Για παράδειγμα, η πίστη μερικών τους προσφέρει ένα αίσθημα γαλήνης και ασφάλειας. Αυτό το αίσθημα πιστεύω ότι το δημιουργούμε μόνοι μας.
Και η πίστη άλλων τους οδηγεί σε βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας νομίζοντας ότι έτσι θα πάνε στον παράδεισο.
πιστευω οτι αν δεν ειχαμε ψυχη θα ειμασταν σαν τα ρομποτ...
Κι εγώ πιστεύω ότι αν δεν είχαμε ένα αόρατο,μικροσκοπικό, μη ανιχνέυσιμο βερίκοκο στο κέντρο βάρους της καρδιάς θα ήμασταν σαν τα ρομπότ. Όσο γελοίο ακούγεται το δικό μου επιχείρημα, τόσο γελοίο ακούγεται και το δικό σου.
πολυ δυσκολο να σου εξηγηζω τι ειναι ψυχη αλλα πιστευω ακραδαντα οτι υπαρχει...αμα δεν ειχαμε ψυχη εγω και εσυ θα ειμασταν ιδιοι ως προς την συμπεριφορα κτλ κτλ..
Δεν μπορείς να εξηγήσεις τι είναι ψυχή γιατί ούτε εσύ ξέρεις ακριβώς τι είναι ψυχή. Την αντιλαμβάνεσαι ως μια αφηρημένη έννοια, νομίζοντας ότι είναι κάτι σαν όργανο του σώματος. Αν μου δώσεις έναν ορισμό της ψυχής στον οποίο να μην μπλέκεται το μεταφυσικό, μπορούμε να συνεχίσουμε να μιλάμε γι'αυτή.
μπορεις εσυ να ορισεις οτι δεν υπαρχει?
"Να αποδείξεις ότι δεν υπάρχει" εννοείς.
Στο θέμα μας:
Προφανώς, η ανυπαρξία αποδείξεων δεν είναι απόδειξη ανυπαρξίας, αλλά αντίστροφα ούτε και η ανυπαρξία αποδείξεων μη ύπαρξης είναι και απόδειξη ύπαρξης.
Όμως όταν κάποιος αρχίζει απ'το πουθενά να υποστηρίζει ότι υπάρχει κάτι, προφανώς είναι και αυτός που φέρει το βάρος της απόδειξης της ύπαρξης. Δεν φέρουν οι άλλοι το βάρος της απόδειξης μη ύπαρξης.
Για παράδειγμα, ο Όιλερ πήγε στους άλλους μαθηματικούς και είπε "Ε, τσεκάρετε αυτό:

" Αυτοί του λένε "απόδειξέ το". Σκέψου πόσο σοβαρά θα τον έπαιρναν αν έλεγε "Δεν μπορείτε να αποδείξετε ότι δεν ισχύει"
"Μη χρωστάτε τίποτα σε κανέναν, εκτός από το να αγαπάτε τους άλλους."
Αυτό βγάζει νόημα σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια. Με τα δικά σου;
Με τα δικά μου, όχι και τόσο. Η αγάπη είναι ένα αμοιβαίο συναίσθημα μεταξύ των ανθρώπων, και ο καθένας μας πρέπει να "παλεύει" για να κερδίσει την αγάπη του άλλου. Δεν αγαπάμε τους πάντες γιατί δεν το αξίζουν οι πάντες. Και δεν αγαπάμε όλους το ίδιο, γιατί άλλοι έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Αν αγαπούσαμε όλους το ίδιο, τότε η αγάπη θα έχανε την αξία της, θα γινόταν δεδομένη, θα λέγαμε "σ'αγαπώ" και θα μας απαντούσαν "χαίρω πολύ, το ξέρω" και δεν θα υπήρχε αυτή η "μαγεία" και η ομορφιά στο συναίσθημα που υπάρχει τώρα.