Ωραία τα είπες αγαπητή Irene
Λίγα σχολιάκια μόνο:
Εγώ πάντως, κάποιες φορές έτυχε να συμπεριφερθώ σε κάποιους ακριβώς όπως θα ήθελα να κάνουν αυτοί σε μένα... και μετά από αυτό άρχισα να αναρωτιέμαι πόσων καρατίων είναι ο..."χρυσός" κανόνας
Μιας και γίνεται λόγος για ένθεους και άθεους, συχνά οι μεν (ένθεοι ή άθεοι) πιστεύουν ότι κατανοούν "κάτι" παραπάνω απ' τους δε. Και μπορεί καμιά φορά να λέμε ότι ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και οι ιδέες των άλλων είναι σεβαστές κτλ...κτλ...αλλά συχνά αντιλαμβανόμαστε σε μεγάλο βαθμό τις άλλες ιδέες ως "λανθασμένες" κι όχι ως "διαφορετικές". Άλλωστε, αν πραγματικά πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, τότε δεχόμαστε και ότι κάποιες ιδέες τους μπορεί να είναι απλώς "διαφορετικές" και όχι "λανθασμένες". Εάν το σκεφτείς μάλιστα, θα δεις ότι είναι ακραία εγωιστικό και ηλίθιο να πιστεύει κανείς πως οι δικές του ιδέες θα μπορούσαν να γίνουν ενιαίο σύστημα πίστεως για ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. Λες και οι ιδέες του ενός, ή μιας ομάδας ανθρώπων, θα μπορούσαν να είναι το ίδιο επιθυμητές και με τον ίδιο τρόπο κατανοητές από όλους τους άλλους ανθρώπους...και όποιος διέφερε θα ήταν "σεβαστός", αλλά "πλανεμένος". Πολλές φορές αυτό που εμείς πιστεύουμε λειτουργεί τόσο καλά μέσα μας, νιώθουμε τόσο όμορφα, που δεν μπορούμε ούτε καν να διανοηθούμε γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους άλλους. Κι έτσι το μυαλό επιλέγει πάντα τον πιο εύκολο δρόμο:
"αυτοί είναι πλανεμένοι." Και ίσως το ίδιο να λένε κι αυτοί για μας.
Αυτό, πάντως, που θα ήθελα κυρίως να πω είναι ότι θα ήταν αδύνατον να υπάρξει κάποιο ενιαίο σύστημα πίστεως...ακόμα κι αν κάποιος το επέβαλε. Πάντα θα υπάρχουν κι οι αντάρτες.