Με αφορμή το τικ τοκ video πιο πάνω, πρέπει να χαιρόμαστε όταν "κακά πράγματα συμβαίνουν σε κακούς ανθρώπους";
(ας υποθέσουμε πως ο Κερκ ήταν κακός, για το ερώτημα και μόνο)
Ο Αριστοτέλης μιλούσε για το συναίσθημα της
νέμεσης – να λυπάσαι όταν οι κακοί ευημερούν και να χαίρεσαι όταν τιμωρούνται. Αυτό θεωρούσε ότι είναι φυσιολογικό και «σωστό» αίσθημα, εφόσον συνδέεται με το αίσθημα της δικαιοσύνης, όχι με μνησικακία. Οι Στωικοί απ' την άλλη έλεγαν το να χαίρεται κανείς με τον πόνο ενός άλλου, ακόμα κι αν είναι «κακός», μπορεί να μας σκληρύνει και να μας κάνει όμοιους με αυτό που αποδοκιμάζουμε. Το καλύτερο είναι να επιδιώκουμε τη δικαιοσύνη χωρίς μίσος και χωρίς κακία στην καρδιά.
Το ερώτημα βέβαια εμβαθύνεται, θα χαρείς επειδή ο «κακός» έπαθε κάτι κακό, ή επειδή μέσα από αυτό σταμάτησε να βλάπτει τους άλλους; Μήπως όμως αυτή η εκλογίκευση είναι απλά μια δικαιολογία μνησικακίας; Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως ο Κερκ έβλαπτε τους άλλους, ποιους άλλους; Άλλοι σαν τον Κερκ δεν υπάρχουν να "βλάψουν";
Ο Ιησούς είπε:
«Αγαπάτε τους εχθρούς σας» (Κατά Ματθαίον 5:44). Θέλει ανάλυση τι σημαίνει αυτό, αλλά γενικά είναι ένας τρόπος να σπάσει ο φαύλος κύκλος του μίσους.
Ο βουδισμός διδάσκει ότι η χαρά για τον πόνο του άλλου (κακοβουλία) είναι ένα από τα «δηλητήρια» που θολώνουν το πνεύμα.
Ο Αριστοτέλης μίλαγε για τη νέμεση, δεν χαιρόμαστε για το κακό καθαυτό, αλλά για την ισορροπία που επανέρχεται. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως μετά από έναν τέτοιο φόνο επανέρχεται η ισορροπία;
