Πλέον έχουν γίνει ανάγκη και πιο ακραία εθισμός.
Εγώ δηλαδή υπάρχουν στιγμές που συνειδητοποιώ πως δε μπορώ χωρίς κινητό.Νιώθω αποκομμένη.Όταν κλείνει από μπαταρία νιώθω ότι κάποιος θα με θέλει κάτι,θα γίνει κάτι και δε θα μπορούν να με ειδοποιήσουν και πολλά τέτοια.Με το κινητό είμαι και σίγουρη .

Το χω για ξυπνητήρι.Έχω συνέχεια ώρα.
Παρεούλα κοιμάμαι με το τηλέφωνο.Το χειρότερο βέβαια είναι αυτό έχω ακούσει αλλά οι συνήθειες δε κόβονται.