εμ, ανασκαλεύοντας κάτι διαλόγους του Χορσλάβερ Φατ
από το VALIS του κυρ Φίλιπ (Ντικ) ή κατά κόσμον
φίλιπο ψώλο (
) συμπέρανα κάτι γοητευτικά και συναρπαστκά
για μένα πράγματα που έχω τις ορεξούλες να απαριθμήσω
με δικά μου λόγια:
1. όποιοι δε διαθέτουν φιλολογική γνώση των γλωσσών
{π.χ. στα χρόνια της Κ.Δ. η κοινή ελληνική (αττική διάλεκτος έστω)
ή αλλιώς και lingua franca της Μέσης Ανατολής αντικατέστησε την αραμαϊκή
η οποία προηγουμένως είχε υποσκελίσει την ακκαδική} καλύτερα
ας κάτσουν εκεί που κάθονται γιατί χάνουν βασικά συστατικά του πυρήνα
των συμπερασμάτων.
Τα κείμενα της Κ.Δ. ΕΠΕΖΗΣΑΝ στην κοινή ελληνική αν και πιθανόν
η μετάφραση των εβδομήκοντα, η πηγή των συνόψεων, να είχε γραφτεί
στα αραμαϊκά, τα οποία είναι μια μορφή εβραϊκών.
Ο Ιησούς μιλούσε αραμαϊκά.
Ωραία που παίζεται η μπάλα ε?
Ωσπου μια στιγμή, χάνεται
2. ο άγιος λουκά(νικο)ς και ο άγιος παυλάρας (που ήταν κολλητάρια)
χρησιμοποίησαν την koine ελληνική η οποία φαίνεται παράξενα γραμμένη
σε πολλά κείμενα που σώθηκαν επειδή οι γραφείς δεν άφηναν διαστήματα
ανάμεσα στις λέξεις.
ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΑΛΛΟΚΟΤΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΟΜΩΣ
ΕΦΟΣΟΝ Ο ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ ΤΕΛΙΚΑ ΒΑΖΕΙ ΤΑ ΚΕΝΑ ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ ΝΟΜΙΖΕΙ
ΟΤΙ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ Η ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙ.
π.χ.:
ΑΝΑΙΤΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ
ΑΝ ΑΙΤΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ
3. πως να πάρεις στα σοβαρά τις θρησκευτικές εμπειρίες
των φανατικά πιστών? Τίθε σοβαρό θέμα αξιοπιστίας, δε τίθε?
4. (αν υπάρχει) ο Θεός είναι μια περιοχή που έχει περιφράξει για τον εαυτό του.
Θα έπρεπε οι ταγοί του για μέγιστο τζίρο επι των ακολούθων τους να το κάνουν
υποχρεωτικό ότι αν βρεις το Θεό πρέπει να τον κρατήσεις (για πάρτη σου).
Κι έτσι έγινε.
Δέστε τι λένε στις λειτουργίες.
Ο θεός είναι μέσα μας.
Ποτέ έξω.
Αγκινάρες.
(κι εγώ είμαι ο σκούμπι ντου και είμαι παντού)
5. τελικά η ανεύρεση του Θεού έγινε ένα κακόγουστο αστείο,
μια πηγή χαράς που συνεχώς λιγόστευε, που άδειαζε σαν το περιεχόμενο
μιας σακούλας με ...μπίλιες κάρβουνου ή ..αμφεταμίνες
αφού εξωθεί τη λογική μας να ξεχάσει πως υπάρχει.
6. ποιος πλασάρει το Θεό?
ΠΟΙΟΣ ΠΛΑΣΑΡΕΙ ΤΟ ΘΕΟ?
Οι εκκλησίες δεν μπορούν να βοηθήσουν (όχι ότι ποτέ βοήθησαν
).
Τίποτα από όσα λένε και κάνουν δεν πετυχαίνει.
Στη θέση τους θα πρότεινα την πρέζα ή κανένα γαμίκουλα
πορνοδιαστροφικό παλαιό ποιητή για αναστροφή κλίματος και βλέπουμε
μετά με τις προπέλες στην όπισθεν.
Έτσι, πολεμάς τον αναχρονισμό με αναχρονισμό και οραματίζεσαι
να πιάσει η ομοιοπαθητική, έτσι έτσι.
Κι απο το πουθενά μπορεί να φανεί έστω θολά στην αρχή,
το νυχάκι του Θεού. Το λεβεντόπαιδό μας.
7. (αν υπάρχει) ο θεός μας χρησιμοποιεί σαν εργαλεία για να κάνει
το έργο του. Απλώς δε ξέρουμε τι σκατά υπόθα έχει.
Είναι τσόντα? είναι σπλάτερ? Είναι αισθηματική κωμωδία?
Τουρλού?
8. τα βρωμερά πτώματα είναι η αναίρεση της θεωρίας της καλοσύνης
του Θεού.
Τουλάχιστον ας προέβλεπε ευωδιαστό θάνατο. Θάνατο μεν, μοσχομυριστό δε.
Ούτε αυτό.
(στις μύτες μας και στους μηρούς μας καταγράφονται ισχυρά κέντρα μνήμης,
για αυτό όταν μυρίζουμε κάτι ο εγκέφαλος μας φέρνει εικόνες,
ή όταν περπατάμε μιλάμε ακατάσχετα συνήθως με τον εαυτό μας)
9. υπάρχει μια φλέβα παραλόγου στην ψυχή του κόσμου, μας αφηγείται ο Πλάτο.
Με το Θεό , κάνε τις φλέβες δύο
10. η συνάντηση με το Θεό δεν είναι θεραπεία, είναι συμπόνοια για
κάτι εντελώς ακατανόητο στο αντιληπτικό μας πεδίο.
Για να μη κρασάρουν τα συστήματα από υπεραμόκ,
λες "ήταν θαύμα από το Θεό τη παναγία κλπ" και καθάρισες.
11. η θεοφάνεια έγκειται στην αυτο-αποκάλυψη του θεού.
Δεν έγκειται σε κάτι που κάνει ο αποδέκτης της.
Η-Μ-Α-Ρ-Τ-Ο-Ν δηλ.
(πέφτει αεροπλάνο, σκοτώνονται 42 και ζει 1, άρα ο θεός
του αποκαλύφθηκε στους αιθέρες δίπλα ακριβώς
από τη φλεγόμενη τουρμπίνα.
)
έζησα, άρα ο θεός ήταν εκεί.
τι θα φάμε σήμερα? αχινούς γιαχνί με sauce god de la revelation
(και πως να ξεχωρίσεις την αυθεντική θεοφάνεια από την απλή
παραίσθηση του αποδέκτη? (έχω απάντηση
)
Μάλλον θα πρέπει να κβαντίσουμε τα μουρμουρητά μας.)
12. αν δεχτούμε ότι πιθανόν να υπάρχει μια θεϊκή οντότητα,
δεν μπορούμε να της αρνηθούμε τη δύναμη να αυτοαποκαλυφθεί.
Προφανώς κάθε οντότητα που αξίζει να αποκαλείται με τον όρο
"Θεός" θα διέθετε άκοπα αυτή την ικανότητα.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι "γιατί συμβαίνουν θεοφάνειες"
αλλά "γιατί δεν συμβαίνουν περισσότερες"?
13. στο 12 απαντάει καλώς με τη συνδρομή του Γιουνγκ η ιδέα
του
deus absconditus, δηλ του κρυμμένου, συγκαλυμμένου μυστικού
ή άγνωστου θεού. Για κάποιον λόγο ο Γιουνγκ το θεωρεί αυτό εξωφρενικό.
Αλλά αν ο Θεός υπάρχει, τότε πρέπει να είναι ένας
deus absconditus -
με την εξαίρεση των σπάνιων θεοφανειών του, αλλιώς δεν υπάρχει.
Το μόνο που χρειάζεται είναι μια θεοφάνεια απόλυτα επιβεβαιωμένη,
και η τελευταία άποψη καθίσταται άκυρη.
14. ούτε η ομαδική εμπειρία συνιστά απόδειξη (όπως υπέθετε ο Σπινόζα,
ίσως ολόκληρο το Σύμπαν να είναι μια θεοφάνεια, αλλά και πάλι το σύμπαν
ίσως να μην υπάρχει καθόλου, όπως είχαν αποφανθεί οι βουδιστές ιδεαλιστές)
πανάθεμα τα σπαθιά τους δηλ.
Οποιαδήποτε υποτιθέμενη θεοφάνεια μπορεί να είναι πλαστή επειδή τα πάντα
μπορεί να είναι πλαστά, από τα γραμματόσημα μέχρι τα απολιθωμένα κρανία
και τις μαύρες τρύπες στο διάστημα.
15. την ιδέα ότι ολόκληρο το σύμπαν μπορεί - όπως το βιώνουμε- μπορεί να είναι
πλαστό την εξέφρασε πιο πετυχημένα ο Ηράκλειτος.
Από τη στιγμή που θα εννοήσετε αυτή την άποψη, ή αμφιβολία,
θα είστε έτοιμοι να ασχοληθείτε με το ζήτημα του Θεού.
"Για να μπορέσετε να ερμηνεύσετε τη μαρτυρία των ματιών και των αυτιών σας,
είναι αναγκαίο να έχετε νόηση. Το βήμα από τη φανερή στην αφανή αλήθεια
είναι σαν τη μετάφραση λεγομένων σε μια γλώσσα που είναι ξένη για τους
περισσότερους..."
16. αλλά αν η πραγματικότητα είναι ως ένα βαθμό "κρυμμένη"
έρχομαι και ρωτάω ο δόλιος γιουζερ, το ταπεινό κνωδαλάκι,
τότε ποιο είναι το νόημα της γαμημένης θεοφάνειας? (Σε μια περιορισμένη
ή γριφώδη μυστική πραγματικότητα που παίζει κρυφτό από τα μέρη
που την αποτελούν)
Επειδή αν δε κάνω λάθος, η θεοφάνεια είναι ο τρόπος που εισχωρεί ο ΘΕΟΣ,
μια εισχώρηση που τελικά αποτελεί εισβολή στον κόσμο μας. no? yes.
17. η ψυχασθένεια δεν είναι κάτι αστείο, τελικά.
βαρέθηκα.
πάω να με κεράσω μια λαχταριστή σοκολάτα με ολόκληρα αμύγδαλα.
