Εννοείται πως η πατροπαράδοτη και πατριαρχική ιδέα «άντρας προστάτης», «θα περιποιηθεί και θα πληρώσει» επικρατεί ακόμη και σήμερα. Απλά σίγουρα όχι με τόσο σθένος και σε τόση ευρύτητα και βεβαίως πολύ πιο συγκεκαλυμμένα.
Σα να υπάρχει μια ετεροντροπή να το εκφράσουν ευθεως. Η οποια βαθιά θέλω να ελπίζω, πως θα λειτουργήσει με θετικό πρόσημο για τον ολοένα και μεγαλύτερο περιορισμό του.
Όσο για το φλέγον ερώτημα.. θα πω το χιλιοειπωμένο και πλέον και διάσημο τσιτάτο, αλλά με την διαφορα ότι όντως το εννοώ : να πληρώσει αυτός που δύναται και το νιώθει

Ακόμη κι αν δύναται να κεράσει μια μπυρα από το περίπτερο.
Προσωπικά έτσι πρατω και σε ραντεβού , αλλά και σε απλές βόλτες. Ούτε κάθομαι να κρατήσω τεφτέρι ποιανού η φορά θα ναι (έχω ακούσει να παραπονιούνται άλλοι και γι αυτό), τώρα την μια παραπάνω ή παρακάτω ας μην την λιανίσουμε. Ούτε κρατάω λογιστήριο για να μοιράσω στη μέση το καθετί και όσο ξεφεύγεις από τα 18, πλέον η έξοδος δεν είναι μόνο ένα πραγματακι δικό σου πάντα, αλλά και κάποια από κοινού.
Όταν συμβαίνει από καρδιάς φαίνεται. Διαφορετικά είναι τόσο αδιάφορο και μίζερο, όπως το «πως είσαι;» τις φορές που το ρωτάει κάποιος τυπικά και έχει σχεδόν έτοιμη την επόμενη απάντηση του, άσχετα με το τι θα του πεις.
Και υποκριτικό και ντεκαβλέ,
αυτά από εμένα.