Αποδεδειγμένα, δεν έχεις παρά να μιλήσεις με εκπαιδευτικούς και κυρίως παιδαγωγούς και νηπιαγωγούς, για να δεις πόσο έχει αλλάξει το πλαίσιο.
Αυτό αν θυμάμαι καλά, πρωτοξεκινησε τη χρονιά που καθιερώθηκε και η υποχρεωτική εκπαίδευση των προνηπίων, αποκλειστικά σε δημόσιες δομές, μαζί με την τάξη των νηπίων. Από τότε και κάθε χρόνο, οι νηπιαγωγοί μπορούν να παρακολουθούν επιπλέον εκπαιδεύσεις που αφορούν την εξέλιξη αυτού του πλαισίου.
Δυστυχώς, η επιμόρφωση των νηπιαγωγών είναι προαιρετική, γι’ αυτό και δεν την παρακολουθούν υποχρεωτικά όλοι.
Το μόνο θετικό είναι ότι, σε ανταγωνιστικό πλαίσιο, το υιοθέτησαν και οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί. Στην ενημέρωση προς τους υποψήφιους «πελάτες» γονείς, προβάλλεται ως σημαντικό προσόν το γεγονός ότι το προσωπικό τους είναι άρτια καταρτισμένο στην «κοινωνική και συναισθηματική μάθηση».
Οπότε, θεωρητικά, αποτελεί ξεκάθαρη επιλογή του γονέα (αν φυσικά είναι ενημερωμένος) το σε ποια σχολική κοινότητα θα εντάξει το παιδί του, εφόσον μετά την οικογένεια έρχεται το σχολικό περιβάλλον, το οποίο ,αν όχι με την ίδια βαρύτητα, καλύπτει ένα πολύ σημαντικό μέρος της ανατροφής.
Ιδίως αν σκεφτούμε ότι υπάρχουν εργαζόμενοι γονείς που αφήνουν τα παιδιά τους για οκτώ ώρες σε έναν παιδικό σταθμό, γίνεται φανερό πως το περιβάλλον αυτό αφήνει σημαντικό αποτύπωμα στην συναισθηματική ανάπτυξη και τη διαμόρφωση του παιδιού.