Νέος δεν είμαι και τόσο στα 36, αλλά θα σου πω πως το εξετάζω εγω το ζήτημα:
Πιστεύω πως τα δύσκολα είναι άριστα αρκεί να υπάρχει αντίκρυσμα εις βάθος και να μην είναι δύσκολα απλά για το θεαθήναι ή για την προσωπική μας τόνωση και το "παριστάνειν".
Αυτό που κάνουμε πολλοί και πολλές στη σημερινή κοινωνία είναι να δίνουμε σήμα στους γύρω μας ότι είμαστε βαθυστόχαστοι ή ιδιαίτεροι ή καταξιωμένοι και σοβαροι ενω στην ουσία να μην ισχύει τίποτα τέτοιο.
Αυτά τα δύσκολα, συγγνώμη που θα το πω αλλά να μου λείπουν. Την κωλομπούρδενα και τον κωλομπούρδα δεν τους αγάπησε ποτέ κανείς.
Είμαι σε ηλικία που ανιχνεύω τον κώλο της καρφίτσας από χιλιόμετρα πλέον, αν και ακόμα την πατάω σαν πρωτάρης πολλές φορές, καθώς πάντα θα υπάρχουν πιο μάγκες και μαγκιόρες από μένα.
Εαν κάτι αξίζει φαίνεται, πολλές φορές και πριν από ραντεβού. Αμα σου κόβει και την θες την άλλη ζουμπουρλή και σου βγει παπαδιά, ή τη θες ξυνιάρα επική γυναικάρα και σου βγει ζαχαροκούδουνο, δε θα το μυριστείς ρε μάγκα;
Γι αυτό και τα χωσα που λένε "να βγούμε, και θα δούμε και ίσως, και θα ξαναβγούμε και αν και αν"
Θα σου κάνω μια σιχαμερή παρομοίωση βάσει της αγγλικής παρομίας: "Shit or get of the pot". Κι ο κώλος μου σε 10 λεπτά έχει αποφασίσει αν θα χέσει.
Τα υπόλοιπα που κάνουν οι άνθρωποι λοιπόν και το τραβάνε το τραβάνε και ξεχειλώνει, είναι για να τονώνουν τη ματαιοδοξία τους.
Αυτή είναι η εποχή μας και έχει μια πολύ σημαντική διαφορά από παλιά.
Και παλιά υπήρχε ματαιοδοξία. Δεν προβαλλόταν όμως τόσο ασύδοτα. Τώρα σχεδόν ενθαρρύνεται κανείς να βλέπει το συνάνθρωπο ως προϊόν. Υπάρχει έκπτωση αξιών πράγματι.