Πολύ μιζέρια βγάζει το μήνυμα αυτό, δεν νομίζω να σε ανάγκασε κάνεις να πας και να φας με άτομα που δεν συμπαθείς. Από την άλλην είναι ένα κοινωνικό έθιμο το οποίο δίνει την ευκαιρία να ηρεμήσουμε για λίγες ημέρες και να βρεθούμε κοντά με τις οικογένειες και τους φίλους μας. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί αυτό είναι αρνητικό, ισα ισα πρέπει να είμαστε χαρούμενοι που υπάρχουν τέτοιες ωραίες στιγμές στην ζωή μας.
Νταξει μη γινεσαι περίεργος επειδη θες να την πεις στη χιμέλα.
Μπορεί να είναι ξινή ίσως ώρες ώρες μ αυτα που λεει, αλλά εδω δεν έχει άδικο.
Σίγουρα το Πάσχα ειναι πολλα παραπάνω απο κατινες συγγενείς και κοινωνικούς καθωσπρεπισμούς. Ειναι η κατανυξη ειναι η θρησκεία, το ολο κλίμα, υπο περιπτωσεις ειναι και οι μαζωξεις αγαπημενων προσώπων ναι.
Αλλά όταν έχεις στο μυαλο σου χιλια πράγματα να σε βασανίζουν κι έχεις τους γέρους "πρέπει εκεινο, πρέπει το άλλο, Πάσχα έρχεται"
ξες δεν έχεις γέρους γονείς ακόμα αλλα ειμαι σιγουρος οτι ακομα κι αν τους αγαπάς, εχεις τουλαχιστον μια φορά σκεφτει ενδόμυχα να πεις:
"Αντε γαμήσου μη μου σπας τ αρχιδια ασε με να καθαρισω το κεφάλι μου απο τις εγνοιες μου, κι εσυ και τα κωλοτραπέζια σου και η αγία οικογενεια"
Εγω το χω σκεφτει πολλές φορές πάντως.
Κι αν δεν εισαι συντηρητικός σαν και μενα, εξαίρεση που τα εβγαλε τα ψυχολογικά του σε καταθλιψη και σε αυτοβασανισμό μέσα του εσωτερικευμένα...
...θα είσαι σαν κατι άλλους κουτάκηδες κουτάκηδες κουτάκηδες "αουμ ωραιο το γαμωτραπεζάκι σου μανουλίτσα, καβάλα με μανουλίτσα, κανε με οτι θες μανουλίτσα, αουυυμ εσεις γιατι δε σας καβαλάνε οι μανουλίτσες σας, είστε τίποτα αναρχικοι μισάνθρωποι που δε θελετε να γεννοβολήσετε πριν τα 30;"
Η μεση ελληνικη οικογενεια ευθυνεται για πάρα πολλα ψυχολογικά και η μιση Ελλάδα ίσως και παραπανω ειναι στα χάπια και στους ψυχολόγους ή και ψυχιάτρους.
Και η απόλυτα χειρότερη εκφανση αυτου που έλεγε και ο Πανουσης νομιζω, αλλα και εγω, ειναι η αγια γαμημενη ελληνικη οικογενεια. Μανουλίτσες μπαμπακιτσοι και θείες θειοι. Ποια χαλαρωση; Πας ήρεμος και φευγεις με νευρα. Κι αν η μια οικογενεια ειναι οκ, άλλες ειναι ακομα πιο οκ ή πολύ χειροτερες. Δεν ειναι ολοι ίδιοι.
Οι δικοι μου για παράδειγμα ειναι υπέροχοι άνθρωποι, αλλά παρόλαυτά μου σπάνε τ αρχιδια ωρες ώρες. Δε σημαινει οτι δεν τους αγαπώ, δεν σημαινει οτι δε θελω να τους δω. Σημαινει οτι εχω ΞΕΚΑΡΦΩΣΕΙ απο το βυζι της μανας μου και το πουλί του πατερα μου.
Εχω δικο μου εγκέφαλο.
Αυτο δε σε κανει μισανθρωπο ή κακό, το να αναγνωριζεις τα κακως κειμενα της ελληνικης οικογενειας. Και για να το λεμε πολλοι, πιθανοτατα θα υπάρχει. Οχι σε όλους, αλλά σε πολλούς.
