Μετά θάνατον ζωή: Εφησυχασμός και αδράνεια;

[Πουπουλίνα]

Ισως είμαι υπερβολικός αλλά όταν διαβάζω για κάποιον που πεθαίνει να εύχονται "καλό παράδεισο" μου φαίνεται κάπως.

"Συλλυπητήρια" είναι το σωστό....ποιός παράδεισος και κουραφέξαλα ;

Σωστο αυτο που λες διοτι παρα πολλοι δεν πιστευουν κιολλας,αλλα το πιο ηλιθιο ειναι η εκφραση η οποια ειναι πανηλιθια.Τι παει να πει καλο παραδεισο; Δηλαδη εστω οτι υπαρχει ο παραδεισος.Υπαρχει και κακος παραδεισος,οποτε εμεις του ευχομαστε τον καλο;
Πραγματικα και εγω οταν το βλεπω βριζω απο μεσα μου για την ηλιθιοτητα αυτη.

 

[Scandal]

Πιστεύω ότι όσο ζούμε σε αυτό τον κόσμο, οφείλουμε ψυχολογικά να θωρακιστούμε ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι, τη δύσκολη στιγμή που χάνουμε έναν δικό μας άνθρωπο ή ζώο να αντέξουμε στο μυαλό μας και τα δύο ενδεχόμενα: και τη μετά θάνατον ζωή και το ενδεχόμενο οι ψυχές μας να μην ξανά συναντηθούν ποτέ. Είναι όμως περισσότερο και ζήτημα εμπειρίας με την απώλεια.

Έχω χάσει από κατοικίδια μέχρι γονιό. Όλα πόνεσαν και μου δημιούργησαν υπαρξιακή αγωνία, αλλά τα άντεξα. Κρατάω ότι αποτέλεσαν ψυχές που έζησαν και αγαπήθηκαν σε αυτό τον κόσμο, ήταν, κάτι παραπάνω από τυχερές ψυχές καθώς αν ρίξεις μια ματιά προς τα έξω, βλέπεις ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Κρατάω τι θα ήθελαν αυτοί οι άνθρωποι για μένα καθώς και τις αναμνήσεις που είναι σύμμαχος.

Είναι περισσότερο απορίας άξιο το αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο παρά μετά.

 

[mathboi]

Δυσκολεύομαι όντας 18 σχεδόν χρονών να κατανοήσω γιατί ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο, προοδευουμε η μη , και έχουμε να αντιμετωπίσουμε την απώλεια του ίδιου μας του εαυτού; Δηλαδή να παραδεχτούμε ότι κάποτε θα χαθούμε χωρίς να υπάρχει γυρισμός... Εκτός αν είναι κάτι άλλο.... Το ότι πεθαίνουμε ίσως μας προστατεύει από διάφορα πράγματα. Αλλά και πάλι γιατί τόση ψυχρότητα;; Σταματάει μία καρδια και μετά χάος...

 

[Guest 190013]

Εδώ είναι ο παρααδεισος, κι η κόλαση εεεδωω

 

[Μαυρίκιος]

Ο Πλούταρχος έλεγε ότι οι ψυχές μετά τον θάνατο πάνε στην πίσω πλευρά του φεγγαριού και επιστρέφουν στην γη με άλλη μορφή μέχρι να γίνουν αγαθές, εννοεί προφανώς μετανσάρκωση.

 

[Loozen]

Οπως και ναχει , μουρχεται καμμια φορα να πηδηξω απ την ταρατσα για να μαθω .

 

[Guest 207242]

Αν υπάρχει αυτό το κάπου που πάνε οι ψυχές που είναι; Κάπου αλλού; που όμως? Σε άλλες διαστάσεις? Δεν μπορώ να σκεφτώ. Οχι. όλα καταλήγουν εδώ. Η ψυχή είναι ενέργεια και δεν χάνεται όμως πως και υπό ποιους όρους θα ζεις είναι στο χέρι σου. Η τουλάχιστον σου δίνεται μια ευκαιρία. (Δε ξέρω αν δίνεται σε όλους). Θα έπαιρνε δεύτερη ευκαιρία ένας παιδόφιλος; Ενας εν ψυχρώ δολοφόνος? Ενας που αποκεφάλισε μια κοπέλα? Ενας άλλος που την πάτησε με οδοστρωτήρα? Μάλλον δεν αξίζουν όλοι δεύτερη ευκαιρία μάλλον πρέπει να ζουν ως φρουτόμυγες. Η στη καλύτερη, αγάπη, αλλά υπό όρους.

 

[Nascentes morimur]

«Ο καθένας μας πρέπει να αφήνει κάτι πίσω του όταν πεθαίνει, έλεγε ο παππούς μου. Ένα παιδί ή ένα βιβλίο ή έναν πίνακα ή ένα σπίτι ή έναν χτισμένο τοίχο ή ένα ζευγάρι παπούτσια χειροποίητα. Ή έναν κήπο καλλιεργημένο. Κάτι που να το έπιασες με το χέρι σου, με όποιον τρόπο, έτσι ώστε η ψυχή σου να έχει κάπου να πάει όταν πεθάνεις και όταν οι άνθρωποι κοιτάζουν εκείνο το δέντρο ή το λουλούδι που φύτεψες, να είσαι εκεί.
Δεν έχει σημασία το τι κάνεις, έλεγε, παρά μόνο να αλλάζεις κάτι από αυτό που ήταν πριν το αγγίξεις σε κάτι που να σου μοιάζει αφότου το αφήσεις από τα χέρια σου. Η διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που απλώς κουρεύει το γκαζόν και στον πραγματικό κηπουρό είναι στο άγγιγμα, έλεγε. Ο πρώτος θα μπορούσε και να μην ήταν εκεί καθόλου. Ο κηπουρός θα είναι εκεί για πάντα».

Fahrenheit 451
Ray Bradbury

 

[Guest 207242]

«Ο καθένας μας πρέπει να αφήνει κάτι πίσω του όταν πεθαίνει, έλεγε ο παππούς μου. Ένα παιδί ή ένα βιβλίο ή έναν πίνακα ή ένα σπίτι ή έναν χτισμένο τοίχο ή ένα ζευγάρι παπούτσια χειροποίητα. Ή έναν κήπο καλλιεργημένο. Κάτι που να το έπιασες με το χέρι σου, με όποιον τρόπο, έτσι ώστε η ψυχή σου να έχει κάπου να πάει όταν πεθάνεις και όταν οι άνθρωποι κοιτάζουν εκείνο το δέντρο ή το λουλούδι που φύτεψες, να είσαι εκεί.
Δεν έχει σημασία το τι κάνεις, έλεγε, παρά μόνο να αλλάζεις κάτι από αυτό που ήταν πριν το αγγίξεις σε κάτι που να σου μοιάζει αφότου το αφήσεις από τα χέρια σου. Η διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που απλώς κουρεύει το γκαζόν και στον πραγματικό κηπουρό είναι στο άγγιγμα, έλεγε. Ο πρώτος θα μπορούσε και να μην ήταν εκεί καθόλου. Ο κηπουρός θα είναι εκεί για πάντα».

Fahrenheit 451
Ray Bradbury

Η ανθρώπινη ζωή είναι ιερή. Κάποια στιγμή στο παρελθόν ο άνθρωπος ήρθε κοντά στον θεό και τον άγγιξε. Ομως αυτός που αρνήται να υπηρετήσει σαπίζει η σάρκα του σιγά σιγά και γερνάει. Αν αντ' αυτού εγκληματεί μπορεί η ζωή του να τελειώσει ακόμα πιο γρήγορα ακόμα και με φρικτό τρόπο ή να σταλεί στη κόλαση. Ποιοί όμως είμαστε εμείς για να κρίνουμε όλο ετούτο το οικοδόμημα? Μήπως πρέπει να γίνουμε κάποιοι άλλοι πρώτα?

 

[Guest 207242]

Πάντως αν δεχθούμε πως υπάρχουν πρότερες ζωές και μετεμψύχωση οδηγούμαστε σε μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Είχα δει κάποιος είχε γράψει "το σύμπαν μας διαλέγει από μια σειρά γεγονότων συμβατών με την ύπαρξη μας". Θα είχε και κάποια αιτιολόγηση αλλά δεν τον είχα ρωτήσει θυμάμαι.

Τελοσπάντων. Τι σημαίνει αυτό? Θα πω ένα. Θα σήμαινε ας πούμε πως ένας κόσμος που είναι παράλληλα και μοντέρνος αλλά και μεσαιωνικός σε πολλά aspects του ίσως θα ήταν προτιμότερος συμπαντικά από έναν σκέτο μοντέρνο. Αυτό, για να μπορούν να μπουν πολλές ψυχές κατώτερων όντων, θα λέγαμε και να έχουν μια ευκαιρία να διαπρέψουν και αυτές.

 

[Εριφύλη]

Εδώ και μέρες, δηλαδή μετά τον θάνατο της γιαγιάς μου, με τυραννάει πολύ αυτό το ερώτημα.. από την μία έχω ανάγκη να πιστεύω ότι η ψυχή της βρίσκεται στον παράδεισο, γιατί αν όντως υπάρχει εκεί θα βρίσκεται ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, αλλά από την άλλη μέσα σε δευτερόλεπτα γίνομαι μηδενίστρια και δεν πιστεύω τίποτα.. Δεν ξέρω τι να πιστέψω ή τι υπάρχει, όπως άλλωστε δεν ξέρει και κανένας εν ζωή

 

[rafaela11]

Εδώ και μέρες, δηλαδή μετά τον θάνατο της γιαγιάς μου, με τυραννάει πολύ αυτό το ερώτημα.. από την μία έχω ανάγκη να πιστεύω ότι η ψυχή της βρίσκεται στον παράδεισο, γιατί αν όντως υπάρχει εκεί θα βρίσκεται ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, αλλά από την άλλη μέσα σε δευτερόλεπτα γίνομαι μηδενίστρια και δεν πιστεύω τίποτα.. Δεν ξέρω τι να πιστέψω ή τι υπάρχει, όπως άλλωστε δεν ξέρει και κανένας εν ζωή

Να πιστέψεις αυτό που εσένα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα.

Κανεις μας δεν ξέρει σίγουρα τι γίνεται μετά. Οπότε, εγώ προσωπικά και ούσα Χριστιανη νιώθω καλά με το να σκεφτομαι ότι όλοι οι αγαπημένοι μου άνθρωποι που έφυγαν, είναι καλά εκεί "πάνω".

Η μαμά μου είχε μια μικρή μεταθανάτια εμπειρια, καθώς μικρή είχε λευχαιμία, και αυτό με κάνει μα το πιστεύω περισσότερο!

 

[Εριφύλη]

Να πιστέψεις αυτό που εσένα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα.

Κανεις μας δεν ξέρει σίγουρα τι γίνεται μετά. Οπότε, εγώ προσωπικά και ούσα Χριστιανη νιώθω καλά με το να σκεφτομαι ότι όλοι οι αγαπημένοι μου άνθρωποι που έφυγαν, είναι καλά εκεί "πάνω".

Η μαμά μου είχε μια μικρή μεταθανάτια εμπειρια, καθώς μικρή είχε λευχαιμία, και αυτό με κάνει μα το πιστεύω περισσότερο!

Θέλω μια απόδειξη γμτ.. μόνο αυτό, ένα σημάδι, ένα κάτι για να νιώσω καλύτερα, να νιώσω ότι δεν χάθηκε για πάντα

 

[Valder]

Εδώ και μέρες, δηλαδή μετά τον θάνατο της γιαγιάς μου, με τυραννάει πολύ αυτό το ερώτημα.. από την μία έχω ανάγκη να πιστεύω ότι η ψυχή της βρίσκεται στον παράδεισο, γιατί αν όντως υπάρχει εκεί θα βρίσκεται ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, αλλά από την άλλη μέσα σε δευτερόλεπτα γίνομαι μηδενίστρια και δεν πιστεύω τίποτα.. Δεν ξέρω τι να πιστέψω ή τι υπάρχει, όπως άλλωστε δεν ξέρει και κανένας εν ζωή

Η δική μου η γιαγιά που έφυγε πέρσι, σίγουρα με προστατευει από την Άλλη Πλευρά όπως στοργικά αποκαλώ το πνευματικό πλάνο, στο οποίο υπάρχουν κι εκεί "κόσμοι" στους οποιους όμως δεν μπορεις να πας με το φυσικό σώμα, γι αυτο πρέπει πρωτα να φυγει και μετα πας εκει, αναλογα τι εκανες και στον αναλογο κόσμο (πχ κόσμος της Κόλασης, κόσμος των Θεων)

Κι οι άλλες θρησκειες έχουν αυτο το πλάνο (πχ ο Ινδουισμός με τα λόκας - κόσμοι και τις οντότητες οπως Ασούρας, Νάγκας κλπ)

Εκεί πιθανότατα είναι κι η γιαγιά σου, και η γιαγιά μου. Μπορούν ενιοτε να αλληλεπιδράσουν με τον κόσμο μας αυτοι οι κόσμοι, αλλα οχι εμείς με τον δικό τους.

Αν δεν ειναι εκει, και ακολουθούν τα οσα γράφονται στην σε αρχαιες ελληνικές πηγές (εικασίες/ιστορίες, δεν ξέρω), τότε οι ψυχές αναλογα ποσο ελαφριες ήταν κατα την ωρα του θανάτου τους έχουν ηδη είτε πάει στον κόσμο των Θεων, είτε επέστρεψαν πίσω σε καινούριο σώμα στη Γη.

 

[Joji]

Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι υπάρχει κάτι μετά τον θάνατο. Περισσότερο γιατί φοβάμαι την ιδέα του consciousness, παρ’ότι δεν θα ζούμε πλέον. Δηλαδή να έχουμε πεθάνει, αλλά να το αναγνωρίζουμε, να το αισθανόμαστε, και να μην μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό. Με τρομάζει το τίποτα.

Επίσης it really makes me think, πόση ενέργεια και διάθεση «ξοδεύω» σε ασήμαντα πράγματα, ενώ πρέπει να επικεντρώνομαι στο να ζήσω όσο γίνεται to the fullest και να «φύγω» ευτυχισμένη. Και δεν είναι απαραίτητο ότι θα φύγω σε πολλά πολλά χρόνια, επειδή είμαι ακόμα νέα. Κανείς δεν ξέρει τι γίνεται αύριο και μεθαύριο. Προτιμώ να σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω όσο ζω, παρά τι θα γίνει όταν πεθάνω.

 

[Scandal]

Θυμάμαι σε μια από τις επισκέψεις στη γιαγιά μου όσο ζούσε, λίγο καιρό αφού έμαθε ότι είχε την παλιαρρώστια, τη θυμάμαι λοιπόν να καθόμαστε στο τραπέζι της μικρής της κουζίνας και να μιλάμε και ξαφνικά να βάζει τα κλάματα λέγοντας ότι δεν θέλει να πεθάνει.
Η ψυχολόγος μου που το συζήτησα μετά, μου είχε πει σε τέτοιες περιπτώσεις ότι είναι καλύτερα να στρέφεις στη συζήτηση σε θετικές αναμνήσεις που βίωσε ο άνθρωπός σου, να τις συζητήσετε και να χαρείτε μαζί που τις ζήσατε.

Εγώ ένα πράγμα ζητάω. Να φύγω στον ύπνο μου!
Αλλά από την άλλη δε θέλω να αφήσω εκκρεμότητες και χρέη στους δικούς μου πίσω, γίνεται να μου δοθούν 48 ωρίτσες εκείνη την περίοδο;

 

[rafaela11]

Θέλω μια απόδειξη γμτ.. μόνο αυτό, ένα σημάδι, ένα κάτι για να νιώσω καλύτερα, να νιώσω ότι δεν χάθηκε για πάντα

Δώσε χρόνο στον εαυτό σου. Θα το νιώσεις πιστεύω όταν είναι η ώρα.
Δεν θέλω να το αναλύσω παραπάνω με τα όνειρα κτλ και πως το ένιωσα εγώ. Έφαγα αμφισβήτηση σε άλλο thread, στο θέμα πένθους όμως δεν θα κάνω τη χάρη σε κανέναν...

Απλά δώσε χρόνο, η γιαγιάκα σου όσο τη θυμάσαι και την επισκέπτεσαι θα είναι πάντα "μαζί σου"

 

[Valder]

Εγώ ένα πράγμα ζητάω. Να φύγω στον ύπνο μου!
Αλλά από την άλλη δε θέλω να αφήσω εκκρεμότητες και χρέη στους δικούς μου πίσω, γίνεται να μου δοθούν 48 ωρίτσες εκείνη την περίοδο;

Εγω, σε περιπτωση που πεθανω πριν τον πρίγκιπα Αρμίνιο Α', έχω φτιάξει και διαθηκη με οδηγιες φροντίδας της γατας. Το μόνο πλάσμα που με νοιάζει δηλαδή. Θα ξανακατεβω απο την Άλλη Πλευρά και θα τους στοιχειώσω έτσι και την αφήσουν και φυγει.

Θα θελα να φύγω είτε:

α) Κατα τη διαρκεια μάχης με τους απέναντι για την Πόλη
β) με δυο χειλάρες γύρω από τον ...ΓΚΟΥΧ οχι αστο δεν θα παει καλα αυτό.

 

[Wonderful]

Εδώ και μέρες, δηλαδή μετά τον θάνατο της γιαγιάς μου, με τυραννάει πολύ αυτό το ερώτημα.. από την μία έχω ανάγκη να πιστεύω ότι η ψυχή της βρίσκεται στον παράδεισο, γιατί αν όντως υπάρχει εκεί θα βρίσκεται ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, αλλά από την άλλη μέσα σε δευτερόλεπτα γίνομαι μηδενίστρια και δεν πιστεύω τίποτα.. Δεν ξέρω τι να πιστέψω ή τι υπάρχει, όπως άλλωστε δεν ξέρει και κανένας εν ζωή

Ζει μέσα στην καρδιά σου και στη σκέψη σου και αυτό είναι το πιο σημαντικό...

Οσο την θυμάσαι...θα ζει...

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 10 Δεκεμβρίου 2023

Εγω, σε περιπτωση που πεθανω πριν τον πρίγκιπα Αρμίνιο Α', έχω φτιάξει και διαθηκη με οδηγιες φροντίδας της γατας. Το μόνο πλάσμα που με νοιάζει δηλαδή. Θα ξανακατεβω απο την Άλλη Πλευρά και θα τους στοιχειώσω έτσι και την αφήσουν και φυγει.

Θα θελα να φύγω είτε:

α) Κατα τη διαρκεια μάχης με τους απέναντι για την Πόλη
β) με δυο χειλάρες γύρω από τον ...ΓΚΟΥΧ οχι αστο δεν θα παει καλα αυτό.

Όταν έφυγε ο πατέρας μου...είχε μια γάτα σπίτι την οποία όσο και αν ψάξαμε δεν μπορέσαμε να την βρούμε πουθενά...μάλλον έφυγε το ζώο θλιμμένο..δεν άντεξε..

 

[Guest 126033]

Θέλω μια απόδειξη γμτ.. μόνο αυτό, ένα σημάδι, ένα κάτι για να νιώσω καλύτερα, να νιώσω ότι δεν χάθηκε για πάντα

Νομίζω το έχω ξαναπεί εδώ μέσα!

Στις πιο κρίσιμες και κομβικες φάσεις της ζωής μου εκεί που ακροβατουσα με την κατάθλιψη δύο δρόμοι ήταν αυτοί που με έμαθαν να έχω ισορροπία και ηρεμία..

Ο δρόμος της επιστήμης και ο δρόμος της θρησκείας μου ,του πιστεύω μου .
Ο άνθρωπος σε τέτοιες καταστάσεις αναζητά απαντήσεις σε πολύ κομβικά ερωτήματα του .

Ευλογία για εμένα να πορευομαι αναμεσα σε αυτούς τους δρόμους.
Άλλοτε να τείνω προς τον έναν και άλλοτε προς το άλλον.
Δύο δρόμοι που δεν τέμνονται δεν συγκρουνται πουθενά όταν τα έχεις διαχωρίσει πλήρως στο μυαλό σου ..

Στο κομβικό λοιπόν ζήτημα που προέκυψε για εμένα και ήμουν όπως εσύ πήρα τις απαντήσεις μου από έναν πνευματικό άνθρωπο της πίστης μου..

Η ψυχολογία με βοήθησε σε άλλο κομμάτι στην διαχείριση του πένθους μου, όχι όμως στις απαντήσεις που έψαχνα και πως μπορώ να "φροντίζω " την ψυχή τους εφοσο δεν έχω την ύλη-το σώμα κοντά μου !

Κανω πλέον πράγματα για την ψυχή των ανθρώπων που έφυγαν από την ζωή.
Μπορούμε ακόμα και τώρα όλοι εμείς που είμαστε εν ζωη να τους φροντίζουμε.
Το πως δεν θα το γράψω δημόσια δεδομένου ότι κάποιοι δεν πιστεύουν και δεν θέλω να μπω σε αλλού είδους διαλόγους..
Αν θες εδώ είμαι να το συζητήσουμε κάπου αλλού!

Κάνε μια συζήτηση με ένα πνευματικό καταρτησμενο ..θα απαλύνει πολύ την ψυχή σου με όλα όσα θα ακούσεις ψυχούλα μου .