
Έχεις ακούσει κολακευτικά λόγια για κάποια που
από επιλογή έμεινε σπίτι να μεγαλώσει τα παιδιά της; Να σου πω εγώ κάποια σχόλια; "Βρήκε το μαλάκα που της τα φέρνει έτοιμα, η αχαϊρευτη, η τεμπέλα, δεν κοιτάει να πάει να δουλέψει, όλη μέρα κάθεται σπίτι και βάφει τα νύχια της, ο κακομοίρης ο άντρας της τρέχει και δε φτάνει κι αυτή δεν κουνάει το δαχτυλάκι της".
Ας ξαναπώ λοιπόν ακόμα μια φορά την άποψή μου: όταν ένας 18χρονος επιθυμεί να σπουδάσει, το κράτος του παρέχει δωρεάν παιδεία. Αν θέλει να ανοίξει ένα μαγαζί, του προσφέρει επιδόματα. Αν θέλει να αγοράσει αμάξι, του δίνει βοήθεια. (κλπ κλπ, βλέπετε πού το πάω). Ρωτάω λοιπόν: μπορεί μια γυναίκα σήμερα να επιλέξει να μην εργάζεται και να μεγαλώσει τα παιδιά της; (και μη μου πείτε για την κρίση, η κρίση είναι τα τελευταία χρόνια, αλλά και πιο πριν συνέβαινε αυτό). Ποιο κράτος και ποια κοινωνία θα τη σεβαστεί για την επιλογή της και τελικά θα τη βοηθήσει; Και ξαναλέω το πλέον ειρωνικό πράγμα που συμβαίνει: μέχρι να μεγαλώσει ένα κορίτσι ακούει από τη μάνα της "διάβασε, σπούδασε, να γίνεις αυτόνομη, να μην έχεις ανάγκη κανέναν άντρα να σε συντηρεί". Και μόλις πάει 25+: "Παιδάκι μου, πότε θα υπ-ανδρευτείς;;;;". Τι φανερώνει αυτό για την κοινωνία μας; Οτι κρατήσαμε στοιχεία από παλιά (η γυναίκα δούλα, νοικοκυρά και μάνα) και προσθέσαμε και νέα (η γυναίκα να φέρνει εξίσου λεφτά στο σπίτι). Γι' αυτό λέω εγώ οτι Ο ΑΝΤΡΑΣ που εφηύρε το φεμινισμό ήταν πολύ ξύπνιος, του βγάζω το καπέλο δηλαδή...