Δεν ξέρω αν πρέπει να μπει εδώ ή κάπου αλλού.
Φιλοσοφικά κάθε άνθρωπος αναρωτιέται κάποια στιγμή στη ζωή του, αν υπάρχει ή όχι Θεός και αν πρέπει ή όχι να πιστεύει.
Κάθε άνθρωπος περνάει επίσης δύσκολες ώρες και δοκιμάζεται. Και αυτό μπορεί να συντελέσει στο αν πιστεύει ή όχι.
Για κάποιους ανθρώπους όμως έρχονται ώρες, που δεν είναι απλά δύσκολες. Είναι αφόρητες! Είναι οι ώρες που η όποια λογική δεν χωράει, γιατί απλά δεν σε ανακουφίζει. Είναι οι ώρες που κάθε ανθρώπινη ικανότητα, δεν μπορεί, όσο μεγάλη κι αν είναι, να εγγυηθεί ένα καλό αποτέλεσμα. Είναι οι ώρες που δεν ξέρεις καν αν μπορείς να ελπίζεις στο ελάχιστο. Κανένας γιατρός, κανένας ψυχολόγος, κανένας φιλόσοφος, κανένας σοφός δεν μπορεί να σε κάνει να νιώσεις καλά, ούτε και να σου δώσει ελπίδα. Είναι οι ώρες που θα προτιμούσες να πεθάνεις για να μη νιώθεις, αλλά ούτε αυτό μπορείς να κάνεις, γιατί πρέπει να στηρίξεις άλλους. Είναι οι ώρες, που ότι και να κάνουν οι φίλοι σου, δεν μπορείς να νιώσεις καλύτερα. Είναι οι ώρες που όλες οι θεωρίες καταρρίπτονται σαν χάρτινοι πύργοι. Είναι οι ώρες που όσο και να προσπαθείς να τις αποδεχθείς λογικά, δεν γίνεται. Απλά δεν γίνεται! Είναι οι ώρες που πονάς και που ο πόνος είναι τόσο μεγάλος, που νομίζεις ότι θα μπορούσε να λιώσει ολόκληρα βουνά. Είναι οι ώρες τις απελπισίας!
Εύχομαι σε κανέναν άνθρωπο να μην περάσει ποτέ τέτοιες ώρες.
Για όσους όμως τις περνούν ή τις περάσουν, εύχομαι μέσα από την ψυχή μου, ο Θεός να είναι μαζί τους. Γιατί είναι το μόνο από το οποίο μπορείς να πιαστείς όταν όλα τα άλλα καταρρέουν.
Ακόμα κι αν για κάποιους ο Θεός υπάρχει μόνο για να "πιάνονται" όσοι βρίσκονται σε ανάγκη, τότε και μόνο αυτό είναι τεράστιο και θείο!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.