Και για να δώσω το καλό παράδειγμα, θα σας πω τη δική μου... Πιστεύω ότι κάτι τόσο φρικτό έχει συμβεί σε λίγους, οπότε μετά ίσως ξεθαρρέψετε...
Λοιπόόόν, ήμουν διακοπές σε μια φίλη μου στην Ολλανδία. Την μοιραία εκείνη ημέρα είχε κάτι δουλειές οπότε πήγαμε βόλτα με την αδερφή της, την οποία σημειωτέον είχα δει 1-2 φορές στη ζωή μου... Πήγαμε σε μια κοντινή πόλη, βολτάραμε...Εγώ από την αρχή είχα την περιέργεια πως είναι αυτά τα περίφημα coffee shops...Στην Ελλάδα φούμαρα αραιά και που και είχα και να το κοκορεύομαι, ότι δεν με επιρρέαζε...Στερνή μου γνώση...Η φίλη μου δεν ήθελε ούτε να ακούσει, αλλά η αδερφή ήταν πιο ανοιχτός τύπος, οπότε πήγαμε πρώτα να φάμε στα Μακ Ντόναλνς και μετά στο coffee shop... τουλάχιστον είχα το νιονιο να πάρω ό,τι πιο ελαφρύ, αλλιώς ίσως και να μην σας έγραφα τώρα
... Λοιπόόν, αρχίζουμε να φουμάρουμε με περισσή χάρη. Είχαμε δεν είχαμε κάνει το μισό (πήραμε ένα κοινό) και άρχισε...Ζαλάδες, ναυτία, το στομάχι death metal...Το σβήσαμε αμέσως και η κοπελιά, που ένιωθε λίγο καλύτερα, πρότεινε να περπατήσουμε έξω, στον καθαρό αέρα, μπάς και συνέλθουμε. Εγώ δεν άντεχα, είχα σκοτοδίνες οπότε μετά από λίγο της είπα να κάτσουμε κάπου. Κάτσαμε σε μια καφετέρια στην πλατεία και είχαμε τη φαεινή ιδέα να παραγγείλουμε τσαι, μπας κ η τείνη εξουδετερώσει το άλλο...Εγώ πρέπει να έμοιαζα με το junkie king, γουρλωμένο μάτι, κεφάλι γερμένο στο πλάι, έκφραση απόλυτης βλακείας...Καθόμασταν λοιπόν και άρχιζα σιγά-σιγά να συνέρχομαι... Τρελή χαρα φυσικά, λάου-λάου ξεθάρρευα...Αχ, επλανήθην πλάνην οικτράν...
Το αίσθημα προδοσίας είναι φρικτό, αλλά όταν σε προδίδει το ίδιο σου το σώμα...Ολα έγιναν τόσο γρήγορα...Δεν πρόλαβα ούτε να κουνηθώ, μου πετάχτηκαν τα μάτια απ'τις κόγχες και το μόνο που έκανα με μία απελπισμένη κίνηση ήταν να παραμερήσω τα κινητά απ'το τραπέζι πρωτού έρθει το εμετικό τσουνάμι...το χάμπουργκερ απ'τα Μακ Ντόναλντς, οι πατάτες, το τσαι...
έχετε γεια βρυσούλες...ό,τι υπήρχε γύρω μου, το'χα σοβατίσει...και την κακομοίρα την κοπελιά...Με το που έγινε βέβαια, ένιωρα 100% καλά, το οποίο ήταν φρικτό, γιατί αντιλαμβανόμουν τη νεκρική σιγή που επικρατούσε γύρω, όλους που μας κοίταζαν...την κοπελιά που προσπαθούσε να κρατηθεί...Εγώ να δίνω 10 χρόνια απ'τη ζωή μου προκειμένου να γίνω αόρατη...Μου'ρχόταν να της πώ "και δεν τα αμολάς κ εσύ, ούτως ή άλλως ήδη βάζουν στοιχήματα πόσην ώρα θα αντέξεις". Με όση φαιά ουσία μου είχε απομείνει βέβαια καταλάβαινα πως άν πώ κάτι τέτοιο, ίσα που έρχεται δεύτερο τσουνάμι, οπότε δεν είπα τίποτα κ η κοπελιά κρατήθηκε. Ηρωίδα, έτσι...Οι σερβιτόροι αποδείχτηκαν Τ Ε Λ Ε Ι Ο Ι, μάλλον όμως δεν είχαν καταλάβει την αληθινή αιτια...γκλουπ. Βγήκαν με μάνικες και σε 1' ουτε γάτα ούτε ζημιά...στο τραπέζι, γιατί εμείς ήμασταν σε κατάσταση αλαλούμ...Να'ναι καλά ο κύριος Τζόνσον και τα μαντιλάκια του, που κουβαλάω πάντα μαζί...μας σώσανε.
Τελοσπάντων, τέλος καλό, στο σπίτι είπαμε την ιστορία, λέγοντας βέβαια ότι κάτι έφαγα κ δεν ήμουν καλά. Οταν το έλεγα στους δικούς μου, πάντα με την παραλλαγη της τροφικής δηλητηρίασης, μου λέει ο πατέρας μου : " Ε, μην κάνεις κ έτσι, συμβαίνουν αυτά, δεν είναι ανάγκη να ντρέπεσαι. Δεν είναι ότι έγινες φέσι από τίποτα ξύδια ή τσιγαριλίκια"
Να'σαι καλά ρε πατέρα...
ΥΓ. Τι λέτε, ξανακάπνισα απο τότε???
ΥΓ.2. Οχι βέβαια! Και όποτε τύχει να είμαι σε παρέα που να καπνίζουν, τρώω κάτι φλασμπάκ....
