπτωση θα την κλείδωνα μέσα,θα της έκοβα τις άπειρε ώρες τηλεφώνου,το sex and the city και θα την έπαιρνα μόνο για να την πάω βόλτα στο συσσίτιο του δήμου αθηναίων και στο χαμόγελο του παιδιού για να δει τι γίνεται στην ζωή όταν συμπεριφέρεσαι τόσο επιπόλαια και πω επηρεάζεις εσένα και τους γύρω σου.
δεν το λέω για να κάνω τον καμπόσο,εξάλλου και εγώ θεωρώ ότι το καλύτερο σχετικά με την πάτρα είναι το ότι μένω μόνο μου(αθηναίος γαρ) αλλά και εγώ ήμουν στο δίλλημα της πρώτης περίπτωσης,από την πρώτη μέρα το συζήτησα με τους δικούς μου τα βάλαμε κάτω και θα έκανα ό,τι και αν μου έλεγαν.
δυστυχώς ή ευτυχώς πηγάδι με πετρέλαιο δεν έχουμε
λολ , αυτό το ποστ μου θύμισε το ανέκδοτο με το ψάρι :
2 φίλοι δειπνούν σε ένα εστιατόριο και ο σερβιτόρος φέρνει 2 ψάρια : το ένα είναι πολύ μεγαλύτερο . Παίρνει ο ένας το πιο μεγάλο και αρχίζει να τρώει , και του λέει ο φίλος του ότι αυτό που έκανε δεν είναι ευγενικό , οπότε τον ρωτά ο άλλος :
- εσύ ποιο ψάρι θα έπαιρνες ;
- το μικρότερο
- ε να λοιπόν , είναι στο πιάτο σου
τέσπα , ίσως το ανέκδοτο δεν ήταν τόσο σχετικό - αλλά θέλω να πω ότι μετράει αυτό που θα κάνεις τελικά - όχι ο προβληματισμός πριν , συνεπώς είναι περίεργο να λες ότι η πρώτη περίπτωση δικαιούται να πάει στο νοίκι και η δεύτερη όχι . Ϊσως αν το στήριζες εξολοκλήρου στο ότι η πρώτη περίπτωση ξέρει τι ζητάει , να διαφωνούσα λιγότερο αλλά αυτός που σκέφτεται πριν κάνει το <<και καλά>> λάθος δεν είναι σε καλύτερη μοίρα από αυτόν που το κάνει χωρίς σκέψη . Η ζωή είναι σαν την είσοδο σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας από ένα στενάκι που ήσουν πριν : σαφώς και πρέπει να ελέγξεις πριν ξεκινήσεις , αλλά τα περισσότερα τρακαρίσματα συμβαίνουν σε αυτούς που κάνουν μποστά μετά φρενάρουν , μετά είναι σε δίλλημα παρά σε αυτούς που θα ξεκινήσουν σταθερά .
ΔΕν θέλω να πάρω το μέρος του τεμπελόσκυλου του παραδείγματος , αλλά να θυμίσω στα νέα παιδιά ότι το λύκειο είναι εποχή άγχους μετά τα φροντιστηριοπανελλήνιες και ο δρόμος μετά την σχολή δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα . Ο χρόνος που θα σπουδάσουν πρέπει να είναι - και από το πρώτο έτος μάλιστα - παραγωγικός αλλά (πράγμα που θα βοηθήσει και στο να είναι παραγωγικός) να είναι και ευχάριστος . Συνεπώς το να θέτει ως στόχο κάποιο άτομο να τον περάσει σε δικό του σπιτικό δεν το βρίσκω τόσο γαιδουριά . Ίσως ξενίζει το γεγονός ότι αυτό το σπιτικό θα το πληρώνει αυτός από τον οποίο θέλησε να φύγει μακρυά αλλά εκτός των μικροδουλειών που μπορεί να βρει για χαρτζιλίκι , παρατηρούσα όταν ήμουν φοιτητής το εξής : τα παιδιά που μέναν μόνα τους ήταν στην πλεοψηφία τους πολύ πιο υπεύθυνα παιδιά από αυτά που μέναν με γονείς . Δηλαδή το παιδί που έμενε με γονείς , μπορεί μεν να μην έδινε για ενοίκιο , αλλά θα σνόμπαρε το φαί στην λέσχη επειδή τον περιμένει φαί σπίτι του , θα έπινε το δέκατο ποτό γιατί δνε περιμένει την πρώτη του μήνα για να μπουν λεφτά στον λογαριασμό του , θα χρωστούσε μαθήματα επειδή <<δεν βιάζεται να γυρίσει και στο χωριό του>> . Αυτά τα έφερα ως (υπαρκτά βεβαίως και πολλάκις μάλιστα) παραδείγματα , δεν σημαίνει ότι όλα τα φοιτητόνια ακολουθούσαν τον κανόνα . Απλά θέλω να τονίσω ότι λάμπει δεν είναι χρυσός αλλά ίσως να είναι τα δόντια του αλέξανδρου πετρίδη .
Φυσικά , μπορεί κάλλιστα να είναι τα πράγματα ακριβώς όπως τα λες : η πρώτη περίπτωση άξια συγχαρητηρίων και η δεύτερη άξια μπινελικιών . Αλλά δεν θα το έπαιζα και στοίχημα μόνο με τα υπάρχοντα δεδομένα (εκτός και αν το έλεγε το χταπόδι , λολ)
Ας απαντήσω και στο θέμα : ναι θα έστελνα το παιδί μου στην επαρχία , για 3 λόγους :
1.όπως το
πανεπιστήμιο δεν σου μαθαίνει πράγματα αλλά σου μαθαίνει να μαθαίνεις , έτσι και η ζωή σε ένα αχούρι με ιδιοκτήτρια μια τρελόγρια και σπασμένους σωλήνες σου μαθαίνει να μαθαίνεις την ζωή
2.καλύτερα να φάω εκεί λεφτά , παρά να έτρωγε τον χρόνο του σε μετακινήσεις προς/από σχολή στην Αθήνα ή να έτρωγα εγώ τα λεφτά μου να του πάρω αυτοκίνητο με δόσεις
3.να θυμηθούμε και με την γυναίκα μου πως ήταν η ζωή χωρίς παιδιά στο σπίτι - για λεπτομέρειες απλά κοίτα την υπογραφή μου
π.σ.1 σόρυ , ο γιατρός μου έχει πει να κόψω τους φραπέδες
