Καταγγελία βιασμού 24χρονης στη Θεσσαλονίκη

[Πάνθηρας!]

για οποιον δεν έχει βολευτεί με τη μονιμοτητα του δημοσίου.

Πάει αυτη η καραμέλα πάλιωσε.... αφήστε την.

Ο άλλος έφαγε γροθιά που πήγε να κάνει τη δουλειά του και προχθές ηταν επίσης στο δικαστήριο...
και είχανε φέρει και τη παρέα τους εκει ο ένας άεργος... ο άλλος μηχανόβιος γκαζοφωνιάς τα βράδια ... η άλλη νυχού φιλοσοφος του φβ για να υποστηρίξουν με ψέμματα το φίλο τους....

αυτό το περιβάλλον ειναι αδιέξοδο , και καμία σχέση με το περιβάλλον μιας ιδιωτικής δουλειάς που μας λές που ανα πάσα στιγμή αν δεν μ αρέσει η φάτσα ή το στυλάκι του εργοδοτη σηκώνομαι και φεύγω και ψάχνω αλλού.

Επισης στο Δημόσιο σε στέλνει μια μετάθεση και σου $%####@@@ τη ζωή.... στον Ιδιωτικό οποτε θές βαράς κανόνι και φεύγεις.

Εν πάση περιπτώση προσωπικά δεν εχει νόημα να το σχολιάσω αλλο εννοείται η άποψη οτι η άλλη συγκαλύπτει εγκλήματα και εκβιασμούς για να κάθεται στη δουλειά και δε μπορεί να βρεί αλλού απορρίπτεται κατηγορηματικά και ειδικά αμα το ανέφερες σε δικαστήριο θα γελούσε όλο το ακροατήριο. Η Πρόεδρος θα απορουσε... ΜΑ ΚΑΛΑ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ πολη η θεσσαλονικη... να πουμε ηταν καμια επαρχια οκ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ;;;

Τι αλλο να συζητησουμε τώρα....

 

[Jack of Spades]

Αυτό ετσι ελαφρά τη καρδία δεν μπορώ να το απαντήσω εγώ.
Δεν ξέρω τι συνθήκες ζωής και υποχρεώσεις ανωτέρας βίας αναγκάζουν κάποιον να μένει σε μια τέτοια δουλειά ή να τρέμει να φύγει.
Δεν είμαστε όλοι το ίδιο, δεν έχουμε όλοι το ίδιο υποστηρικτικό περιβάλλον ή κάποιον άνθρωπο να μας δώσει ένα χέρι βοήθειας.
Πολλοί απο αυτούς μπορεί να είναι το χερι αυτό για άλλους.

Δεν ξέρεις τι περνάει ο κάθε ενας και δεν είναι τόσο εύκολο να φύγεις για όλους μας.

Θες ν' ακούσεις μια γνώμη από έναν άνθρωπο που στα 25-26 του αντιμετώπισε από εργοδότη κάτι χειρότερο απ' αυτό, χωρίς backup plan και χωρίς οικογένεια να τον στηρίξει οικονομικά κ.λπ.;

Βόλεμα στη μιζέρια, έλλειψη τσαγανού, φόβος για τον «πόνο» που μπορεί να φέρει η προσπάθεια για κάτι καλύτερο και τρόμος για το ενδεχόμενο το καλύτερο να μην έρθει τελικά...και ναι, «δεν είμαστε όλοι το ίδιο» και δεν μας έχουν μοιράσει όλους τα ίδια χαρτιά για να ρίξουμε στο τραπέζι, αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία για κανέναν!

 

[Υδροχόος]

Αυτό ετσι ελαφρά τη καρδία δεν μπορώ να το απαντήσω εγώ.
Δεν ξέρω τι συνθήκες ζωής και υποχρεώσεις ανωτέρας βίας αναγκάζουν κάποιον να μένει σε μια τέτοια δουλειά ή να τρέμει να φύγει.
Δεν είμαστε όλοι το ίδιο, δεν έχουμε όλοι το ίδιο υποστηρικτικό περιβάλλον ή κάποιον άνθρωπο να μας δώσει ένα χέρι βοήθειας.
Πολλοί απο αυτούς μπορεί να είναι το χερι αυτό για άλλους.

Δεν ξέρεις τι περνάει ο κάθε ενας και δεν είναι τόσο εύκολο να φύγεις για όλους μας.

Ας παραβλέψω το καθεστώς τρομοκρατίας στο παράδειγμα τής φίλης σου. Εδώ - δείχνεις να - δέχεσαι πολύ εύκολα το γεγονός ότι όντως υπάρχουν άνθρωποι που για τους χ,ψ λόγους υπομένουν ακραίες συμπεριφορές σε μια δουλειά, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, αλλά γενικότερα διατείνεσαι ότι είναι άβουλοι, βολεμένοι (δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο...) και μέρος τού σάπιου συστήματος όσοι έχουν τέτοιου είδους στάση υποταγής γενικότερα...

Στο παράδειγμα που ανέφερες, η λύση είναι μία και την ξέρεις πολύ καλά : "φεύγω, κι ας μην έχω να φάω...κι ας κάνει ό,τι θέλει (αν κάνει, γιατί θα κάνω κι εγώ...)"...

 

[Πάνθηρας!]

Θες ν' ακούσεις μια γνώμη από έναν άνθρωπο που στα 25-26 του αντιμετώπισε από εργοδότη κάτι χειρότερο απ' αυτό, χωρίς backup plan και χωρίς οικογένεια να τον στηρίξει οικονομικά κ.λπ.;

Βόλεμα στη μιζέρια, έλλειψη τσαγανού, φόβος για τον «πόνο» που μπορεί να φέρει η προσπάθεια για κάτι καλύτερο και τρόμος για το ενδεχόμενο το καλύτερο να μην έρθει τελικά...και ναι, «δεν είμαστε όλοι το ίδιο» και δεν μας έχουν μοιράσει όλους τα ίδια χαρτιά για να ρίξουμε στο τραπέζι, αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία για κανέναν!

+ οτι κοιτάνε τη πάρτη τους... σου λέει ο άλλος/άλλη για ποιό λόγο να μπλέξω εγω για άλλους.

Και όταν έρχεται η μέρα και η ώρα να μετέχουμε όλοι μαζί σε μια συζήτηση για την αποτίμηση της Δικαιοσύνης έχουνε ΟΛΟΙ ΜΑ ΟΛΟΙ ΆΠΟΨΗ. Ειναι απίστευτο γιατι την ίδια στιγμή αναλογίζεσαι πως γίνεται τόσο συνειδητοποιημένος κόσμος και ενεργοποιημένος ηθικά και συναισθηματικά προς μια νομότυπη οδό να μην έχει συμβάλει ώστε να έχουν λύθει τόσα πολλα θέματα που ταλανίζουν την χώρα μας γενικότερα.