Ωραία... Ας το ξαναπώ για να καταλάβουμε που δεν συμφωνούμε. Ας πάρουμε παράδειγμα οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο η οποία προσπαθεί να εφαρμόσει κομμουνισμό. Ας μην πάρουμε την Κίνα, η οποία έχει ένα πολύ περίεργο οικονομικοπολιτικό σύστημα, αλλά την Κούβα.
Στην Κούβα λοιπόν,
ένα είναι το νόμιμο κόμμα: το Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας (ΚΚΚ), το οποίο ασκεί όλη την εξουσία στο νησί και από το οποίο βγαίνει ο εκάστοτε Πρόεδρος της χώρας ("εκάστοτε" τρόπος του λέγειν βέβαια γιατί ο Φιντέλ ήταν ο μόνος Πρόεδρος έως τώρα). Φυσικά το ίδιο ίσχυε και στις χώρες των ΕΣΣΔ.
Πως μπορεί να υπάρξει δημοκρατία όταν σε επίσημο επίπεδο η Κυβέρνηση δεν δέχεται την διαφορετική πολιτική άποψη, βγάζοντας εκτός νόμου όλα τα υπόλοιπα κόμματα, πλην του δικού της;
Δηλαδή, αν η ΝΔ που είναι τώρα Κυβέρνηση περνούσε νόμο που έβγαζε όλα τα υπόλοιπα κόμματα (κοινοβουλευτικά και μη) εκτός νόμου, θα μπορούσαμε να μιλάμε για δημοκρατία;
Βεβαίως έχει σημασία το πως ορίζεται η δημοκρατία. Αν ορίζεται ως "η εξουσία σε λίγους, οι οποίοι δουλεύουν για το καλό των πολλών", τότε πάω πάσο αλλά θα πρέπει να εξετάζεται κατά πόσο αυτοί οι λίγοι λειτουργούν με γνώμονα την ευημερία
της πλειοψηφίας του λαού, των
μειονοτήτων και των
αντιφρονούντων. Προσωπικά ορίζω την δημοκρατία ως το πολίτευμα στο οποίο ο λαός έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο μέσω άμεσων, μυστικών εκλογών σε ένα πλήρως αναλογικό σύστημα στο οποίο οι πολίτες καλούνται να πάρουν ενεργά μέρος προτείνοντας νόμους προς συζήτηση, διαμορφώνοντας την πολιτική και στο κάτω-κατω ορίζοντας οι ίδιοι την μοίρα τους. Πολύ καλό παράδειγμα άμεσης λαϊκής δημοκρατίας θεωρώ
το πολιτικό σύστημα της Ελβετίας.
