Κι ας επιστρέψουμε στο θέμα του σύγχρονου ανθρώπου με ένα βίντεο (από τα πολλά) που μαρτυράει τη συλλογική παράνοια στην οποία βρίσκεται ο κόσμος:
Δεν με απασχολεί το κατά πόσο είναι τρολιά, ευφάνταστος (; ) τρόπος να βγάλει χρήματα, απλή ψύχωση ή συνδυασμός των προαναφερθέντων. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι πριν χρόνια θα δυσκολευόταν πολύ περισσότερο να το κάνει, χωρίς να τον πάρουν με τις πέτρες ή να τον κλείσουν κάπου*. Ο σύγχρονος άνθρωπος παρεξήγησε την έννοια της ελευθερίας της έκφρασης, στον βωμό της αποθέωσης της ανοχής στο διαφορετικό και της αποδοχής του εαυτού του. Ειδικά για το τελευταίο, θα θυμηθώ κάπου εδώ το παλιό:
Να είσαι ο εαυτός σου. Οκ. Κι αν είσαι μαλάκας;
Αλλά και το άλλο σκέλος, αυτό της αποδοχής του διαφορετικού δηλαδή, έχει ξεφύγει. Γενικότερα έχουμε ξεφύγει. Παρατηρείται τα (πολλά) τελευταία χρόνια μια άνευ προηγουμένου απαξίωση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, η -πάλαι ποτέ-
κορωνίδα της δημιουργίας, έγινε ο καταστροφέας της φύσης, αυτός που δεν σέβεται τη φύση (του), ο κακός, ο μοχθηρός, που δεν αξίζει να έχεις συναναστροφές μαζί του παρά μόνο με ζώα, είναι μόδα να γράφεις στα σόσιαλ το πόσο αντικοινωνικός είσαι κ.λπ.
Σας έχω, όμως, νέα: ο άνθρωπος ήταν πάντα έτσι.
Αυτή είναι η φύση του. Απλά, σε κάθε εποχή έβλεπε διαφορετικά τον συλλογικό εαυτό του, που δεν είναι άλλος από την ίδια την ανθρωπότητα. Ο
homo universalis της αναγέννησης, το ανώτερο ον της δημιουργίας, ο άνθρωπος, έγινε σήμερα
homo antisocialis/digitalis (βάλτε ό,τι θέλετε), μίζερος, μισάνθρωπος, να έχει σαν μότο της εποχής του το αποδέξου τον εαυτό σου και ταυτόχρονα, να μισεί το ίδιο του το είδος.
Αυτός, είναι ο σύγχρονος άνθρωπος...
*Ναι, λέω ξεκάθαρα ότι πρέπει να μπει ένα φρένο στην αμετροέπεια, στην αποδοχή της ηλιθιότητας, του καρακιτσαριού και την ανοχή στο «διαφορετικό», πριν είναι πολύ αργά. Γιατί ήδη είναι αργά.