Αρχικά η εμφάνιση όντως δεν παίζει κάποιον ρόλο. Τόσο δολοφόνοι εν Ελλάδι που αναφέρθηκαν όσο πχ ο Ted Buddy, ήταν όμορφοι (μάλιστα ο τελευταίος ήταν από τους μεγαλύτερους κατά συρροή δολοφόνους όλων των εποχών).
Από την άλλη, λέτε ότι πρέπει να εξετάζουμε τα αίτια πίσω από κάθε πράξη. Ναι, συμφωνώ, τόσο ψυχολογικά όσο και κοινωνιολογικά. Μάλιστα θεωρώ τη δεύτερη εξέταση πιο σημαντική γιατί βγάζει γενικά συμπεράσματα για την κοινωνία σε αντίθεση με την πρώτη, που είναι εξατομικευμένη.
Όμως επειδή αναφέρεις ειδικά τις γυναικοκτονίες (άσχετα αν αποδεχόμαστε ή όχι τον όρο, μεγάλη συζήτηση), φαντάσου να έβγαινε κάποιος και να έλεγε για κάποιον που σκότωσε τη γυναίκα του «παιδιά, μην κατακρίνουμε, ας εξετάσουμε γιατί σκότωσε τη γυναίκα του. Μπορεί να του έκανε ψυχολογικό πόλεμο και να τραβούσε τα πάνδεινα». Στα ίσια, δεν θα χιμούσατε και θα τον λέγατε ότι ξεπλένει και κάνει πλυντήρια και victim blaming κι έτσι;
Όπως και να έχει, εγώ πρώτος προσπαθώ να κάνω κοινωνιολογική ανάλυση σε συσσωρευμένες περιπτώσεις βίας. Το χάιδεμα των παιδιών, για παράδειγμα, που έχω αναφέρει πολλές φορές, θεωρώ πως είναι ένα από τα αίτια της πολλών βίαιων περιστατικών που βλέπουμε. Όμως δεν μπορώ να μην επαναλάβω ότι κάποια εγκλήματα (όπως αυτό του παρόντος νήματος) πρέπει να καταδικάζονται πάντα, εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις.