Είναι θέμα φόβου; παιδείας ; ή αφομοίωση/ σεβασμός των συνηθειών που βλέπεις σε μια άλλη κουλτούρα;
Πριν πολλά χρόνια βρέθηκα στη Φινλανδία κανα μήνα. Μου ήταν αδιανόητο να πετάξω αποτσιγαρο στο δρόμο, ακόμη και σε απόμερο μέρος . Όλα φάνταζαν τόσο καθαρά με το φυσικό περιβάλλον να ενσωματώνεται αρμονικά στο αστικό που η σκέψη και μόνο να το μολύνω φάνταζε ιεροσυλία.
Βγαίνεις εδώ και βλέπεις μια τρισαθλιοτητα . Όσο και να επιδιώξεις να απέχεις από ενέργειες που δείχνουν μη σεβασμό στον περιβάλλοντα χώρο ,βιώνεις καθημερινά απογοήτευση από το μέσο συμπολίτη και τους δήμους.
Προσωπικά οι γονείς μου ποτέ δεν με δίδαξαν να μη βρομίζω τον δημόσιο χώρο και το περιβάλλον που μένω. Είδα ότι μου αρέσει να είναι καθαρό και πάνω σε αυτό μεγάλωσα. Πιστεύω ότι όλα δεν διδάσκονται και ούτε θα πρέπει να πήξουμε σε αστυνομοκρατία ή συμβουλές ειδικών γιατί δυστυχώς δεν αποδίδουν. Βλέπω ότι η φτώχεια των Ελλήνων πηγάζει από την απουσία συναισθηματικής σύνδεσης με το καθαρό περιβάλλον. Αυτό δεν κοστίζει και όμως οι πεταμένες σακούλες, οι πλαστικές καρέκλες, οι λεκάνες και ότι άλλο σκατό μπορείς να φανταστείς, ή απουσία φροντίδας του πρασίνου σε μικρά δάση, πάρκα, ή πρασινάδα δρόμου, είναι συνάρτηση ότι παρόμοια συμπεριφέρονται στο σπίτι τους.
Αν ρωτήσεις έναν μέσο Ελληνανδό θα σου πει ότι η ζωή του είναι ένας μισθός, μια μόνιμη γκρίνια για το πολιτικό σύστημα κτλ, ενώ δεν μπορεί να σου δώσει μια σαφή εξήγηση γιατί τα σκουπίδια είναι διασκορπισμένα σε όλους τους επαρχιακούς δρόμους. Η βρωμιά δημιουργεί αίσθημα απάθειας, μιζέριας και μια νοοοτροπία ότι έχουμε μόνιμα πρόβλημα.
Δεν διδάσκονται όλα, ή τα έχεις ή δεν τα έχεις. Οι Φινλανδοί και άλλοι λαοί (νομίζω οι Ιάπωνες είναι οι πιο καθαροί από όλους) διοχετεύουν την ευζωϊα τους σε ένα καθαρό οικιστικό και φυσικό περιβάλλον. Δεν έχει να κάνει μόνο με την αυστηρή αστυνομοκρατία που έχουν με τα διοικητικά πρόστιμα όσο με το πως νιώθουν οι ίδιοι. Αν η ευτυχία δεν ξεκινάει από το χώρο που ζούμε, πώς μετά να έχουμε αισιοδοξία δημιουργίας; Αν ρωτήσεις έναν Φινλανδό, έναν Ολλανδό θα σου πει ότι η ζωή είναι δύσκολη, άδικη αλλά παίζει ρόλο εσύ τι κάνεις μαζί με άλλους ανθρώπους ώστε να προσθέσεις όμορφες πινελιές. Ο παθητικός ρόλος ότι μόνιμα φταίει το κακό το κράτος ή ο Μητσοτάκης είναι κάπως φαιδρά επιχειρήματα. Για το διπλοπαρκασιμένο αυτοκίνητο σε έξοδο οικίας, ή την πλαστική σακούλα κρουασάν στο δρόμο φταίει προσωπικά ο Μητσοτάκης, ο Τσίπρας κτλ;
Νομίζω ότι οι περισσότεροι Ελληνανδοί δεν έχουν αίσθηση του κοινωνικού πολιτισμού. Απλά.
@glayki σου δίνω ένα παράδειγμα:
Η φωτογραφία δείχνει το κεντρικό σταθμό τρένου στην Πάτρα (3η πόλη της χώρας). Επικρατεί ένα χάος τόσο πολεοδομικό όσο και σε επίπεδο λειτουργικής οργάνωσης ενώ οι τουαλέτες στο πίσω μέρος του κτιρίου, βρωμάνε. Το κτίριο έχει κατασκευαστεί τη δεκαετία του 1950 και έμεινε έτσι.
Η τεχνητή νοημοσύνη μου δίνει δύο ωραίες εναλλακτικές επιλογές πώς θα μπορούσε το ίδιο κτίριο να δείχνει αν υπήρχε στρατηγικό σχέδιο.
Άλλο αρχιτεκτονικό σχέδιο ανάπλασης του ίδιου κτιρίου:
Μάλιστα μου έβγαλε ως συμπέρασμα ότι το κόστος είναι πολύ λιγότερο αν συνυπολογίσουμε τα επιπλέον έσοδα που μπορεί να έχει μια τέτοια επένδυση, βελτιώνοντας παράλληλα και την ποιότητα ζωής των πολιτών. Δυστυχώς, όμως ο κόσμος σε μεγάλη πλειοψηφία έχουν μάθει σε μια νοοτροπία "Ματούλας" όπου μόνιμα φταίει το κακό καπιταλιστικό κράτος, οι νόμοι του Μητσοτάκη (προσωπικά ο Μητσοτάκης γράφει τους νόμους) και ο καθένας δεν σκέφτεται λίγο να δει μήπως αν αυτή η αναρχία δίνει αυτό το κακής ποιότητα αποτέλεσμα που ονομάζουμε χαλαρή ζωή στην Ελλάδα.
Πάντα κάνω την εξής ερώτηση: «εσύ προσωπικά πώς ακριβώς φροντίζεις το ανθρωπογενές περιβάλλον που ζεις». Μετά γυρίζουν πλάτη και φεύγουν ή με βρίζουν.
