Πλέον αυτό το είδος έχει κάνει πάταγο και στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως. Τι πιστεύετε σχετικά με τη φιλοσοφία και αυτά που πρεσβεύει η ραπ/τραπ μουσική και κατά πόσο συνδέονται με την Ελλάδα του σήμερα? Ποιες πτυχές και καταστάσεις της ζωής αναδεικνύονται πολύ έντονα μέσα απ'τήν ραπ/Τραπ? Τι πρεσβεύει αυτή η μουσική ? Αναφέρομαι γενικά και στην σημερινή και στην "old school. Το έγραψα και στο ischool και το έκανα paste εδώ για περισσότερες απόψεις μιας και είναι επίκαιρο και ενδιαφέρον θέμα.
Η ραπ ήταν undeground (μουσική δρόμου και κακόφημων περιθωριακών μαγαζιών, όχι κυριλέ και μεγάλης επισκεψιμότητας ή σε κεντρικά μέρη στις πόλεις) μουσική με κοινωνικά ενσυναίσθηση. Αυτό από μέσα '80s μέχρι τέλης '90s. Μετά προέκυψε το διαδίκτυο και έγινε γνωστή, κοινώς mainstream. Μετά άλλαξε η όλη φάση, για τους περισσότερους απλά χάλασε: πλέον ο κάθε πιτσιρίκας με τα props (= ψεύτικα όπλα όπως αυτά στις ταινίες που μοιάζουν αληθινά, πιστά αντίγραφα, για τις ανάγκες των βίντεοκλίπ) του το έπαιζε thug life και αλητεία μιμούμενος Tupac, Dr. Dre, Snoop Dogg και 50cent.
Η τραπ δεν είναι ραπ ή μάλλον είναι η ραπ που δεν έχει κανένα κοινωνικό μήνυμα και προμοτάρει όλα εκείνα που η old school ραπ ανέκαθεν έκραζε μουσικά (diss -από το disrespect, έλλειψη σεβασμού- ) , ακριβά ρολόγια και αμάξια, ναρωτικά, σεξ, κτλπ.
Άκου στίχο από τραγούδια των Ραψωδό Φιλόλογο, 12ο, FFC, TXC και BDC σε κομμάτια τους πριν 20 χρόνια και άκου Snik, Light, Trannos, κτλπ.
Η ραπ και η τραπ είναι μέρα με την νύχτα. Και η ραπ των '90s με ραπ των '00s επίσης μέρα με την νύχτα.
Όπως είχα διαβάσει ένα σχόλιο στο φόρουμ του hip hop, "Παλιά ως underground σπάγαμε τις αλυσίδες εγκαταλελλειμμένων μαγαζιών για να τραγουδήσουμε μέσα στην σκόνη και στις αράχνες. Πλέον φορούμε τις ίδιες αλυσίδες στο λαιμό μας σαν να είναι παράσημα πολέμου. Άλλαξε και ο κόσμος και μερικοί συμβιβάστηκαν μαζί του ενώ άλλοι όχι."
Η γνήσια ραπ δεν συμβιβάστηκε ποτέ, ούτε με τις μόδες και τις δόξες, ούτε με τα λεφτά.
Επειδή πολύ απλά, δεν θα ήταν ραπ αν συμβιβάζονταν.
